Με την πάροδο δισεκατομμυρίων ετών, σχηματίζονται λιγότερα άστρα, οι γαλαξίες απομακρύνονται μεταξύ τους και το σύμπαν γίνεται ολοένα και πιο σκοτεινό
● Αφότου έφτασε στην κορύφωση της δημιουργίας άστρων πριν από περίπου 11 δισεκατομμύρια χρόνια, ο ρυθμός αστρογένεσης έκτοτε φθίνει, ενώ οι γαλαξίες απομακρύνονται μεταξύ τους μέσα στο διαστελλόμενο σύμπαν.
● Στην κοσμική μας γειτονιά, αυτή η τάση συνεχίζεται, παρόλο που είμαστε βαρυτικά συνδεδεμένοι με πολλούς άλλους γαλαξίες, συμπεριλαμβανομένου του γαλαξία της Ανδρομέδας: του μοναδικού μέλους της Τοπικής Ομάδας Γαλαξιών που διαθέτει μεγαλύτερη μάζα από τον δικό μας Γαλαξία.
● Στο τέλος, το σύμπαν θα σκοτεινιάσει, σε πλήρη αντίθεση με το λουσμένο στο φως σύμπαν που παρατηρούμε σήμερα. Όμως, για εκατοντάδες δισεκατομμύρια χρόνια ακόμα, οι φωτεινές πηγές θα επιμένουν. Υπάρχει πολύς χρόνος ακόμη, μέχρι να πέσει οριστικά το σκοτάδι.
Όταν πρόκειται για το σύμπαν και τα πάντα μέσα σε αυτό, μόνο ένα πράγμα είναι απολύτως βέβαιο: καθετί που ζει τώρα, κάποια μέρα θα πεθάνει. Αυτό δεν αφορά μόνο τα έμβια όντα, αλλά και όλες τις πηγές που χρησιμοποιούν κάποιου είδους καύσιμο και εκπέμπουν ενέργεια: τελικά, όπως επιτάσσουν οι νόμοι της θερμοδυναμικής, όλη αυτή η δραστηριότητα παραγωγής ενέργειας θα σταματήσει. Τα άστρα θα σκοτεινιάσουν, τα αστρικά υπολείμματα θα ξεθωριάσουν, ακόμη και οι μαύρες τρύπες θα εξατμιστούν. Στο μακρινό μέλλον, το σύμπαν μας θα γίνει κάτι το σχεδόν αγνώριστο για εμάς σήμερα, καθώς ο φωτεινός, γεμάτος άστρα και γαλαξίες κόσμος μας θα μετατραπεί σε ένα αραιό, σκοτεινό τοπίο από το οποίο ελάχιστα, πολύτιμα σήματα θα μπορούσαν ποτέ να ανιχνευθούν.
Όταν παρατηρούμε τους γαλαξίες σε τεράστιες κοσμικές αποστάσεις, τους παρατηρούμε επίσης και μέσα στον κοσμικό χρόνο. Κι αυτό είναι λογικό: το σύμπαν υπάρχει εδώ και 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια, από την αρχή της θερμής Μεγάλης Έκρηξης, οι γαλαξίες υπάρχουν για σχεδόν όλο αυτό το διάστημα, και όταν κοιτάμε μακρινούς γαλαξίες, τους βλέπουμε όπως ήταν όταν εκπέμφθηκε για πρώτη φορά το φως που φτάνει τώρα σε εμάς. Επομένως, όταν μετράμε αυτούς τους γαλαξίες, και ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούμε τις μετρήσεις μας για να συμπεράνουμε τους ρυθμούς σχηματισμού των άστρων τους, παίρνουμε μια γεύση από τους ρυθμούς σχηματισμού αστεριών την στιγμή που εκπέμφθηκε εκείνο το φως.
