Ο Καμύ περιέγραψε το «παράλογο» ως την σύγκρουση ανάμεσα στη βαθιά ανθρώπινη δίψα για σαφήνεια και στη σιωπή ενός σύμπαντος που δεν απαντά. Αν μεταφέρουμε αυτή τη σκέψη στο κβαντικό επίπεδο, μπορούμε να μιλήσουμε μεταφορικά, για μια «Αρχή Αβεβαιότητας του Καμύ»: όπως δεν μπορούμε να γνωρίζουμε ταυτόχρονα με ακρίβεια και την θέση και την ορμή ενός σωματιδίου, έτσι δεν μπορούμε να κατέχουμε ταυτόχρονα την δομή (την επιστημονική εξήγηση) και το νόημα (τον σκοπό) της ύπαρξης. Όσο περισσότερο ελαχιστοποιούμε το σφάλμα στην κατανόηση των φυσικών ερμηνειών του κόσμου, τόσο μεγαλώνει το σφάλμα στην εύρεση ενός προδιαγεγραμμένου σκοπού, μέχρι που το εγγενές κοσμικό νόημα χάνεται εντελώς. Όμως, αυτή η απουσία νοήματος από το σύμπαν δεν είναι ήττα, αλλά η απόλυτη ελευθερία να γίνουμε εμείς οι δημιουργοί του. Η επιστήμη και η λογική αφαιρούν το «έτοιμο» νόημα από το σύμπαν και εμείς απελευθερωνόμαστε από τις αυθεντίες και τους μύθους. Γινόμαστε οι ίδιοι αποκλειστικοί δημιουργοί της ζωής μας, όπως ο Σίσυφος που βρίσκει την ευτυχία του σπρώχνοντας τον βράχο προς την κορυφή.
Η «Αρχή της Αβεβαιότητας του Καμύ» αναφέρεται στο βιβλίο του Δημήτρη Νανόπουλου, «Ο Κβαντικός Μύθος του Σισύφου» (εκδόσεις Πατάκη), όσο και στο βίντεο που ακολουθεί (από το 16:30). Το βίντεο περιλαμβάνει την συνέντευξη του Δημήτρη Νανόπουλου στον δημοσιογράφο Απόστολο Μαγγηριάδη από την εκπομπή «Press Talk» της ΕΡΤ:
Κατηγορίες:ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΦΥΣΙΚΗ
physicsgg 
ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ , ΤΟΤΕ Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ. ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ ΣΤΟ ΛΟΥΒΡΟ . ΣΤΕΚΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΦΘΑΝΕΙΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΚΑΔΡΟ, ΤΟ ΚΟΙΤΑΣ ΑΠΟ ΜΑΚΡΙΑ ΓΙΑ ΛΙΓΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΦΕΥΓΕΙΣ. ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ Η ΖΩΗ.
Δεν βρίσκετε κάπως αυτάρεσκο έναν τέτοιο Θεό;
Αυταρέσκεια και μικρότητα μαζί. Οπότε δεν θα πάρουμε.
Ο τροπος που λειτουργει το συμπαν δειχνει οτι δημιουργος ειναι το ΙΔΙΟ το συμπαν, δηλαδη ενα ενεργιακο πεδιο που υπηρχε απο παντα και θα υπαρχει παντα
Νά το το πεδίο Higgs!!! 🙂
Ένα ενεργειακό πεδίο που έχει μόνο νοημοσύνη, χωρίς σώμα με την ικανότητα να πλάθει πολλές πραγματικότητες. Αυτό το ενεργειακό πεδίο θα μπορούσε να προσδιορίσει την έννοια του Θεού, όπως την καταλαβαίνουμε σήμερα
Και τελικά καταλήγουμε ξανά να αποκαλούμε θεό ότι δεν κατανοούμε…
Έτσι. Η επιστημονική ορολογία του Θεού είναι ότι είναι μία υπερφυσική οντότητα απείρων διαστάσεων και μπορεί να κάνει τα πάντα, Κυριολεκτικά! Έτσι έφτιαξε το σύμπαν (και ο Θεός ξέρει πόσα άλλα ακόμη…) σαν ένα ενδιάμεσο μεταβατικό δοκιμαστικό επίπεδο ύπαρξης για τα παιδιά του δλδ όλα τα νεογέννητα έμψυχα πλάσματα όπως ο άνθρωπος (και ο Θεός ξέρει πόσα άλλα παιδιά έχει ακόμη …). Για να το πετύχει αυτό έδωσε εσκεμμένα στο σύμπαν φθαρτότητα στην ύλη του. Γι αυτό και η εντροπία του σύμπαντος αυξάνεται συνέχεια.
Μετά ήρθε ο Αϊνστάιν και μας ψιλοαναστάτωσε όταν είπε ότι δεν πιστεύει ότι ο Θεός έφτιαξε το σύμπαν για να ρίχνει καμιά ζαριά που και που όταν βαριέται. Αλλά ήρθε και μας καθησύχασε ο Χόκινγκ λέγοντας μας, μη φοβάστε, δεν πρόκειται να τα ρίξει πάνω μας τα ζάρια ο Θεός, τα ρίχνει αλλού εκεί που δεν μπορούμε να δούμε.
Πολύ ωραίο! Υπέροχη διατύπωση!
Κύριοι μην κουράζεστε πολύ τα πράγματα είναι πολύ απλά ακόμα και σ’ αυτό το ζήτημα. Αρκεί να σκεφτούμε την έννοια του μηδενός. Το απόλυτο μηδέν είναι μια μη υπαρκτή έννοια, φανταστική που δεν γίνεται ποτέ να υπάρχει. Αυτό σημαίνει ότι αυτό που είναι, ήταν πάντα. Από εκεί και ύστερα το πώς θα ονομαστεί αυτό δεν έχει και πολύ σημασία γιατί αυτόματως εμπεριέχει την παράλογη φύση του..