Άξιζε το μπλε LED να βραβευθεί με το Νόμπελ Φυσικής 2014;

Δεν έχω ιδέα κι ούτε με ενδιαφέρει. Συμβαίνουν καθημερινά πολύ χειρότερες αδικίες στην κοινωνία μας, που μια αστοχία όσον αφορά τα βραβεία Νόμπελ φαντάζει αμελητέα. Άλλωστε μια ανακάλυψη στο χώρο της επιστήμης, ακόμα κι αν στην εποχή της περιφρονήθηκε από τα φρου-φρου των τελετών βράβευσης, είναι βέβαιο πως θα βρει την θέση που της αξίζει με το πέρασμα του χρόνου.

Η ανακοίνωση των βραβείων Νόμπελ κάθε χρόνο είναι μια ευκαιρία να μάθουμε (ή να θυμηθούμε) και να ασχοληθούμε λίγο παραπάνω με πρωτοποριακές και χρήσιμες επιστημονικές ανακαλύψεις, μερικές από τις οποίες θα μπορούσαν ίσως να δώσουν νόημα και σκοπό στην ανθρώπινη ύπαρξη.
blueLEDΤο βραβείο Νόμπελ Φυσικής 2014 απονεμήθηκε στους Isamu Akasaki, Hiroshi Amano και Shuji Nakamura, για την κατασκευή της μπλε Διόδου Εκπομπής Φωτός (LED).

Tα LED (Light Εmitting Diodes) είναι πηγές φωτός που βασίζονται σε ημιαγώγιμα υλικα, με μήκη κύματος από το υπέρυθρο μέχρι το υπεριώδες. Τα πρώτα LEDs μελετήθηκαν και κατασκευάστηκαν στις δεκαετίες του 1950 και 1960 σε διάφορα εργαστήρια. Αυτά, εξέπεμπαν φως σε μήκη κύματος από το υπέρυθρο μέχρι το πράσινο.

Ωστόσο, το να εκπέμψουν μπλε φως αποδείχθηκε ότι είναι ένα δύσκολο πρόβλημα. Αυτό απαιτούσε την εφαρμογή νέων τεχνικών στην ανάπτυξη υψηλής ποιότητας κρυστάλλων και ημιαγωγών με προσμίξεις τύπου p και κατάλληλο χάσμα μεταξύ ζώνης σθένους και ζώνης αγωγιμότητας, γεγονός που επιτεύχθηκε με το νιτρίδιο του γαλλίου (GaN) προς το τέλος της δεκαετίας του 1980.

Νιτρίδιο του Γαλλίου (GaN)

Νιτρίδιο του Γαλλίου (GaN)

Η ανακάλυψη των γαλάζιων LED οδήγησε σε πηγές λευκού φωτός για φωτισμό. Όταν διεγείρεται ένα υλικό φωσφόρου με ένα μπλε LED, εκπέμπεται φως πράσινο και κόκκινο, το οποίο, σε συνδυασμό με το μπλε φως, φαίνεται λευκό. Εναλλακτικά, πολλαπλά LED συμπληρωματικών χρωμάτων (κόκκινο, πράσινο και μπλε) μπορούν να χρησιμοποιηθούν μαζί.

Και οι δυο αυτές τεχνολογίες χρησιμοποιούνται σήμερα στις σημερινές υψηλής απόδοσης ηλεκτρικές πηγές φωτός. Αυτές οι πηγές φωτός, με πολύ μεγάλη διάρκεια ζωής, έχουν αρχίσει σιγά-σιγά να αντικαθιστούν τους λαμπτήρες πυρακτώσεως και φθορισμού.

Επειδή ο φωτισμός αντιπροσωπεύει το 20 με 30% της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας, και επειδή οι νέες αυτές πηγές φωτός χρειάζονται δέκα φορές λιγότερη ενέργεια από τους συνηθισμένους λαμπτήρες, η χρήση των αποδοτικών γαλάζιων LED οδηγεί σε σημαντική εξοικονόμηση ενέργειας.

