Στην επιφάνεια της Γης, βιώνουμε συνεχώς την ένταση του πεδίου βαρύτητας, που κατευθύνεται προς το κέντρο της Γης και το μέτρο της είναι περίπου g
Ας υποθέσουμε ότι διαθέτουμε μια τεχνολογία που θα μας επέτρεπε να πραγματοποιήσουμε ένα διαστημικό ταξίδι με συνεχή και σταθερή επιτάχυνση για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Aν μπαίναμε σε ένα διαστημόπλοιο αυτής της προηγμένης τεχνολογίας και «πατούσαμε το γκάζι» ώστε να αισθανόμαστε συνεχώς επιτάχυνση 1g, πόσο μακριά θα μπορούσαμε να φτάσουμε στον πεπερασμένο χρόνο της ζωής μας;
Αν και το διαστημόπλοιο θα ξεκινούσε να κινείται αργά, η ταχύτητά του θα αυξανόταν συνεχώς και το ταξίδι θα γινόταν διαπλανητικό, διαστρικό και τελικά διαγαλαξιακό, καθώς θα πλησίαζε σχετικιστικές ταχύτητες. Θα μπορούσαμε να πάμε οπουδήποτε σε λογικά χρονικά διαστήματα.
Ακολουθούν μερικές προσεγγιστικές εκτιμήσεις:
Στον πλανήτη Άρη θα φτάναμε μετά από 1 ημέρα, 5 ώρες και 42 λεπτά.
Θα φτάναμε στο τέλος της ζώνης Kuiper σε λίγο περισσότερο από 2 εβδομάδες.
Μετά από 4 εβδομάδες, θα προσπερνούσαμε το Voyager 1, το πιο απομακρυσμένο διαστημικό σκάφος που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος μέχρι σήμερα.
Μετά από 3 μήνες, θα φτάναμε στο εσωτερικό νέφος του Oort, ταξιδεύοντας με το 25% της ταχύτητας του φωτός. Μετά από 1 χρόνο και 7 μήνες, θα αφήναμε το εξωτερικό νέφος του Oort με το 92% της ταχύτητας του φωτός.
Το ταξίδι στο γαλαξιακό κέντρο σε απόσταση 26.000 ετών φωτός από τη Γη, απαιτεί χρονικό διάστημα λιγότερο από 11 χρόνια.
Ο γαλαξίας της Ανδρομέδας, σε απόσταση 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, απαιτεί 15 χρόνια.
Και στο Σμήνος της Κόμης (Coma Cluster), 321 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, θα φτάναμε μετά από 20 χρόνια.
Αν λοιπόν μπαίναμε σε ένα υποθετικό διαστημικό σκάφος που είχε τη δυνατότητα να κινηθεί με σταθερή επιτάχυνση 1g, θα μπορούσαμε θεωρητικά να φτάσουμε σε περιοχές που σήμερα βρίσκονται κοντά στα όρια του παρατηρήσιμου σύμπαντος, οι οποίες απέχουν σήμερα περισσότερο από 46 δισεκατομμύρια έτη φωτός, ξοδεύοντας μόλις 24 χρόνια από τη ζωή μας μέσα στο διαστημόπλοιο.
Δυστυχώς όμως, θα ήταν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, αφού μέχρι να φτάσουμε οπουδήποτε διαγαλαξιακά, η ανθρωπότητα και ο πολιτισμός που αφήσαμε πίσω θα έχουν αλλάξει δραματικά και ίσως να μην υπάρχουν πλέον, καθώς στη Γη θα έχουν περάσει πολλά εκατομμύρια χρόνια.