Υπολογίζοντας τον μέσο όρο μεγάλου αριθμού γαλαξιακών ρυθμών σχηματισμού άστρων, μπορούμε να βρούμε έναν μέσο όρο για τον ρυθμό σχηματισμού άστρων σ’ αυτή τη συγκεκριμένη εποχή της κοσμικής ιστορίας. Αν και εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλες αβεβαιότητες στις πρώτες κοσμικές εποχές – ας πούμε, μέσα στα πρώτα 0,5 με 1,0 δισεκατομμύρια χρόνια της κοσμικής ιστορίας – ο συνολικός ρυθμός σχηματισμού άστρων σε μεταγενέστερες εποχές είναι γνωστός και επίσης πολύ πιο σημαντικός για την συνολική ιστορία του κοσμικού σχηματισμού άστρων. Ενώ συναντάμε πολλές εκπλήξεις στο πολύ πρώιμο σύμπαν όσον αφορά τους τύπους, την φωτεινότητα και την αφθονία των αντικειμένων που βλέπουμε στα πρώτα εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια της ιστορίας μας, η αλήθεια είναι ότι το 99% όλων των άστρων που υπάρχουν τώρα σχηματίστηκαν αφού είχαν ήδη περάσει τα πρώτα δισεκατομμύρια χρόνια.
Πιο συγκεκριμένα, διαπιστώνουμε ότι οι ρυθμοί αστρογένεσης: αυξάνονταν συνεχώς κατά τα πρώτα 2-3 δισεκατομμύρια χρόνια από την αρχή της θερμής Μεγάλης Έκρηξης, έφτασαν σε ένα μέγιστο περίπου 3-4 δισεκατομμύρια χρόνια μετά την έναρξη της Μεγάλης Έκρηξης, παρέμειναν σε πολύ υψηλό ρυθμό μέχρι το σύμπαν να γίνει περίπου 6-7 δισεκατομμυρίων ετών, και στη συνέχεια άρχισαν να πέφτουν, αργά στην αρχή, και μετά πιο γρήγορα.
Φτάνοντας στο σύμπαν μας σήμερα, 13,8 δισεκατομμύρια χρόνια μετά τα πρώτα στάδια της θερμής Μεγάλης Έκρηξης, διαπιστώνουμε ότι ο σχηματισμός των άστρων αποτελεί πλέον ένα ισχνό ίχνος από αυτό που ήταν στο απόγειό του. Στην πραγματικότητα, ο σημερινός ρυθμός σχηματισμού άστρων, σύμφωνα με τις περισσότερες σύγχρονες εκτιμήσεις, αγγίζει περίπου μόλις το 3% αυτού που ήταν πριν από περίπου 10-11 δισεκατομμύρια χρόνια.
Αν προεκτείνουμε αυτή την τάση στο μέλλον, αυτό που μας λέει είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των άστρων που θα σχηματιστούν στο σύμπαν, έχει ήδη σχηματιστεί. Μας δείχνει ότι – από μια κοσμική οπτική – ο ρυθμός αστρογένεσης που μειώνεται αδιάκοπα με την πάροδο του χρόνου, αναμένεται να συνεχίσει να πέφτει και ότι, σε σύγκριση με όλα τα άστρα που υπάρχουν σήμερα, το πολύ ένα 10% επιπλέον θα σχηματιστεί στο μέλλον. Επομένως, συνολικά, θα περίμενε κανείς απλώς ότι τα πιο βραχύβια, μπλε και ογκώδη άστρα θα πεθάνουν, αφήνοντας πίσω ένα σύμπαν που θα μοιάζει περισσότερο με το εσωτερικό ενός παλιού σφαιρωτού σμήνους: γεμάτο με άστρα χαμηλής μάζας αλλά μεγάλης διάρκειας ζωής που θα συνεχίσουν να λάμπουν, ενώ τα πιο φωτεινά και ογκώδη «αδέρφια» τους θα σβήνουν ένα προς ένα.