Αλλά για να φτάσουμε στην ανακάλυψη της διόδου εκπομπής μπλε φωτός έπρεπε να γίνουν τα εξής βήματα: Πρώτα να εφευρεθεί η δίοδος, στη συνέχεια η δίοδος εκπομπής φωτός ή LED και τέλος να αναπτυχθούν τα LED που καλύπτουν όλο το φάσμα του ορατού φωτός.

1. Η δίοδος

Η δίοδος είναι ένα υλικό που επιτρέπει τη ροή του ηλεκτρικού ρεύματος μόνο προς την μια κατεύθυνση και όχι προς την αντίστροφη. Οι πρώτες δίοδοι στερεάς κατάστασης εμφανίστηκαν προς το τέλος του 19ου αιώνα – αρχές του 20ου αιώνα. Τότε ονομάζονταν κρυσταλλικοί ανορθωτές και τους χρησιμοποιούσαν για την ανίχνευση ραδιοφωνικών κυμάτων (στα πρώτα ραδιόφωνα).

Η δίοδος επιτρέπει το ηλεκτρικό ρεύμα να περνάει προς τη μια διεύθυνση, και μπλοκάρει την κίνηση προς την αντίθετη διεύθυνση

Η δίοδος επιτρέπει το ηλεκτρικό ρεύμα να περνάει προς τη μια διεύθυνση, και μπλοκάρει την κίνηση προς την αντίθετη διεύθυνση

Οι σύγχρονες δίοδοι βασίζονται στις επαφές ημιαγωγών τύπου p και n.

Στους ημιαγωγούς τύπου n οι φορείς του ηλεκτρικού ρεύματος είναι τα ηλεκτρόνια. Ένας τέτοιος ημιαγωγός μπορεί να προκύψει αν σε έναν κρύσταλλο πυριτίου (4 άτομα στην εξωτερική του στιβάδα) ενσωματώσουμε άτομα αρσενικού (5 ηλεκτρόνια στην εξωτερική του στιβάδα).

Στους ημιαγωγούς τύπου p οι φορείς του ηλεκτρικού ρεύματος είναι οι περίφημες οπές. Ένας τέτοιος ημιαγωγός μπορεί να προκύψει αν για παράδειγμα σε έναν κρύσταλλο πυριτίου ενσωματώσουμε άτομα γαλλίου (διαθέτει 3 άτομα στην εξωτερική του στιβάδα).

Μια βασική διαφορά μεταξύ αγωγών και ημιαγωγών είναι ότι στην αγωγιμότητα των αγωγών συνεισφέρουν μόνο τα ηλεκτρόνια, ενώ στους ημιαγωγούς συμμετέχουν εκτός από τα ηλεκτρόνια και οι οπές.

Οι οπές είναι οι κενές θέσεις που αφήνουν στη ζώνη σθένους τα θερμικά διεγερμένα ηλεκτρόνια, οι οποίες μπορούν να καταληφθούν από τα υπόλοιπα ηλεκτρόνια της ζώνης αυτής, δημιουργώντας έτσι ηλεκτρικό ρεύμα. Καθώς τα ηλεκτρόνια σθένους καταλαμβάνουν τις κενές θέσεις, αφήνουν πίσω τους νέα κενά τα οποία φαίνονται να κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Οι οπές θεωρούνται θετικά φορτισμένες δεδομένου ότι κινούνται αντίθετα με την κίνηση των ηλεκτρονίων υπό την επίδραση ηλεκτρικού πεδίου.

2. Οι Δίοδοι Εκπομπής Φωτός

Η πρώτη αναφορά ηλεκτρικής παραγωγής φωτός με εκπομπή από έναν κρύσταλλο (συγκεκριμένα ανθρακοπυριτίου – SiC) έγινε από τον H.J. Round της Marconi Electronics το 1907.

