Στην επιφάνεια της Γης, βιώνουμε συνεχώς την ένταση του πεδίου βαρύτητας, που κατευθύνεται προς το κέντρο της Γης και το μέτρο της είναι περίπου g9,8 m/sec². Η ένταση του πεδίου βαρύτητας ταυτίζεται με την σταθερή επιτάχυνση 1g9,8 m/sec² που έχουν τα σώματα όταν πέφτουν ελεύθερα κοντά στην επιφάνεια της Γης (αγνοώντας την επίδραση του αέρα). Σε ένα όχημα με τέτοια επιτάχυνση, η ταχύτητα αυξάνεται κατά 9,8 m/s κάθε δευτερόλεπτο και μπορεί να αποκτήσει ταχύτητα 100 km/h σε λιγότερο από 3 sec. Μονοθέσια της Formula 1, πολεμικά αεροσκάφη και πύραυλοι διαστημικών εκτοξεύσεων μπορούν να κινηθούν με επιταχύνσεις 1g και παραπάνω. Ωστόσο, η διατήρηση μιας τέτοιας επιτάχυνσης είναι εφικτή μόνο για μικρά χρονικά διαστήματα, λόγω των τεράστιων απαιτήσεων σε καύσιμα.

Ας υποθέσουμε ότι διαθέτουμε μια τεχνολογία που θα μας επέτρεπε να πραγματοποιήσουμε ένα διαστημικό ταξίδι με συνεχή και σταθερή επιτάχυνση για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα. Aν μπαίναμε σε ένα διαστημόπλοιο αυτής της προηγμένης τεχνολογίας και «πατούσαμε το γκάζι» ώστε να αισθανόμαστε συνεχώς επιτάχυνση 1g, πόσο μακριά θα μπορούσαμε να φτάσουμε στον πεπερασμένο χρόνο της ζωής μας;

Αν και το διαστημόπλοιο θα ξεκινούσε να κινείται αργά, η ταχύτητά του θα αυξανόταν συνεχώς και το ταξίδι θα γινόταν διαπλανητικό, διαστρικό και τελικά διαγαλαξιακό, καθώς θα πλησίαζε σχετικιστικές ταχύτητες. Θα μπορούσαμε να πάμε οπουδήποτε σε λογικά χρονικά διαστήματα.

Ακολουθούν μερικές προσεγγιστικές εκτιμήσεις:
Στον πλανήτη Άρη θα φτάναμε μετά από 1 ημέρα, 5 ώρες και 42 λεπτά.

Θα φτάναμε στο τέλος της ζώνης Kuiper σε λίγο περισσότερο από 2 εβδομάδες.

Μετά από 4 εβδομάδες, θα προσπερνούσαμε το Voyager 1, το πιο απομακρυσμένο διαστημικό σκάφος που έχει κατασκευάσει ο άνθρωπος μέχρι σήμερα.

Μετά από 3 μήνες, θα φτάναμε στο εσωτερικό νέφος του Oort, ταξιδεύοντας με το 25% της ταχύτητας του φωτός. Μετά από 1 χρόνο και 7 μήνες, θα αφήναμε το εξωτερικό νέφος του Oort με το 92% της ταχύτητας του φωτός.

Το ταξίδι στο γαλαξιακό κέντρο σε απόσταση 26.000 ετών φωτός από τη Γη, απαιτεί χρονικό διάστημα λιγότερο από 11 χρόνια.

Ο γαλαξίας της Ανδρομέδας, σε απόσταση 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, απαιτεί 15 χρόνια.

Και στο Σμήνος της Κόμης (Coma Cluster), 321 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη, θα φτάναμε μετά από 20 χρόνια.

Αν λοιπόν μπαίναμε σε ένα υποθετικό διαστημικό σκάφος που είχε τη δυνατότητα να κινηθεί με σταθερή επιτάχυνση 1g, θα μπορούσαμε θεωρητικά να φτάσουμε σε περιοχές που σήμερα βρίσκονται κοντά στα όρια του παρατηρήσιμου σύμπαντος, οι οποίες απέχουν σήμερα περισσότερο από 46 δισεκατομμύρια έτη φωτός, ξοδεύοντας μόλις 24 χρόνια από τη ζωή μας μέσα στο διαστημόπλοιο.

Δυστυχώς όμως, θα ήταν ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, αφού μέχρι να φτάσουμε οπουδήποτε διαγαλαξιακά, η ανθρωπότητα και ο πολιτισμός που αφήσαμε πίσω θα έχουν αλλάξει δραματικά και ίσως να μην υπάρχουν πλέον, καθώς στη Γη θα έχουν περάσει πολλά εκατομμύρια χρόνια.

πηγές: https://bigthink.com/starts-with-a-bang/travel-through-universe-1g/ – https://en.wikipedia.org/wiki/Space_travel_under_constant_acceleration

Κατηγορίες:ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ, ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ, ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΣΥΜΠΑΝ, ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ετικέτες: Η ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ, PHYSICS