Οι λόγοι για τους οποίους αναμένουμε κάτι τέτοιο είναι αρκετοί και αλληλοσυνδέονται:
Πρώτον, στο σύμπαν μας κυριαρχεί η σκοτεινή ενέργεια που το αναγκάζει να διαστέλλεται και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι αν κάποιοι γαλαξίες δεν κρατιούνται ήδη «δεμένοι» μεταξύ τους βαρυτικά, δεν πρόκειται να πλησιάσουν ποτέ στο μέλλον. Αντιθέτως, θα απομακρύνονται για πάντα. Σίγουρα, το ηλιακό μας σύστημα θα παραμείνει συνδεδεμένο, όπως και ο Γαλαξίας μας και η Τοπική Ομάδα. Όμως, πέρα από αυτό, άλλες ομάδες και σμήνη γαλαξιών- όπως η ομάδα M81, η ομάδα του Λέοντα, το Σμήνος της Παρθένου, το Σμήνος της Κόμης κ.λπ.- δεν έλκονται βαρυτικά με εμάς, δεν θα συγχωνευτούν ποτέ μαζί μας, και όσο περνάει ο χρόνος θα απομακρύνονται επιταχυνόμενα τόσο από εμάς όσο και μεταξύ τους.
Δεύτερον, η σκοτεινή ενέργεια αραιώνει επίσης το διαγαλαξιακό μέσο, πράγμα που σημαίνει ότι οι ήδη δεσμευμένες δομές θα συσσωρεύουν όλο και λιγότερο υλικό πάνω τους με την πάροδο του χρόνου, προκαλώντας τη σταδιακή μείωση και παύση της εισροής νέου υλικού που σχηματίζει άστρα (π.χ. αέριο, σκόνη και μοριακά νέφη).
Και τρίτον, καθώς τα άστρα συνεχίζουν να γεννιούνται, να ζουν και να πεθαίνουν, οι συνδυασμένες επιδράσεις των αστρικών ανέμων και της ακτινοβολίας θα απομακρύνουν από τους ήδη υπάρχοντες γαλαξίες υλικό που ενδεχομένως θα μπορούσε να προκαλέσει σχηματισμό άστρων στο μέλλον. Όσο περισσότερα άστρα σχηματίζει ένας γαλαξίας, τόσο ισχυρότερες γίνονται οι δυνάμεις αποβολής της ύλης του, αφήνοντας όλο και λιγότερο διαθέσιμο υλικό για μελλοντικά επεισόδια δημιουργίας άστρων.
Αν εξετάσουμε την γενική κοσμική εικόνα του μέλλοντος της αστρογένεσης, θα δούμε ότι, κατά μέσο όρο, τα μεγαλύτερα σε μάζα προϋπάρχοντα άστρα πεθαίνουν σχετικά γρήγορα και απομένουν τα λιγότερο ογκώδη και περισσότερο μακρόβια.
Ωστόσο, αυτό συμβαίνει κατά μέσο όρο σε μεγάλη κλίμακα, και δεν αντικατοπτρίζει απαραίτητα σωστά αυτό που πρόκειται να δούμε. Ο λόγος είναι απλός: το τι βλέπουμε επηρεάζεται απίστευτα από το πόσο κοντά μας βρίσκεται κάτι, και από το πόσο φωτεινό είναι από μόνο του. Για παράδειγμα, αν αναλογιστείτε τα άστρα στον δικό μας νυχτερινό ουρανό που είναι ορατά με γυμνό μάτι, θα διαπιστώνατε ότι: κάθε ένα από αυτά είναι ένα άστρο που βρίσκεται μέσα στον Γαλαξία μας, σχεδόν όλα αυτά είτε βρίσκονται εξαιρετικά κοντά μας είτε είναι εξαιρετικά φωτεινά από τη φύση τους, το πιο μακρινό βρίσκεται ακόμα λιγότερο από 20.000 έτη φωτός μακριά, και ακόμη και το συνολικό φως από την ποσότητα των άστρων ενός ολόκληρου γαλαξία σημαίνει ότι μόνο τέσσερις εξωτερικοί γαλαξίες μπορούν να παρατηρηθούν, το πολύ, ανεξάρτητα από το πού βρίσκεστε στη Γη.