Όπως ακριβώς απορροφάται ενέργεια για την παραγωγή ενός ζεύγους οπής – ηλεκτρονίου, έτσι ακριβώς αποδίδεται ενέργεια όταν ανασυνδέεται ένα ηλεκτρόνιο με μια οπή. Στο πυρίτιο και το γερμάνιο η ανασύνδεση πραγματοποιείται διαμέσου παγίδων και απελευθερώνεται ενέργεια υπό μορφή θερμότητας μέσα στον κρύσταλλο.
Σε μικρές τάσεις παρατηρήθηκε κίτρινο φως, αλλά τα περισσότερα χρώματα εκπέμπονταν σε υψηλότερες τάσεις. Η ηλεκτροφωταύγεια μελετήθηκε επίσης και από τον O. Losev, έναν φυσικό από τη Σοβιετική Ένωση, ο οποίος στις δεκαετίες του 1920 και 1930 δημοσίευσε πολλά σχετικά άρθρα για την ηλεκτροφωταύγεια του ανθρακοπυριτίου.

Τα παραπάνω πραγματοποιήθηκαν πριν την διαμόρφωση της σύγχρονης θεωρίας της ηλεκτρονικής δομής των υλικών στερεάς κατάστασης.

H κατανόηση της φυσικής των ημιαγωγών και των επαφών p-n προχώρησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, οδηγώντας στην εφεύρεση του τρανζίστορ στα εργαστήρια της Bell Telephone το 1947 (βραβείο Νόμπελ 1956 στους Shockley, Bardeen και Brattain).

Τότε έγινε σαφές ότι μια επαφή p-n θα μπορούσε να είναι μια ενδιαφέρουσα συσκευή εκπομπής φωτός. Το 1951, ο K. Lehovec και οι συνεργάτες του στο Signal Corps Engineering Laboratory, στις ΗΠΑ χρησιμοποίησαν αυτές τις ιδέες για να εξηγήσουν την ηλεκτροφωταύγεια σε SiC σαν αποτέλεσμα της έγχυσης φορέων κατά μήκος μια επαφής που ακολουθείται από την ακτινοβολία επανασύνδεσης ηλεκτρονίων-οπών.

Όμως, η παρατηρούμενη ενέργεια φωτονίων ήταν μικρότερη από το ενεργειακό χάσμα του SiC, και πρότειναν ότι η ακτινοβολία λόγω επανασύνδεσης θα μπορούσε να συμβαίνει λόγω των προσμίξεων ή των ατελειών του πλέγματος. Το 1955 και 1956 ο J.R. Haynes στην Bell Telephone Laboratories απέδειξε ότι η ηλεκτροφωταύγεια που παρατηρήθηκε σε γερμάνιο και πυρίτιο οφειλόταν στον επανασυνδυασμό οπών και ηλεκτρονίων σε επαφές p – n.

Σύμφωνα με την κλασική μηχανική, κατά τη διαδικασία της ανασύνδεσης όπου εξαφανίζεται ένα ζεύγος ηλεκτρονίου – οπής, θα παραβιαζόταν η αρχή διατήρησης της ορμής. Γι αυτό η πιθανότητα ανασύνδεσης με μια τέτοια συνάντησης είναι πολύ μικρή. Οι παγίδες ή κέντρα ανασύνδεσης ενεργούν αποτελεσματικά σαν τρίτο σώμα που ικανοποιεί την απαίτηση διατήρησης της ορμής. Οι νέες αυτές καταστάσεις συσχετίζονται με ατέλειες στο εσωτερικό του κρυστάλλου. Πιο συγκεκριμένα μεταλλικές προσμίξεις μέσα στον ημιαγωγό είναι ικανές να εισαγάγουν ενεργειακές καταστάσεις στην απαγορευμένη ζώνη. Η ανασύνδεση γίνεται όχι μόνο μέσω των προσμίξεων στο εσωτερικό του υλικού, αλλά και διαμέσου των ατελειών της επιφάνειας του κρυστάλλου.

Το 1962 έγινε γνωστό ότι υπάρχουν ημιαγωγοί, όπως το αρσενιούχο γάλλιο (GaAs), όπου γίνεται η ανασύνδεση ηλεκτρονίων – οπών χωρίς παγίδες. Στην περίπτωση αυτή όταν ένα ηλεκτρόνιο μεταπίπτει από τη ζώνη αγωγιμότητας στη ζώνη σθένους απελευθερώνεται ενέργεια με τη μορφή ακτινοβολίας.

