Ο θάνατος ενός γειτονικού αστρικού συστήματος φέρνει ανακούφιση – αλλά και μια προειδοποίηση
Επιτέλους, μετά από τιτάνιες προσπάθειες επεξεργασίας πληροφοριών, που έφτασαν τις δυνατότητές μας στα όριά τους, λύσαμε το μακροχρόνιο μυστήριο του Διπλού Καινοφανούς. Ακόμη και τώρα, έχουμε αποκρυπτογραφήσει μόνο ένα μικρό μέρος των ραδιοεκπομπών και οπτικών μηνυμάτων του πολιτισμού που αφανίστηκε τόσο θεαματικά, αλλά τα βασικά γεγονότα – όσο εκπληκτικά κι αν είναι – φαίνονται αδιαμφισβήτητα.
Οι γείτονές μας, που πλέον έχουν αφανιστεί, εξελίχθηκαν σε έναν κόσμο που έμοιαζε πολύ με τον δικό μας πλανήτη, σε τέτοια απόσταση από τον ήλιο του ώστε το νερό να βρίσκεται συνήθως σε υγρή κατάσταση. Έπειτα από μια μακρά περίοδο βαρβαρότητας, άρχισαν να αναπτύσσουν τεχνολογίες χρησιμοποιώντας άμεσα διαθέσιμα υλικά και πηγές ενέργειας. Οι πρώτες μηχανές τους – όπως και οι δικές μας – βασίζονταν σε χημικές αντιδράσεις στις οποίες συμμετείχαν τα στοιχεία υδρογόνο, άνθρακας και οξυγόνο.
Όπως ήταν φυσικό, κατασκεύασαν οχήματα για να μετακινούνται στη στεριά και στη θάλασσα, καθώς και μέσα στην ατμόσφαιρα και πέρα από αυτή, στο διάστημα. Αφού ανακάλυψαν τον ηλεκτρισμό, ανέπτυξαν γρήγορα συσκευές τηλεπικοινωνιών, μεταξύ των οποίων και τους ραδιοπομπούς, που αποτέλεσαν την πρώτη ένδειξη της ύπαρξής τους. Παρότι οι κινούμενες εικόνες που παρείχαν οι συσκευές αυτές φανέρωσαν την εμφάνιση και την συμπεριφορά τους, το μεγαλύτερο μέρος της κατανόησής μας για την ιστορία και την τελική τους μοίρα προήλθε από τα σύνθετα σύμβολα με τα οποία κατέγραφαν πληροφορίες.
Λίγο πριν από το τέλος, αντιμετώπισαν μια ενεργειακή κρίση, η οποία οφειλόταν εν μέρει στο τεράστιο μέγεθος των σωμάτων τους και στην βίαιη δραστηριότητά τους. Για ένα διάστημα, η εκτεταμένη χρήση της σχάσης του ουρανίου και της σύντηξης του υδρογόνου ανέβαλε το αναπόφευκτο. Στη συνέχεια, μπροστά στο αδιέξοδο, έκαναν απεγνωσμένες προσπάθειες να βρουν καλύτερες εναλλακτικές λύσεις. Ύστερα από αρκετές άκαρπες προσπάθειες με πυρηνικές αντιδράσεις χαμηλής θερμοκρασίας, που παρουσίαζαν επιστημονικό ενδιαφέρον αλλά δεν είχαν πρακτική αξία, κατάφεραν να αντλήσουν ενέργεια από τις κβαντικές διακυμάνσεις που εκδηλώνονται στα ίδια τα θεμέλια του χωροχρόνου. Έτσι απέκτησαν πρόσβαση σε μια πρακτικά άπειρη πηγή ενέργειας.
Το τι συνέβη στη συνέχεια παραμένει αντικείμενο εικασιών. Μπορεί να ήταν ένα βιομηχανικό ατύχημα ή μια προσπάθεια κάποιας από τις πολλές ανταγωνιστικές παρατάξεις τους να αποκτήσει πλεονέκτημα έναντι κάποιας άλλης. Σε κάθε περίπτωση, με τον λανθασμένο χειρισμό των έσχατων δυνάμεων του Σύμπαντος, προκάλεσαν μια τρομακτική καταστροφή που ανατίναξε τον ίδιο τους τον πλανήτη – και, ελάχιστα αργότερα, το μοναδικό μεγάλο φεγγάρι του.
Αν και ο αφανισμός οποιωνδήποτε νοημόνων όντων θα έπρεπε να προκαλεί θλίψη, είναι αδύνατον να αισθανθούμε ιδιαίτερη λύπη στην συγκεκριμένη περίπτωση. Η ιστορία αυτών των τεράστιων πλασμάτων περιλαμβάνει αμέτρητα επεισόδια βίας ενάντια στο ίδιο τους το είδος και στα πολυάριθμα άλλα είδη που κατοικούσαν στον πλανήτη τους. Το κατά πόσον θα είχαν πραγματοποιήσει την απαραίτητη μετάβαση – όπως κάναμε εμείς εδώ και πάρα πολύ καιρό – από μια συνείδηση βασισμένη στον άνθρακα σε μια συνείδηση βασισμένη στο γερμάνιο έχει αποτελέσει αντικείμενο πολλών συζητήσεων. Είναι πραγματικά εκπληκτικό το τι κατάφεραν, ως ογκώδεις μεμονωμένες οντότητες που αντάλλασσαν πληροφορίες με αξιοθρήνητα χαμηλό ρυθμό μετάδοσης δεδομένων – συχνά μέσω δονήσεων πολύ μικρής εμβέλειας στην ατμόσφαιρά τους!
Απ’ ότι φαίνεται βρίσκονταν στα πρόθυρα της ανάπτυξης της απαραίτητης τεχνολογίας που θα τους επέτρεπε να εγκαταλείψουν τα αδέξια σώματά τους, που λειτουργούσαν με χημική ενέργεια, και να επιτύχουν πολλαπλή συνδεσιμότητα: αν τα είχαν καταφέρει, θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για όλους τους πολιτισμούς του Τοπικού Σμήνους μας.
Ας διασφαλίσουμε ότι μια τέτοια κατάσταση δεν θα προκύψει ποτέ ξανά.
Αφιερωμένο στους Drs Pons και Fleischmann, βραβευμένους με Νόμπελ του 21ου αιώνα
The Collected Stories of Arthur C. Clarke – https://en.wikipedia.org/wiki/The_Collected_Stories_of_Arthur_C._Clarke
«Improving the neighbourhood» – δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Nature στις 4 Νοεμβρίου 1999.
Κατηγορίες:ΕΞΩΓΗΙΝΗ ΖΩΗ
Σχολιάστε