Ομοίως, αν προεκτείνετε τα δεδομένα στο μακρινό μέλλον, αυτό που μπορούμε να δούμε και να παρατηρήσουμε θα συνεχίσει να κυριαρχείται από τα πιο φωτεινά και πιο κοντινά αντικείμενα, και η σκοτεινή ενέργεια δεν είναι πραγματικά ικανή να μας τα στερήσει. Η συντριπτική πλειοψηφία της ύλης που υπάρχει σήμερα στην Τοπική Ομάδα θα συνεχίσει να παραμένει εντός της Τοπικής Ομάδας για όσο μπορούμε να κάνουμε προέκταση στο μέλλον. Σε αντίθεση με τον γαλαξία Μεσιέ 82 του οποίου οι ακραίοι γαλαξιακοί άνεμοι οδηγούν μεγάλες ποσότητες μάζας έξω από τον γαλαξία, η Τοπική μας Ομάδα έχει αρκετά μεγάλη μάζα ώστε το υλικό που περιέχει, ακόμα κι αν εκτοξευθεί ή αποβληθεί από έναν μεμονωμένο γαλαξία (όπως ο Γαλαξίας μας), είναι απίθανο να ξεφύγει από τη βαρύτητα της Τοπικής μας Ομάδας.
Αντίθετα με τη γενική εικόνα του διαστελλόμενου σύμπαντος, αυτό που βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό περιορίζεται από την εγγύτητα και τη φωτεινότητα. Όλα τα ορατά άστρα ανήκουν στον Γαλαξία μας, ενώ η Τοπική Ομάδα γαλαξιών (στην οποία ανήκουμε) είναι βαρυτικά δεσμευμένη και δεν θα επηρεαστεί από τη σκοτεινή ενέργεια.
Αυτή τη στιγμή, ο Γαλαξίας μας και ο γαλαξίας της Ανδρομέδας σχηματίζουν άστρα με αργό και σταθερό ρυθμό. Αντίθετα, μικρότεροι γαλαξίες όπως το Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου παρουσιάζουν «εκρήξεις» γέννησης άστρων, λόγω της βαρυτικής αλληλεπίδρασης με τον Γαλαξία μας. Σε 4-5 δισεκατομμύρια χρόνια, ο Γαλαξίας μας και ο γαλαξίας της Ανδρομέδας θα πραγματοποιήσουν ένα κοντινό πέρασμα. Αυτή η αλληλεπίδραση θα προκαλέσει μια τεράστια έκρηξη γέννησης νέων άστρων. Σε 8-20 δισεκατομμύρια χρόνια, οι δύο γαλαξίες θα συγχωνευτούν οριστικά, δημιουργώντας έναν νέο γαλαξία, τον «Milkomeda».
Μετά τη συγχώνευση, ο ρυθμός γέννησης νέων άστρων θα μειωθεί δραματικά. Σε 1 τρισεκατομμύριο χρόνια, ο ρυθμός θα είναι σχεδόν μηδενικός και οι άλλοι γαλαξίες θα έχουν απομακρυνθεί τόσο πολύ λόγω της σκοτεινής ενέργειας που δεν θα είναι πλέον ορατοί. Σε 100 τρισεκατομμύρια χρόνια, οι τελευταίοι ερυθροί νάνοι θα σβήσουν. Σε 1 τετράκις εκατομμύριο χρόνια, τα αστρικά πτώματα θα έχουν πλέον ψυχθεί εντελώς, οδηγώντας σε ένα σύμπαν που εντέλει θα είναι σκοτεινό σχεδόν παντού.