Μια τέτοια δίοδος p-n ονομάζεται δίοδος εκπομπής φωτός (Light Emitting Diode – LED) και οι πρώτες που κατασκευάστηκαν εξέπεμπαν κυρίως υπέρυθρη ακτινοβολία.

Σε μια επαφή p-n που εφαρμόζεται τάση τα ηλεκτρόνια μετακινούνται από την n- στην p-περιοχή και οι οπές μετακινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τα ηλεκτρόνια επανασυνδέονται με τις οπές και εκπέμπεται φως (αυθόρμητη εκπομπή).

Σε μια επαφή p-n που εφαρμόζεται τάση τα ηλεκτρόνια μετακινούνται από την n- στην p-περιοχή και οι οπές μετακινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Τα ηλεκτρόνια επανασυνδέονται με τις οπές και εκπέμπεται φως (αυθόρμητη εκπομπή).

Υπό ορισμένες συνθήκες, το εκπεμπόμενο φως είναι ουσιαστικά μονοχρωματικό. Μια τέτοια δίοδος ονομάζεται Injection Junction Laser – λέιζερ επαφής με έγχυση. Eκπομπή laser από GaAs επιτεύχθηκε το 1962, σε θερμοκρασία υγρού αζώτου (77 Κ).

Χάρη στην ανάπτυξη των ετεροεπαφών (βραβείο Νόμπελ 2000 στους Z.I. Alferov και H. Kroemer) και των κβαντικών πηγαδιών αργότερα, που επέτρεψαν μια καλύτερη απομόνωση φορέων μειώνοντας τις απώλειες, οι δίοδοι laser μπόρεσαν να λειτουργήσουν σε θερμοκρασία δωματίου, και να χρησιμοποιηθούν σε μια μεγάλη ποικιλία εφαρμογών.

Ερευνητές, χρησιμοποιώντας διαφορετικές προσμίξεις (π.χ. Zn-O ή Ν) σε διαφορετικές συγκεντρώσεις, κατάφεραν να παράξουν διαφορετικά μήκη κύματος φωτός από το κόκκινο μέχρι το πράσινο. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960 μια σειρά κατασκευαστών σε διάφορες χώρες κατασκεύασαν κόκκινα και πράσινα LEDs, βασισμένα σε GaP.

Τα πρώτα LED εξέπεμπαν υπέρυθρο φως και στη συνέχεια κατασκευάστηκαν LED που εξέπεμπαν κόκκινο φως. Ενώ το φως των πρώτων LED γίνονταν μόλις αντιληπτό με την ανθρώπινη όραση, με το πέρασμα του χρόνου αυξήθηκε η φωτεινότητά τους κατά περισσότερο από έναν παράγοντα 100.000, μέσα σε χρονικό διάστημα 50 χρόνων.

3. Τα μπλε και λευκά LEDs

blueLED1Και ενώ τα LED που παρήγαγαν κόκκινο, κίτρινο και πράσινο φως κατασκευάστηκαν σχετικά εύκολα, το βήμα προς την εκπομπή μπλε φωτός αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο. Για πάνω από 30 χρόνια – από το 1962 έως το 1994 – το γαλάζιο LED αποτελούσε ένα άπιαστο όνειρο.

Το υλικό που επέτρεψε την ανάπτυξη των γαλάζιων LEDs ήταν το GaN (νιτρίδιο του γαλλίου).

(a) Η ανάπτυξη του GaN σε ζαφείρι χρησιμοποιώντας ένα στρώμα AlN. (b) Η αντίσταση GaN με προσμείξεις Mg ως συνάρτηση της θερμοκρασίας κατά την θερμική κατεργασία

(a) Η ανάπτυξη του GaN σε ζαφείρι χρησιμοποιώντας ένα στρώμα AlN. (b) Η αντίσταση GaN με προσμείξεις Mg ως συνάρτηση της θερμοκρασίας κατά την θερμική κατεργασία