πηγές: https://bigthink.com/starts-with-a-bang/travel-through-universe-1g/ – https://en.wikipedia.org/wiki/Space_travel_under_constant_acceleration
Κατηγορίες:ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ, ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ, ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΣΥΜΠΑΝ, ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ
Αφου ο γαλαξίας της Ανδρομέδας απέχει ⁹2.5 εκατομμύρια έτη φωτός δηλαδή το φως θέλει 2.5 εκατομμύρια έτη για να φτάσει με μικρότερη ταχύτητα μόνο 15 χρόνια;
Σίγουρα το όριο της ταχύτητας είναι η ταχύτητα του φωτός, την οποία ποτέ δε θα πιάσεις ακριβώς. Καθώς θα την πλησιάζεις θα ισχύουν οι εξισώσεις του Αινστάιν για τον υπολογισμό της τεχύτητας. Τα 15 χρόνια που αναφέρονται εδώ αφορούν το χρόνο που θα μετράς καθώς θα βρίσκεσαι στο υποτιθέμενο διαστημόπλοιο. Είναι διαφορετικός από αυτόν που θα περνάει στη Γη. Για εσένα θα έχουν περάσει 15 χρόνια. Για τη Γη όμως θα έχουν περάσει εκατομύρια χρόνια…
Το άρθρο υπονοεί ότι δεν υπάρχει όριο στην αύξηση της ταχύτητας και ότι ο χρόνος είναι ο δικός μας χρόνος και όχι ο σχετικιστικός. Δηλαδή με σταθερή επιτάχυνση 1g πιάνεις ταχυτητες που είναι χιλιάδες φορές μεγαλύτερες του φωτός μέσα σε λίγα χρόνια.
Αν τρέχεις .με τέτοιες ταχύτητες, σε λίγα χρόνια θα είσαι σε πλήρες σκοτάδι γιατί θα έχεις προσπεράσει όλα τα φωτόνια που έχουν εκπεμφθεί από την αρχή του σύμπαντος και δώθε.
Σε ποιό σημείο το άρθρο υπονοεί ότι δεν υπάρχει όριο στην αύξηση ταχύτητας;
Επειδή ο χρόνος κυλάει όλο και πιο αργά γι’ αυτόν που ταξιδεύει, όσο η ταχύτητά του πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός.
Σύμφωνα με την θεωρία της σχετικόττητας για τον αστρονάυτη καθώς πλησιάζει την ταχύτητα του φωτός η απόσταση μέχρι τον γαλαξία της Ανδρομέδας συστέλλεται δραματικά στα 15 έτη φωτός
Δεν είναι «ρεαλιστικό» όμως να υποθέσουμε ότι θα φτάσουμε και θα κινηθούμε με την ταχύτητα του φωτός. Κάπως πιο ρεαλιστικό θα ήταν να μείνουμε στο 95% πχ της ταχύτητας του φωτός. Και ίσως καλύτερα, να έπρεπε να σταματήσουμε και σε κάποιο ουράνιο σώμα στην περιοχή εκείνη, οπότε θα είχαμε και τον χρόνο επιβράδυνσης με 1g επίσης. Με αυτές τις προϋποθέσεις, ο χρόνος ταξιδιού αυξάνεται κατά πολύ.
Σωστός ο Νικος.
physics, το λέει στην αρχή κι ολας…
«Με σταθερή επιταχυνση 1g», δηλαδή κάθε δευτερόλεπτο θα αυξάνεται η ταχύτητα κατά 1g. Φυσικά η ταχύτητα είναι ασύλληπτη μετά από μια ώρα…το άρθρο υπονοεί ότι το διαστημόπλοιο θα κινείται πολύ πιο γρηγορα από την ταχύτητα του φωτος.
Η αναφορά στην αύξηση της ταχύτητας κατά στα 9,8 m/s κάθε δευτερόλεπτο στην αρχή του άρθρου γίνεται για να εξηγήσει τι σημαίνει επιτάχυνση 1g στη Γη.
Το «Φυσικά η ταχύτητα είναι ασύλληπτη μετά από μια ώρα» δεν υπάρχει πουθενά. Υπάρχει το «… θα πλησίαζε σχετικιστικές ταχύτητες»