Οι νόμοι της φυσικής υπαγορεύουν ότι κάποτε όλα τα καύσιμα του σύμπαντος θα εξαντληθούν. Τα άστρα θα σβήσουν, τα νεκρά αστρικά υπολείμματα θα κρυώσουν και θα ξεθωριάσουν, και τελικά ακόμα και οι μαύρες τρύπες θα εξατμιστούν. Αν και το απόλυτο, βαθύ σκοτάδι του σύμπαντος είναι αναπόφευκτο, βρισκόμαστε ακόμα πολύ μακριά από αυτό το στάδιο. Το σύμπαν διαθέτει αρκετούς μηχανισμούς και υλικά ώστε να διατηρήσει την ύπαρξη φωτεινών πηγών για τρισεκατομμύρια χρόνια ακόμα.
διαβάστε περισσότερες λεπτομέρεις: How dark will the Universe become?- https://bigthink.com/starts-with-a-bang/how-dark-will-universe-become
Κατηγορίες:ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ, ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ, ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ, ΣΥΜΠΑΝ
physicsgg 
Οι φιλοσοφούντες επιστήμονες λογαριάζουν χωρίς τον Ξενοδόχο . . .
Ask Hotelier: θα γίνει σκοτεινό το Σύμπαν;
Δαν. 12:3: «Αυτοί που έχουν ενόραση θα λάμπουν τόσο φωτεινά όσο ο ουράνιος θόλος και εκείνοι που φέρνουν τους πολλούς στη δικαιοσύνη θα λάμπουν σαν τα άστρα στους αιώνες των αιώνων».
Ψαλ. 104:5: «Αυτός εδραίωσε τη γη πάνω στα θεμέλιά της, δεν θα μετατοπιστεί στους αιώνες των αιώνων».
Ψαλ. 37:29: «Οι δίκαιοι θα γίνουν κάτοχοι της γης και θα ζουν για πάντα σε αυτήν».
Εκκλ. 3:11: «Όλα τα έκανε ωραία, το καθένα στον καιρό του. Έβαλε μάλιστα την αιωνιότητα στην καρδιά τους. Και όμως οι άνθρωποι δεν θα ανακαλύψουν ποτέ το έργο του αληθινού Θεού από την αρχή ως το τέλος».
Μια σύμπτωση, ένα τυχαίο φαινόμενο (άγνωστο πώς) φαίνεται ότι δημιούργησε το σύμπαν και κάποια στιγμή αυτό θα πάψει να υπάρχει και μετά …σιωπή (και σκοτάδι). Τα περί θεού δημιουργού δεν είναι επιστήμη, είναι, προφανέστατα, φαντασία αφού δεν υπάρχουν ούτε καν ενδείξεις. Είναι, φυσικά, η αγωνία του ανθρώπου να συνεχίσει να υπάρχει κάτι από τον μηχανισμό και το περιβάλλον που τον γέννησε και που δεν διανοείται ότι κάποτε δεν θα υπάρχει απολύτως τίποτε απ’ αυτά.
Η Encyclopedia of Scientific Principles, Laws, and Theories, ορίζει την επιστημονική υπόθεση ως «μια πιο προκαταρκτική παρατήρηση γεγονότων, η οποία προσφέρεται για την εξαγωγή πορισμάτων που μπορούν να ελεγχθούν πειραματικά».
ΚΑΝΕΝΑ επιστημονικό πείραμα δεν μπορεί να στηθεί πριν την αρχή του σύμπαντος! Αυτή η ‘περιοχή’ είναι απαγορευμένη για την επιστήμη, καθώς αυτή εξ’ ορισμού αποτελεί ένα αυστηρά περίκλειστο σύστημα γνώσης. Έχει όρια, που στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να φτάσουν μέχρι τα όρια του σύμπαντος, όχι όμως έξω από αυτό.
Ως εκ τούτου, δεν μπορεί ούτε να αποδείξει ούτε να αναιρέσει την ύπαρξη του Θεού ως δημιουργού.
Και αν τα ‘περί θεού δημιουργού είναι φαντασία’, τότε τι είναι η σύμπτωση και το τυχαίο φαινόμενο;
Μπορεί ο άνθρωπος να μάθει την πραγματική αιτία της ύπαρξης του σύμπαντος; Υπάρχουν άραγε αποδεικτικά στοιχεία;
Η φιλοσοφία και η θρησκεία εδώ και αιώνες, έχουν αναλάβει να παίξουν αυτόν το ρόλο. Και σίγουρα πολλοί από τον χώρο της επιστήμης, ως ελεύθερα και λογικά πνεύματα, έχουν επιχειρήσει αυτό το άλμα εισχωρώντας στα πεδία τόσο της φιλοσοφίας όσο και της θρησκείας. Κάποιοι μάλιστα έχουν γίνει προφήτες και μάντεις εσχατολογικών μηδενιστικών πραγμάτων.
Το σύμπαν υπάρχει. Αυτό αποτελεί μια αδιάψευστη πραγματικότητα. Η αστρονομική και θεωρητική φυσική (όπως το Big Bang και τα θεωρήματα μοναδικότητας Hawking-Penrose-Ellis και Borde-Guth-Vilenkin), έδειξαν ότι το υλικό σύμπαν είχε και μια αρχή. Αυτή η ανακάλυψη αντέκρουσε την υλιστική υπόθεση για ένα αιώνιο, αυτοϋπάρχον σύμπαν και ενίσχυσε την προσδοκία της δημιουργίας εκ του μηδενός.
Εφ’ όσον το σύμπαν γεννήθηκε από κάτι ή από κάποιον, πρέπει να υπάρχει μια αλήθεια για αυτό. Το τι εμείς υποθέτουμε, επινοούμε ή πιστεύουμε, απέχει πολύ από αυτήν την υπάρχουσα αλήθεια.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μάθει την πραγματική αιτία της ύπαρξης του σύμπαντος, γιατί κανείς μας δεν υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας σε αυτή την πράξη της γέννησης του, ούτε και πρόκειται να υπάρξει, αλλά ούτε και κανένα επιστημονικό πείραμα μπορεί να ‘δει’ αυτήν την πράξη της δημιουργίας ή να καταγράψει το αίτιο που το έφερε σε ύπαρξη.
Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει πάρα μόνο ένας τρόπος για να μάθει κάποιος αυτή την αλήθεια, ο οποίος περιλαμβάνει δύο βασικές και αναγκαίες προϋποθέσεις.
1η προϋπόθεση: Η αιτία της ύπαρξης να είναι κάποιος με νοημοσύνη.
2η προϋπόθεση: Αυτό το νοήμων ον, να έχει αποκαλύψει με κάποιο τρόπο σε εμάς τους ανθρώπους τον εαυτόν του.
Αν μια από αυτές τις δύο προϋποθέσεις δεν υφίσταται, τότε κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει αυτήν την αιτία.
Αν αυτή η αιτία δεν έχει νοημοσύνη, τότε δεν είναι σε θέση ν’ αποκαλύψει ή να εξηγήσει την ύπαρξή της και ως εκ τούτου θα παρέμενε για πάντα άγνωστη σε εμάς τους ανθρώπους.
Αν έχει μεν νοημοσύνη αλλά δεν θέλει να αποκαλύψει την ταυτότητά του, τότε και πάλι θα παρέμενε άγνωστη ή ορθότερα άγνωστος ως έχων νοημοσύνη, αν και όχι όμως εντελώς, κρίνοντας από τον τρόπο που έφτιαξε τον κόσμο.
Είναι η αιτία της ύπαρξης κάποιος με νοημοσύνη;
Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα θεωρούσε ποτέ ότι ένα σπίτι αυτο-δημιουργήθηκε ή ότι ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας γράφτηκε χωρίς την ανθρώπινη νοημοσύνη. Θα θεωρούσε δε ανόητο ότι ένα ρολόι δημιουργήθηκε από μόνο του.