Στην δεκαετία του 1970, αναπτύχθηκαν νέες τεχνικές δημιουργίας κρυστάλλων, MBE (Molecular Beam Epitaxy) και MOVPE (Metalorganic Vapour Phase Epitaxy) και άρχισαν οι προσπάθειες προσαρμογής αυτών των τεχνικών στην ανάπτυξη του GaN. Ο Isamu Akasaki άρχισε να μελετά το GaN στις αρχές του 1974, τον καιρό που εργαζόταν στο ερευνητικό ινστιτούτο Matsushita στο Tokyo. Το 1981, ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο Nagoya συνέχισε την έρευνα του GaN, μαζί με τον Hiroshi Amano και τους συνεργάτες του. Έτσι το 1986 κατάφεραν να κατασκευάσουν GaN με υψηλή κρυσταλλική ποιότητα και καλές οπτικές ιδιότητες χρησιμοποιώντας την τεχνική MOVPE. Η ανακάλυψη ήταν το αποτέλεσμα μιας μακράς σειράς πειραμάτων και παρατηρήσεων.

Ένα σημαντικό πρόβλημα για την κατασκευή επαφών p-n ήταν η δυσκολία νόθευσης με προσμίξεις τύπου p του GaN με έναν ελεγχόμενο τρόπο. Προς το τέλος του 1980 οι Amano, Akasaki και οι συνεργάτες τους όταν μελετούσαν GaN νοθευμένο με Zn με ένα μικροσκόπιο σάρωσης παρατήρησαν ότι εξέπεμπε περισσότερο φως, ως μια ένδειξη καλύτερης νόθευσης τύπου p. Παρομοίως όταν GaN, με προσμίξεις Mg, ακτινοβολήθηκε με ηλεκτρόνια χαμηλής ενέργειας, προέκυπταν καλύτερες ιδιότητες νόθευσης τύπου p. Αυτό ήταν ένα σημαντικό επίτευγμα που άνοιξε το δρόμο για επαφές p-n με GaN.

Η επίδραση της ακτινοβολίας των ηλεκτρονίων εξηγήθηκε λίγα χρόνια αργότερα, σε ένα άρθρο από τον Nakamura και τους συνεργάτες του. Αποδέκτες όπως Mg ή Zn σχηματίζουν σύμπλοκα με υδρογόνο και έτσι γίνονται παθητικά. Δέσμες ηλεκτρονίων διαχωρίζουν αυτά τα σύμπλοκα και ενεργοποιούν τους αποδέκτες. Ο Nakamura έδειξε ότι ακόμα και μια απλή θερμική κατεργασία οδηγεί σε αποτελεσματική ενεργοποίηση των αποδεκτών Mg. Η επίδραση του υδρογόνου στην εξουδετέρωση των προσμίξεων ήταν γνωστή από προηγούμενες εργασίες με χρήση άλλων υλικών από τους Pankove, G.F. Neumark Rothschild και άλλους.

Ένα σημαντικό βήμα στην κατασκευή μπλε LED ήταν η ανάπτυξη και η p πρόσμειξη των κραμάτων (AlGaN, InGaN), τα οποία είναι αναγκαία για την παραγωγή ετεροεπαφών. Τέτοιες ετεροεπεφές κατασκευάστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και από τις δυο ερευνητικές ομάδες των Akasaki και Nakamura. Ο Akasaki και οι συνεργάτες του ανέπτυξαν δομές που βασίζονταν στα AlGaN/GaN, ενώ ο Nakamura αξιοποίησε με μεγάλη επιτυχία τους συνδυασμούς InGaN/GaN και InGaN/AlGaN.  Το 1994 η ομάδα του Nakamura πέτυχε κβαντική απόδοση 2.7% (η ικανότητα μετατροπής ζευγών ηλεκτρονίων-οπών σε φωτόνια) χρησιμοποιώντας μια διπλή ετεροεπαφή InGaN/AlGaN.

led1

Η δομή του γαλάζιου LED με διπλή ετεροπαφή InGaN/AlGaN

Με αυτά τα πρώτα σημαντικά βήματα, ο δρόμος άνοιξε διάπλατα για την κατασκευή αποδοτικών μπλε LEDs και των εφαρμογών τους.

Και οι δυο ομάδες συνέχισαν να εργάζονται πάνω στα γαλάζια LEDs, με σκοπό την υψηλότερη απόδοση, την πολυχρηστικότητα και τις εφαρμογές. Η εκπομπή γαλάζιου LED βασισμένου στο GaN παρατηρήθηκε το 1995-1996 και από τις δυο ομάδες.