Και το σύμπαν δεν μπορεί να συγκριθεί ως κατασκεύασμα με ένα σπίτι ή ένα ρολόι. Μπορεί να μάθει κάποιος πως λειτουργεί ένα ρολόι, αλλά δεν μπορεί να αναιρέσει ότι το κατασκεύασε κάποιος άνθρωπος με νοητικές λειτουργίες.
Ακόμα και η πιο απλούστερη κατασκευή είναι αδιανόητο να έγινε τυχαία. Μετά από πόσες προσπάθειες να πετάξει κάποιος τα 3 όρθια στηρίγματα και το κάθισμα από ένα σκαμνάκι, αυτό θα συναρμολογηθεί; Πόση είναι η πιθανότητα να ενωθούν, χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση (δημιουργία των εξαρτημάτων και πέταγμά τους);
Όσο πιο πολύπλοκο μάλιστα είναι ένα κατασκεύασμα, τόσο πιο ανώτερος σε νοημοσύνη είναι αυτός που το κατασκεύασε.
Δεν υπάρχει κατασκεύασμα χωρίς κατασκευαστή. Δεν υπάρχουν νόμοι χωρίς νομοθέτη. Δεν υφίσταται ένα οργανωμένο σύστημα χωρίς οργανωτή.
Μάλιστα, οι τρεις βασικές επιστημονικές ανακαλύψεις, η αρχή δηλαδή του σύμπαντος, η λεπτή ρύθμιση του και η πληροφορία στο DNA, καθώς επίσης η πολυπλοκότητα και η ποικιλομορφία των πραγμάτων της γης, αποτελούν ισχυρές αποδείξεις που δείχνουν, όχι απλώς έναν σχεδιαστή, αλλά μια ευφυή νοημοσύνη με ιδιότητες που παραδοσιακά αποδίδονται στον Θεό, ο οποίος κάνει έκκλιση στην λογική με την οποία μας έχει προικίσει:
Εβρ. 3:4: »Φυσικά, κάθε οίκος κατασκευάζεται από κάποιον, αλλά εκείνος που κατασκεύασε τα πάντα είναι ο Θεός».
Ρωμ. 1:20: »Διότι οι αόρατες ιδιότητές του, δηλαδή η αιώνια δύναμη και η Θειότητά του, βλέπονται καθαρά από τη δημιουργία του κόσμου και έπειτα, καθώς γίνονται αντιληπτές μέσω των πραγμάτων που έχουν φτιαχτεί».
Αγαπητέ Χρήστο, εξαιρετική η ανάλυση που μας έκανες! Πραγματικά, ακόμη και μόνο με την λογική να προσπαθήσει κάποιος να φθάσει στην Αλήθεια της Δημιουργίας του σύμπαντος, μόνο Στο Θεό μπορεί να οδηγηθεί!!! Τίποτε δεν είναι τυχαίο…
«Φυσικά, κάθε οίκος κατασκευάζεται από κάποιον, αλλά εκείνος που κατασκεύασε τα πάντα είναι ο Θεός».
Αυτό που μπορεί εύκολα να αποδείξει η επιστήμη αλλά, και η απλή κοινή λογική, (σε λογικούς ανθρώπους) είναι πως οι πάσης φύσεως θρησκευτικοί θεοί, είναι πατριαρχικό κατασκεύασμα, δηλαδή ΤΕΡΑΤΩΔΕΣ παραμύθι.
Μένει τώρα να αποδείξουν οι λογικοί πιστοί του μη θρησκευτικού θεού, (οι άλλοι έχουν κάψει σκληρό) ποιός κατασκεύασε τον κατασκευαστή των πάντων, και ποιός αυτόν, και ού το καθεξής.
Είναι ιστορικά τεκμηριωμένο, ότι ο Θεός για τον άνθρωπο έχει αποτελέσει περιεχόμενο της σκέψης του με δύο τρόπους. Και ως Δημιουργός του (η αρχική αιτία) και ως δημιούργημα του (προϊόν της σκέψης του και των επιθυμιών του).
Ο Θεός ως προϊόν της σκέψης και των επιθυμιών του ανθρώπου, εξηγεί και τον λόγο της ύπαρξης τόσων πολλών θεών και θρησκειών, ως επινοήματα του εγκεφάλου του.
Άλλο είναι οι θεοί που επινόησαν και δημιούργησαν οι άνθρωποι και άλλο είναι ο Θεός που επινόησε και δημιούργησε τον άνθρωπο και το σύμπαν.
Εγώ σε αυτόν τον Θεό αναφέρομαι. Αυτόν ο οποίος δεν υπόκειται σε χρονικούς περιορισμούς, υπάρχει ανέκαθεν και θα υπάρχει πάντα. Άρα, κανείς δεν τον δημιούργησε.
Ως εκ τούτου, το ερώτημα ‘ποιος κατασκεύασε τον κατασκευαστή’, δεν έχει νόημα και οδηγεί έτσι κι αλλιώς σε αδιέξοδο και στην ουσία δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα διανοητικό τέχνασμα μετάθεσης ή αποφυγής της αλήθειας.
«Ως Causa Prima (η πρώτη αιτία) ο Θεός, είναι κατ’ ανάγκην Causa Sui, δηλαδή αυτο–αίτιον, διότι αλλιώς δεν θα ήταν Causa Prima. Ο Θεός είναι αξιωματικά η πρωταρχική αιτία και σαν τέτοια δεν μπορεί να αποτελεί η ίδια μέρος μιας κανονικής αιτιατής αλληλουχίας. Αντίθετα, βρίσκεται πέρα από αυτήν και αποτελεί μια άπειρη πραγματικότητα και όχι καθ’ εαυτή τμήμα μιας φυσικής ή εγκόσμιας τάξης.
Κατά συνέπεια, η ερώτηση ‘από πού προήλθε ο Θεός’, ή ‘ποιος τον έκανε’, είναι σε τελευταία ανάλυση χωρίς σημασία, γιατί είναι σαν να ρωτάμε, ποιος έκανε τον Αιώνιο. Ο Αιώνιος όμως, για να είναι αιώνιος, δεν έχει αρχή.
Ή δεχόμαστε ότι ο Θεός για να είναι Θεός είναι αυθύπαρκτος και αιώνιος, οπότε το ερώτημα είναι εξ’ αρχής αντιφατικό με την έννοια του Θεού και άνευ σημασίας, ή αν δεχθούμε ότι ο Θεός δεν είναι αυθύπαρκτος και αιώνιος, τότε δεν είναι Θεός όπως τον εννοεί και τον αποδέχεται η χριστιανική ομολογία.
Σ’ αυτή την περίπτωση θα πρέπει να διαλέξουμε μεταξύ του ερωτήματος–διλήμματος: Αν ο Θεός δεν είναι αιώνιος, αυθύπαρκτος και δημιουργός του κόσμου, τότε από πού προήλθε ο κόσμος;».
Οπότε επιστρέφουμε στο αρχικό μας ερώτημα!
Η εμμονή τής αναζήτησης αιτίας ποδηγετεί τον νου. Η βασιλεία τής ερώτησης «ποιος είναι ο κατασκευαστής μου», σφραγίζει εξ αρχής την οδό αναζήτησης της γνώσης.
κ. Παράλιε.
«Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά».
Γι’ αυτό, θα ήθελα σας παρακαλώ, να γίνεται πιό σαφής σε αυτά που γράψατε.
Εξηγήστε μου με ποιόν τρόπο η αναζήτηση αιτίας ποδηγετεί τον νου;
Και όταν μιλάτε για εμμονή, τι εννοείτε;
Γράψτε μου επίσης, για ποια γνώση μιλάτε,
και με ποιον τρόπο ο οδός αναζήτησής της σφραγίζεται εξ’ αρχής;