Η ιστορική εξέλιξη των γαλάζιων, πράσινων, κόκκινων και «λευκών» LEDs συνοψίζεται στο παρακάτω διάγραμμα.

leds

Η τεχνολογία του φωτισμού «βιώνει» σήμερα μια επανάσταση μεταβαίνοντας από τους λαμπτήρες πυρακτώσεως και φθορισμού στα LEDs. Ο ηλεκτρικός λαμπτήρας που εφηύρε ο Thomas Edison το 1879, είχε μια μικρή απόδοση ≈16 lm/W, που αντιπροσωπεύει προσεγγιστικά μια απόδοση 4% μετατροπής ηλεκτρικής ενέργειας σε φως. Ένα lumen είναι μια μονάδα που χρησιμοποιείται για τον χαρακτηρισμό της ροής του ορατού φωτός. Ο λαμπτήρας φθορισμού που βασίζεται στη διέγερση ατόμων υδραργύρου, και κατασκευάστηκε από τον P. Cooper Hewitt το 1900, φθάνει σε μια απόδοση 70 lm/W.

Τα λευκά LED φθάνουν σήμερα σε περισσότερα από 300 lm/W, που ισοδυναμεί με απόδοση πάνω από 50%. Τα λευκά LED που χρησιμοποιούνται για φωτισμό βασίζονται στα μπλε LED που διεγείρουν φωσφόρο και έτσι μετατρέπεται το μπλε φως σε λευκό.

ledΑυτά τα υψηλής απόδοσης LEDs με πολύ μεγάλο χρόνο ζωής (100 000 ώρες) γίνονται όλο και πιο φθηνότερα. Στο μέλλον τα LEDs τριών χρωμάτων θα αντικαταστήσουν τον συνδυασμό μπλε LED και φωσφόρου για πιο αποδοτικό φωτισμό. Η αντικατάσταση των λαμπτήρων πυρακτώσεως και φθορισμού με LEDs θα μειώσει δραστικά την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας που δαπανάται για τον φωτισμό.

Σήμερα τα LED που βασίζονται στο GaN χρησιμοποιούνται στις οθόνες υγρών κρυστάλλων σε κινητά τηλέφωνα, tablets, laptops, σε οθόνες υπολογιστών και τηλεοράσεων κλ.π. Δίοδοι λέιζερ που εκπέμπουν μπλε και υπεριώδη ακτινοβολία χρησιμοποιούνται στα μεγάλης χωρητικότητας DVD νέας τεχνολογίας. Στις μελλοντικές εφαρμογές περιλαμβάνεται η χρήση της υπεριώδους ακτινοβολίας των LED που βασίζονται σε AlGaN/GaN για την απολύμανση του νερού, καθώς η υπεριώδης ακτινοβολία καταστρέφει βακτήρια, ιούς και μικροοργανισμούς.

Και σε χώρες με ανεπαρκή ή ανύπαρκτα δίκτυα ηλεκτρισμού, οι ηλιακοί συλλέκτες θα μπορούσαν να αποθηκεύουν ενέργεια κατά τη διάρκεια της ημέρας και να χρησιμοποιούνται λευκά LED την νύχτα για φωτισμό, καταναλώνοντας την ελάχιστη ηλεκτρική ενέργεια. Στις χώρες αυτές θα πραγματοποιηθεί η απευθείας μετάβαση από τις λάμπες κηροζίνης στα λευκά LED. Ένα άλμα που από μόνο του δεν φτάνει για να καλύψει τις τεράστιες ανισότητες που κυριαρχούν στον πλανήτη μας …

www.nobelprize.org



Κατηγορίες:ΦΥΣΙΚΗ

Ετικέτες: , ,

1 reply

  1. Και η θεματολογία, αλλά και η προσεγμένη γλώσσα των άρθρων/μεταφράσεών σας κάνει την ιστοσελίδα σας μια όαση μέσα στο διαδικτυακό θόρυβο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε <span>%d</span> bloggers: