Γιατί η συνείδηση είναι το δυσκολότερο επιστημονικό πρόβλημα
Η εξέλιξη προς την επίγνωση του εαυτού μας
Μέχρι πριν από μισό δισεκατομμύριο χρόνια, η ζωή στη Γη εξελίσσονταν αργά. Οι θάλασσες φιλοξενούσαν μονοκύτταρους μικροοργανισμούς και κυρίως στατικούς μαλακούς οργανισμούς. Αλλά στην αυγή της Κάμβριας περιόδου, πριν από περίπου 540 εκατομμύρια χρόνια, σημειώθηκε μια πραγματική «έκρηξη«. Οι μορφές ζωής διαφοροποιήθηκαν προς όλες τις κατευθύνσεις και πολλοί οργανισμοί ανέπτυξαν άκρα που τους επέτρεπαν να κινούνται γρήγορα στο περιβάλλον τους. Αυτά τα οικοσυστήματα μετατράπηκαν σε ανταγωνιστικά πεδία, γεμάτα θηρευτές και θηράματα. Και ο δικός μας κλάδος στο δέντρο της ζωής ανέπτυξε μια απίστευτη δομή για να μπορεί να ανταπεξέλθει σε όλα αυτά: τον εγκέφαλο.
Δεν γνωρίζουμε αν αυτή ήταν η στιγμή που η συνείδηση εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Γη. Ίσως όμως να ήταν η στιγμή που τα ζωντανά πλάσματα άρχισαν να χρειάζονται πραγματικά κάτι παρόμοιο: μια λειτουργία που θα συνδύαζε έναν καταιγισμό αισθητηριακών πληροφοριών σε μια ενοποιημένη εμπειρία, ικανή να καθοδηγήσει τις πράξεις τους. Χάρη σ’ αυτή την ικανότητα να βιώνουμε, αρχίσαμε τελικά να νιώθουμε πόνο και ευχαρίστηση. Με την πάροδο του χρόνου, πάψαμε να καθοδηγούμαστε μόνο από τις βασικές ανάγκες αλλά και από την περιέργεια, τα συναισθήματα και την ενδοσκόπηση. Σταδιακά αποκτήσαμε επίγνωση του εαυτού μας.
Σ’ αυτό το τελευταίο βήμα είναι που οφείλουμε το μεγαλύτερο μέρος της τέχνης, της επιστήμης και της φιλοσοφίας, καθώς επίσης και την χιλιετή αναζήτηση για την κατανόηση της ίδιας της συνείδησης. Αυτή η κατάσταση επίγνωσης του εαυτού μας και του περιβάλλοντός μας συνοδεύεται από πολλά μυστήρια. Γιατί το να είσαι ξύπνιος, ζωντανός και ο εαυτός σου προσφέρει την οποιαδήποτε αίσθηση του υπάρχειν, και από πού πηγάζει αυτή η μοναδική αίσθηση επίγνωσης μέσα στον εγκέφαλο; Αυτά τα ερωτήματα μπορεί να έχουν αντικειμενικές απαντήσεις, αλλά επειδή αφορούν προσωπικές, υποκειμενικές εμπειρίες που δεν μπορούν να μετρηθούν άμεσα, βρίσκονται στα όρια αυτού που μπορεί να αποκαλύψει η επιστημονική μέθοδος.
Αναζητώντας την συνείδηση
Παρόλα αυτά, τα τελευταία 30 χρόνια οι νευροεπιστήμονες που ερευνούν τον εγκέφαλο για τους λεγόμενους νευρωνικούς συσχετισμούς της συνείδησης έχουν μάθει πολλά. Η έρευνά τους αποκάλυψε πλέγματα εγκεφαλικών δικτύων των οποίων οι συνδέσεις βοηθούν να εξηγηθεί τι συμβαίνει όταν χάνουμε τις αισθήσεις μας. Τώρα έχουμε ένα σωρό δεδομένα και θεωρίες εργασίας, μερικά από τα οποία έχουν εκπληκτικές συνέπειες. Έχουμε εργαλεία που μας βοηθούν να ανιχνεύσουμε την συνείδηση σε άτομα με εγκεφαλικές βλάβες. Αλλά ακόμα δεν έχουμε εύκολες απαντήσεις.
Οι ερευνητές δεν μπορούν καν να συμφωνήσουν για το τι είναι η συνείδηση, πόσο μάλλον για το πώς να αποκαλύψουν καλύτερα τα μυστικά της. Τα τελευταία χρόνια έχουν υπάρξει κατηγορίες για ψευδοεπιστήμη, αποτελέσματα που αμφισβητούν τις κορυφαίες θεωρίες και η ανησυχητική αίσθηση ενός επιστημονικού κλάδου που βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι.
Ωστόσο, το διακύβευμα για την κατανόηση της συνείδησης δεν ήταν ποτέ υψηλότερο. Έχουμε κατασκευάσει ομιλούσες μηχανές ικανές να μιμούνται τη συνείδηση τόσο καλά που δεν μπορούμε πάντα να διακρίνουμε τη διαφορά. Μερικές φορές αυτά τα μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης ισχυρίζονται ξεκάθαρα ότι διαθέτουν αισθαντικότητα (sentience). Αντιμέτωπο με ένα υπαρξιακό άγνωστο, το κοινό στρέφεται στον τομέα της επιστήμης της συνείδησης για απαντήσεις. «Η ένταση, ξέρετε, είναι αισθητή», λέει ο Μαρτσέλο Μασιμίνι, νευροφυσιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου. «Θα κοιτάζουμε πίσω σε αυτή την περίοδο στο μέλλον».
Η συνείδηση είναι όσα πραγματικά γνωρίζετε. Είναι η φωνή που ακούτε στο κεφάλι σας, τα συναισθήματά σας, η επίγνωσή σας για τον κόσμο και το σώμα σας, όλα ενωμένα σε μία ενιαία εμπειρία. «Τα πάντα καταλήγουν εκεί, τα πάντα», λέει η γνωσιακή νευροεπιστήμονας Αθηνά Δεμερτζή από το Πανεπιστήμιο της Λιέγης στο Βέλγιο. «Είναι η ερμηνεία του κόσμου που έχουμε». Οι φιλόσοφοι και οι επιστήμονες αγωνίζονται να ορίσουν τη συνείδηση χωρίς να ανατρέχουν στο πώς είναι να βιώνεις – αυτό που οι φιλόσοφοι αποκαλούν «ορισμό με το να δείχνεις». Αλλά δείχνουν ένα πραγματικό φαινόμενο. Είναι η συνείδησή σας που χάνεται όταν παίρνετε παραισθησιογόνα, παρόλο που το σώμα και το περιβάλλον σας παραμένουν τα ίδια. Όταν υποβάλλεστε σε γενική αναισθησία, φαίνεται να σβήνει σαν φως. Όταν ονειρεύεστε, κάποια παράξενη μορφή συνείδησης επιμένει, ακόμα κι αν είναι αποκομμένη από τον έξω κόσμο.
Ορισμένοι επιστήμονες χρησιμοποίησαν αυτές τις διαφορετικές καταστάσεις συνείδησης για να διαχωρίσουν την συνειδητή εμπειρία σε τουλάχιστον τρία κομμάτια: εγρήγορση, εσωτερική επίγνωση και συνδεσιμότητα. Σε μια «φυσιολογική» κατάσταση συνείδησης, έχετε και τα τρία. Είστε ξύπνιοι με τα μάτια σας ανοιχτά, μια κατάσταση που συντηρείται από σήματα από το εγκεφαλικό σας στέλεχος. Έχετε εσωτερική επίγνωση, σχηματίζοντας σκέψεις και νοητικές εικόνες. Και είστε συνδεδεμένοι με τον έξω κόσμο, με τον εγκέφαλό σας να λαμβάνει και να επεξεργάζεται πληροφορίες από τις πέντε αισθήσεις.
Το πώς ο εγκέφαλος προκαλεί αυτές τις παράξενες εμπειρίες είναι ένα ερώτημα που στοιχειώνει τη νευροεπιστήμη. Ο Μασιμίνι ενθουσιάστηκε με το μυστήριο στην ιατρική σχολή, όταν κράτησε έναν εγκέφαλο στα χέρια του για πρώτη φορά. «Πρόκειται για ένα αντικείμενο με όρια, με ένα δεδομένο βάρος, λίγο σαν τόφου. Δεν είναι ιδιαίτερα κομψό», λέει, αλλά «μέσα σε αυτό το αντικείμενο που μπορείς να κρατήσεις στην παλάμη σου, υπάρχει ένα ολόκληρο σύμπαν». Πολλές φιλοσοφικές παραδόσεις αντιμετώπισαν αυτή την προφανή ασυμφωνία υποστηρίζοντας ότι ο νους – ή η ψυχή – δεν είναι φτιαγμένος από το ίδιο φυσικό υλικό με το σώμα μας, μια θέση που ονομάζεται δυϊσμός. Η επιστήμη, αντίθετα, προόδευσε υποθέτοντας το αντίθετο και συντασσόμενη με μια θεωρία που ονομάζεται υλισμός, η οποία προϋποθέτει ότι όλα όσα παρατηρούμε προκύπτουν με κάποιο τρόπο από τη φυσική ύλη, συμπεριλαμβανομένης της συνείδησης.
Το στοίχημα
Ίσως γνωρίζοντας ότι δεν ήταν σε θέση να εξηγήσουν πώς συμβαίνει αυτό, οι νευροεπιστήμονες απέφευγαν τα αινίγματα της συνείδησης μέχρι τη δεκαετία του 1990. «Έπρεπε να είσαι συνταξιούχος ή θρησκευόμενος ή φιλόσοφος για να μπορείς να μιλήσεις γι’ αυτό», λέει ο νευροεπιστήμονας Κρίστοφ Κοχ. Το 1990, ο Κοχ και ο βραβευμένος με Νόμπελ για την ανακάλυψη της δομής του DNA, o φυσικός Φράνσις Κρικ, αμφισβήτησαν ευθέως αυτό το ταμπού. Δημοσίευσαν μια εργασία που παρουσίαζε ένα φιλόδοξο σχέδιο για τη μελέτη της νευροβιολογίας της συνείδησης και εγκαινίασε τον τομέα όπως τον γνωρίζουμε σήμερα.
Το σχέδιό τους ήρθε σε μια καλή στιγμή. Την ίδια χρονιά, οι νευροεπιστήμονες εφηύραν έναν νέο τρόπο παρατήρησης του εγκεφάλου που ονομάζεται λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI).Χρησιμοποιώντας σαρωτές εγκεφάλου, παρακολουθούν τις αλλαγές στη ροή του αίματος για να αποκαλύψουν ποιες περιοχές του εγκεφάλου είναι ενεργές σε μια δεδομένη στιγμή, παράγοντας πολύχρωμες εικόνες του εγκεφάλου σε δράση. Ο Κοχ, ο οποίος μελέτησε την όραση, πίστευε ότι μετρώντας τις αντιδράσεις του εγκεφάλου των ανθρώπων καθώς εξέταζαν ειδικές οπτικές ψευδαισθήσεις, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να καταλάβουν ποια μέρη του εγκεφάλου ενεργοποιούνται όταν κάτι γίνεται συνειδητά αντιληπτό. Ορισμένες από τις ψευδαισθήσεις που χρησιμοποιούνται μπορούν να γίνουν αντιληπτές με έναν από δύο διαφορετικούς τρόπους.
Ένα παράδειγμα είναι το βάζο του Ρούμπιν, το οποίο μπορεί να θεωρηθεί είτε ως βάζο είτε ως δύο πρόσωπα σε προφίλ. Η εικόνα δεν αλλάζει ποτέ, επομένως ο εγκέφαλος λαμβάνει πάντα τις ίδιες πληροφορίες, αλλά η συνειδητή εμπειρία του ατόμου μπορεί εύκολα να μεταπηδά από τη μία εκδοχή στην άλλη. Μια άλλη οπτική δοκιμασία, που ονομάζεται διοφθάλμιος ανταγωνισμός, έχει παρόμοιο αποτέλεσμα: σε κάθε μάτι προβάλλεται μια διαφορετική εικόνα και οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται είτε τη μία είτε την άλλη, αλλά ποτέ μια μείξη των δύο. Αν οι νευροεπιστήμονες μπορούσαν να σαρώσουν τον εγκέφαλο των ανθρώπων καθώς η συνειδητή τους αντίληψη άλλαζε, θα μπορούσαν να βρουν μέρη του εγκεφάλου που σχετίζονταν με αυτήν την αλλαγή: τους νευρωνικούς συσχετισμούς της συνείδησης.
Ο Κοχ έβαλε ένα μεγάλο στοίχημα. Το 1998, σε ένα συνέδριο για την επιστήμη της συνείδησης στη Γερμανία, έβαλε στοίχημα στον φιλόσοφο Ντέιβιντ Τσάλμερς σε μια κούτα κρασί ότι οι ερευνητές θα ανακάλυπταν ένα «ξεκάθαρο» πρότυπο εγκεφαλικής ενεργοποίησης που υποκρύπτεται της συνείδησης μέσα σε 25 χρόνια. Ο Τσάλμερς δέχτηκε το στοίχημα, θεωρώντας ότι τα 25 χρόνια ίσως ήταν κάπως αισιόδοξη πρόβλεψη.
Οι κυρίαρχες θεωρίες
Ήταν υπερβολικά αισιόδοξη. Αυτές οι πρώτες μελέτες των νευρωνικών συσχετισμών της όρασης, οι οποίες κυριάρχησαν στον κλάδο τη δεκαετία του 1990, υπέδειξαν περιοχές που ίσως σχετίζονται λιγότερο με τη συνειδητή οπτική αντίληψη: τις περιοχές όπου τα ερεθίσματα από τα μάτια εισέρχονται για πρώτη φορά στον εγκέφαλο. Αυτές οι περιοχές επεξεργασίας αισθητηριακών δεδομένων χαμηλού επιπέδου περιέχουν πλήθος πληροφοριών στις οποίες ο συνειδητός εαυτός μας δεν έχει πρόσβαση. Αυτές οι περιοχές φαίνεται να συνεχίζουν να δέχονται αισθητηριακές πληροφορίες ακόμη και όταν βρισκόμαστε υπό αναισθησία. Καθώς η πληροφορία ταξιδεύει «προς τα πάνω» στο ρυτιδωμένο εξωτερικό στρώμα του εγκεφάλου, , που ονομάζεται φλοιός, εισέρχεται σε περιοχές που εισέρχονται σε περιοχές που εντοπίζουν και επεξεργάζονται λεπτομέρειες υψηλότερου επιπέδου – όπως τα πρόσωπα σε μια εικόνα – και η συνειδητή επίγνωση χτίζεται.
Επομένως, η συνείδηση φαίνεται να λαμβάνει χώρα σε κάποια περιοχή εκτός αυτών των αρχικών περιοχών οπτικής επεξεργασίας – όμως δεν υπάρχει ομοφωνία για το πού ακριβώς.
Σήμερα υπάρχουν δεκάδες ανταγωνιστικές θεωρίες για το πώς ο εγκέφαλος παράγει την συνείδηση. Έχουν διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικούς στόχους, ακόμη και διαφορετικούς ορισμούς της συνείδησης. Η πιο δημοφιλής είναι η Θεωρία του Καθολικού Νευρωνικού Χώρου Εργασίας (GNWT), η οποία οραματίζεται τη συνείδηση ως ένα είδος σκηνής. Όταν κάτι εισέρχεται στη συνειδητή σας επίγνωση – για παράδειγμα, μια φαγούρα ή το βουητό του ψυγείου σας – ωθείται πάνω στη σκηνή και φωτίζεται σε μια διαδικασία που ονομάζεται πυροδότηση ή ανάφλεξη (ignition). Τα στοιχεία που βρίσκονται πάνω στη σκηνή, ή στον «καθολικό χώρο εργασίας», μεταδίδονται στον υπόλοιπο εγκέφαλο, όπου είναι σε θέση να καθοδηγήσουν τη δράση, να κατευθύνουν την προσοχή και πολλά άλλα.
Οι Θεωρίες Ανώτερης Τάξης (HOT) αντιλαμβάνονται την συνείδηση ως μια υψηλού επιπέδου αναπαράσταση του τι συμβαίνει σε άλλα μέρη του εγκεφάλου. Για να έχετε επίγνωση του βόμβου ενός ψυγείου, ο εγκέφαλός σας δεν μπορεί απλώς να αναπαραστήσει το βόμβο ενεργοποιώντας τα ακουστικά του μέρη (τα οποία βρίσκονται κοντά στους κροτάφους). Το βουητό πρέπει επίσης να έχει μια αντίστοιχη «μετα-αναπαράσταση» στα μετωπιαία τμήματα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνα για την σκέψη ανώτερης τάξης – όπως η σκέψη «ακούω το βουητό του ψυγείου».
Από την άλλη πλευρά, οι θεωρίες επανεισόδου και προγνωστικής επεξεργασίας (PPTs) προτείνουν ότι η συνείδηση αναδύεται από την εξισορρόπηση δύο διεργασιών στον εγκέφαλό μας: της αντίληψης και της πρόβλεψης. Αν έχετε δει ποτέ κάτι που δεν υπήρχε εκεί απλώς και μόνο επειδή περιμένατε να το δείτε, γνωρίζετε πόσο πολύ οι προβλέψεις του εγκεφάλου μας μπορούν να καθορίσουν αυτό που πραγματικά αντιλαμβανόμαστε. Ο νευροεπιστήμονας Άνιλ Σεθ που υποστηρίζει τις θεωρίες PPT, περιγράφει την συνειδητή αντίληψη ως μια «ελεγχόμενη παραίσθηση», όπου η καλύτερη εκτίμηση του εγκεφάλου για το τι συμβαίνει γύρω σας αντιστοιχεί σε αυτό που αντιλαμβάνεστε συνειδητά.
Επιπλέον υπάρχει η Θεωρία της Ολοκληρωμένης Πληροφορίας (IIT), μια μαθηματική και φιλοσοφική θεωρία που ξεχωρίζει από τις υπόλοιπες επειδή δεν ξεκινά από τον εγκέφαλο. Αντιθέτως, ξεκινά από την ίδια τη συνείδηση και τις παρατηρήσεις που μπορούμε να κάνουμε για τις ιδιότητές της, και στη συνέχεια διερωτάται τι είδους σύστημα θα μπορούσε να επιτρέψει σε κάτι με αυτές τις ιδιότητες να υπάρξει.
Η IIT θεωρεί ότι η συνείδηση είναι διαφοροποιημένη – υπάρχουν πολλά πράγματα που θα μπορούσατε να βιώνετε αυτή τη στιγμή αλλά δεν τα βιώνετε, γεγονός που καθιστά τη συνείδησή σας πλούσια σε πληροφορίες. Είναι επίσης ενιαία ή ολοκληρωμένη – όλες οι ποικίλες εμπειρίες σας είναι συγκεντρωμένες σε ένα ενιαίο ρεύμα συνείδησης. Μαθηματικά, αυτά τα δύο χαρακτηριστικά μαζί καθιστούν το σύστημα εξαιρετικά πολύπλοκο. Και από αυτή την πολυπλοκότητα προκύπτει η συνείδηση.
«Μετρώντας» την συνείδηση
Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι ότι η IIT υπονοεί ότι η συνείδηση θα μπορούσε να είναι παρούσα και εκτός των έμβιων συστημάτων, ένα είδος πανψυχισμού. Αυτή η ιδέα, σε συνδυασμό με τη σχετική έλλειψη θεμελίωσης της θεωρίας στον εγκέφαλο και την προβολή της από τα μέσα ενημέρωσης, θα μετέτρεπε την IIT σε εστία έντονων αντιπαραθέσεων. Όμως, πρώτα, θα ενέπνεε μία από τις σημαντικότερες γνώσεις που διαθέτουμε για το πώς λειτουργεί η συνείδηση.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ενώ σπούδαζε στις ΗΠΑ, ο Μασιμίνι άρχισε να εκτελεί πειράματα με μια συσκευή για την ανίχνευση του εγκεφάλου που έκανε δύο πράγματα ταυτόχρονα: διοχέτευε ανώδυνους μαγνητικούς παλμούς στον εγκέφαλο και ανίχνευε εγκεφαλικά κύματα, και τα δύο εξωτερικά του κρανίου – τεχνικές που ονομάζονται διακρανιακός μαγνητικός ερεθισμός (TMS) και ηλεκτροεγκεφαλογράφημα (EEG), αντίστοιχα. Μόλις επέστρεψε στην Ιταλία, κατάφερε να εξασφαλίσει μια επιχορήγηση για να αγοράσει ένα μηχάνημα TMS-EEG για το πανεπιστήμιό του, παρά την «απελπιστική» κατάσταση χρηματοδότησης της έρευνας στη χώρα.
Μερικά χρόνια αργότερα, ο ίδιος και ένας συνάδελφός του «έκαναν κάτι τρελό». Φόρτωσαν το μηχάνημα σε ένα φορτηγό και οδήγησαν πάνω από εννέα ώρες μέχρι τη Λιέγη. «Δεν είπαμε τίποτα σε κανέναν. Εξάλλου, πρόκειται για ένα μηχάνημα που ανήκει στο πανεπιστήμιο». Αλλά η ευκαιρία ήταν πολύ καλή για να την αφήσουν να πάει χαμένη. Ένας νευρολόγος στη Λιέγη, ονόματι Στίβεν Λόρεϊς, είχε ιδρύσει την Ομάδα Επιστήμης του Κώματος για την θεραπεία και την μελέτη ασθενών με διαταραχές της συνείδησης, και ο Μασιμίνι πίστευε ότι η νέα του συσκευή θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη μέτρηση του επιπέδου συνείδησης κάποιου μέσω της εγκεφαλικής του δραστηριότητας.
Οι ερευνητές είχαν προσπαθήσει και στο παρελθόν να μετρήσουν τη διαφορά ανάμεσα σε έναν συνειδητό και έναν μη συνειδητό εγκέφαλο με άλλες τεχνικές εγκεφαλικής απεικόνισης, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Όμως, η προσθήκη του TMS επέτρεψε στους επιστήμονες να διεγείρουν τα εξωτερικά στρώματα του φλοιού, προκαλώντας την ενεργοποίηση των νευρώνων σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Στη συνέχεια, το EEG μέτρησε τα εγκεφαλικά κύματα για να αποκαλύψει πώς εξαπλωνόταν αυτή η διέγερση. «Είναι σαν να χτυπάς απευθείας την «πόρτα» του εγκεφάλου», λέει ο Μασιμίνι, «για να βολιδοσκοπήσεις την εσωτερική του δομή».
Μπορείτε επίσης να φανταστείτε τον TMS σαν να ρίχνετε μια πέτρα σε μια λίμνη. Σε έναν συνειδητό εγκέφαλο (είτε είναι ξύπνιος είτε ονειρεύεται), η διαταραχή εξαπλώνεται σαν κυματισμός προς τα έξω, καθώς οι νευρώνες προκαλούν την πυροδότηση των γειτονικών τους νευρώνων στα δίκτυά τους. Αλλά σε αντίθεση με τα κύματα στο νερό, κάθε ένας από αυτούς τους κυματισμούς νευρωνικής δραστηριότητας γεννά περισσότερους κυματισμούς, εξαπλούμενος με έναν περίπλοκο και εκτεταμένο τρόπο σε όλα τα δίκτυα του εγκεφάλου. Στον ύπνο χωρίς όνειρα, αυτό δεν συμβαίνει, όπως είχε διαπιστώσει προηγουμένως ο Μασιμίνι. Ο TMS διεγείρει τον εγκέφαλο και οι νευρώνες πυροδοτούνται, αλλά το κύμα δραστηριότητας δεν λαμβάνεται από τους γειτονικούς νευρώνες. Αν υπάρχουν κυματισμοί, δεν εξαπλώνονται μακριά. Η πολυπλοκότητα που παρατηρείται κατά την εγρήγορση έχει χαθεί.
Στη Λιέγη, ο Μασιμίνι και οι συνάδελφοί του δοκίμασαν την τεχνική σε άτομα με διάφορες διαταραχές της συνείδησης – ασθενείς που βρίσκονταν σε φυτική κατάσταση ή σε καταστάσεις ελάχιστης συνείδησης ή ήταν εξωτερικά μη ανταποκρινόμενοι, αλλά διατηρούσαν εσωτερικά την συνείδησή τους. Διαπίστωσαν ότι τα άτομα των οποίων οι εγκέφαλοι εμφάνιζαν μια πιο περίπλοκη απόκριση ήταν πιθανότερο να έχουν συνείδηση. Αυτή η σχέση μπορούσε να αναπαρασταθεί με έναν μοναδικό αριθμό, ο οποίος ονομάστηκε δείκτης διαταρακτικής πολυπλοκότητας (perturbational complexity index), ή PCI.
Ο PCI είναι ένα πολύ αδρό μέτρο της συνείδησης, αλλά είναι σε θέση να προσδιορίσει την θέση ενός ατόμου στο συνειδησιακό φάσμα αρκετά αξιόπιστα. Και υποδηλώνει ότι η πολυπλοκότητα είναι ένα σημαντικό μέρος ενός συνειδητού εγκεφάλου. Σε έναν εγκέφαλο που βρίσκεται σε εγρήγορση ή ονειρεύεται, ποικίλα δίκτυα νευρώνων βρίσκονται σε συνεχή αμφίδρομη επικοινωνία μεταξύ τους. Με αυτόν τον τρόπο, η συνειδητή εγκεφαλική δραστηριότητα είναι ταυτόχρονα διαφοροποιημένη (ή πλούσια σε πληροφορίες) και ολοκληρωμένη (σχηματίζοντας ένα ενιαίο σύνολο) – αρχές που ο Μασιμίνι δανείστηκε από την IIT, την θεωρία που δεν ξεκινά από τον εγκέφαλο. Αυτές οι αλληλεπιδράσεις δημιουργούν πολυπλοκότητα, ή αυτό που οι θεωρητικοί της IIT αποκαλούν «δομή αιτίου-αποτελέσματος», έτσι ώστε όταν διεγείρετε ένα μέρος ενός συνειδητού εγκεφάλου, άλλα μέρη να ανταποκρίνονται.
Αλλά κατά τη διάρκεια του ύπνου χωρίς όνειρα ή όταν κάποιος βρίσκεται υπό αναισθησία, όλη αυτή η επικοινωνία εξαφανίζεται. «Τα πάντα καταρρέουν», λέει ο Μασιμίνι. «Ο καθεδρικός ναός διαλύεται». Αργά εγκεφαλικά κύματα ταξιδεύουν κατά μήκος του φλοιού, καθώς οι νευρώνες εναλλάσσονται ρυθμικά μεταξύ δύο ηλεκτρικών καταστάσεων. Στις «σιωπηλές περιόδους» ανάμεσα στα κύματα, οι νευρώνες εισέρχονται σε αυτό που ονομάζεται κατάσταση κάτω (down state), κατά την οποία δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα ηλεκτρικά σήματα των γειτόνων τους. Αυτή η κατάσταση είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει σιωπή όταν διεγείρετε έναν μη συνειδητό εγκέφαλο με TMS: «Καμία ανατροφοδότηση, καμία ενότητα, καμία πολυπλοκότητα», λέει ο ίδιος.
Φυσικά, αυτή η απώλεια πολυπλοκότητας κατά τη διάρκεια του ύπνου και της αναισθησίας είναι παροδική· οι διαταραχές της συνείδησης μπορεί να είναι μόνιμες. «Γιατί μπορώ να αναστρέψω τον ύπνο σε λίγα δευτερόλεπτα και την αναισθησία μέσα σε λίγα λεπτά, αλλά μπορεί να μην καταφέρω ποτέ να αναστρέψω αυτή την παθολογική κατάσταση;» αναρωτιέται ο Τζορτζ Μασούρ, αναισθησιολόγος και νευροεπιστήμονας που μελετά τη συνείδηση στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν. Ο Μασιμίνι ελπίζει ότι τελικά θα μάθουμε πώς να επανεκκινούμε τη συνείδηση – να ξαναχτίζουμε τον «καθεδρικό ναό» – για άτομα που βρίσκονται σε φυτική κατάσταση ή σε καταστάσεις ελάχιστης συνείδησης.
Όμως, η κατανόηση της πολυπλοκότητας των εγκεφαλικών δικτύων δεν επιλύει το μυστήριο της συνείδησης. Αυτά τα ευρήματα μπορούν να βοηθήσουν στην εξήγηση του πώς ένας εγκέφαλος μπορεί να φτάσει στην κατάσταση της συνείδησης, αλλά όχι το τι συμβαίνει αφότου φτάσει εκεί, επισημαίνει ο Μασούρ. Οι αλλαγές στην τιμή PCI κάποιου δεν μπορούν να εξηγήσουν, για παράδειγμα, γιατί το περίφημο «Φόρεμα» φαίνεται μπλε και μαύρο τη μία στιγμή και λευκό και χρυσό την επόμενη. Δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί ένας πονόδοντος δίνει διαφορετική αίσθηση από έναν πονοκέφαλο, πώς κάποιος χωρίς ενεργή κυκλοφορία του αίματος μπορεί να έχει μια εμπειρία κοντά στον θάνατο, ή πώς το ψυχεδελικό ναρκωτικό 5-MeO-DMT κάνει τον χρόνο να μοιάζει σαν να σταματά και εκμηδενίζει την αίσθηση του εαυτού.
”Υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ των καθημερινών μας εμπειριών και αυτού που μπορεί να εξηγήσει η επιστήμη. «Κανείς δεν έχει πραγματικά μια θεωρία που να γεφυρώνει το επεξηγηματικό κενό», λέει ο καθηγητής φιλοσοφίας Τιμ Μπέιν. «Αλλά αυτό είναι ένα πρόβλημα που αφορά εμάς, όχι τον εγκέφαλο».
Σε συνέδριο του Ιουνίου 2023 στη Νέα Υόρκη, ο Κοχ έδωσε στον Τσάλμερς το κουτί με το κρασί του και παραδέχτηκε ότι είχε χάσει το στοίχημά τους. «Είναι σαφές ότι τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα», είπε ο Τσάλμερς.
Εκείνο το Σαββατοκύριακο, τα στοιχεία φαίνονταν ιδιαίτερα θολά. Τα αποτελέσματα ενός τεράστιου ερευνητικού προγράμματος που έθετε την IIT αντιμέτωπη με τη GNWT είχαν πρόσφατα κοινοποιηθεί. Το πρόγραμμα, με επικεφαλής μια ομάδα που ονομάζεται Cogitate Consortium, περιλάμβανε τρεις διαφορετικές τεχνικές μέτρησης που χρησιμοποιήθηκαν σε οκτώ διαφορετικά ιδρύματα σε όλο τον κόσμο. Οι ερευνητές ανέπτυξαν προβλέψεις για κάθε θεωρία σχετικά με το τι θα έπρεπε να συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν μια εικόνα γίνεται συνειδητά αντιληπτή σε σύγκριση με το όταν δεν γίνεται. Ο έλεγχος αυτών των προβλέψεων θα μπορούσε να αμφισβητήσει ή ακόμα και να καταρρίψει οποιαδήποτε από τις δύο θεωρίες.
Ψευδοεπιστήμη;
Και οι δύο θεωρίες βγήκαν από τον έλεγχο με απώλειες. Η IIT υποστηρίζει ότι η συνείδηση αναδύεται κυρίως από την παρατεταμένη δραστηριότητα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου. Αυτή η «θερμή ζώνη» (hot zone) βρίσκεται στο σημείο τομής πολλών αισθητηριακών δικτύων νευρώνων. Η GNWT, αντίθετα, προβλέπει ότι ένα ερέθισμα (όπως μια εικόνα) φτάνει στο επίπεδο της συνείδησης μόνο όταν υπάρξει μια «πυροδότηση» (ignition) στον χώρο εργασίας στα μετωπιαία τμήματα του εγκεφάλου, όπως ο προμετωπιαίος φλοιός, ο οποίος είναι γνωστός για τον σχεδιασμό και τη λήψη αποφάσεων. Η GNWT προβλέπει επίσης ότι αυτό το σήμα πυροδότησης θα εμφανιστεί ως δύο διακριτές αιχμές δραστηριότητας – μία όταν εμφανίζεται η εικόνα και μία όταν αφαιρείται – ενώ η IIT προβλέπει παρατεταμένη δραστηριότητα για όσο διάστημα το άτομο κοιτάζει την εικόνα.
Τα αποτελέσματα ήταν εντελώς ανάμεικτα. Παρόλο που υπήρχε παρατεταμένη δραστηριότητα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου η οποία σχετιζόταν με τη συνειδητή αντίληψη, τα δίκτυα της περιοχής δεν ήταν συγχρονισμένα με τον τρόπο που προβλέπει η IIT. Και παρόλο που υπήρχε ένα σήμα στον προμετωπιαίο φλοιό όταν οι εικόνες πρωτοεμφανίζονταν, δεν υπήρξε δεύτερο σήμα όταν αυτές αφαιρούνταν, σε αντίθεση με τις προβλέψεις της GNWT.
Στη συνέχεια, λίγους μήνες αργότερα, ο επιστημονικός κλάδος «εξερράγη». Μια ανοιχτή επιστολή που χαρακτήριζε την IIT ψευδοεπιστήμη δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο τον Σεπτέμβριο του 2023, υπογεγραμμένη από 124 ερευνητές του πεδίου ή συναφών κλάδων. Το επιχείρημα εστίαζε λιγότερο στην ίδια τη θεωρία και περισσότερο στην κάλυψή της από τα μέσα ενημέρωσης, την οποία οι συντάκτες της επιστολής θεώρησαν υπερβολικά εύπιστη. Οι συντάκτες εξέφρασαν επίσης τις αντιρρήσεις τους για τις πανψυχιστικές προεκτάσεις της IIT, υπογραμμίζοντας περιγραφές της ως αντιεπιστημονικές και «μαγικές». «Αυτοί οι τολμηροί ισχυρισμοί απειλούν να απονομιμοποιήσουν την επιστημονική μελέτη της συνείδησης», έγραψαν πολλοί από τους συντάκτες σε ένα επόμενο άρθρο.
Η προοπτική ότι ο τομέας θα μπορούσε να χάσει τη νομιμότητά του πλανιόταν πάνω από την διαμάχη. Η μία πλευρά φοβόταν ότι η φήμη της IIT θα παρέσυρε την επιστήμη της συνείδησης ακόμη περισσότερο προς το περιθώριο, ενώ η άλλη ανησυχούσε ότι το να στιγματιστεί δημόσια μια θεωρία με την ετικέτα της «ψευδοεπιστήμης» θα οδηγούσε στην κατάρρευση ολόκληρου του πεδίου. «Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι να έχουμε έναν ακόμα «χειμώνα της συνείδησης», στον οποίο και μόνο το να συζητάμε για τη συνείδηση θα θεωρείται ψευδοεπιστημονική ανοησία», έγραψε ο Έρικ Χόελ, ερευνητής της συνείδησης στο Πανεπιστήμιο Tufts, ο οποίος έχει δημοσιεύσει εκτενώς σχετικά με τους περιορισμούς της IIT, σε μια ανάρτηση που υπερασπιζόταν τη θεωρία.
Η αντιπαράθεση, η οποία διεξήχθη σε μεγάλο βαθμό μέσω διαδικτυακών αναρτήσεων και στα μέσα ενημέρωσης, συζητήθηκε διεξοδικά τελικά στις σελίδες του Nature Neuroscience τον περασμένο Μάρτιο. Έκτοτε, οι εμπλεκόμενοι επιστήμονες φαίνεται να προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους αυτό το άσχημο κεφάλαιο, όμως τώρα υπάρχει η αίσθηση ότι ο κλάδος έχει περιέλθει σε μια «ανήσυχη στασιμότητα», όπως έγραψαν πρόσφατα ο Σεθ και οι συνάδελφοί του στο περιοδικό Frontiers in Science.
«Φαίνεται πως η μελέτη της συνείδησης έχει κερδίσει με κόπο τη νομιμότητά της τα τελευταία 30 χρόνια», λέει ο Σεθ, και υπάρχουν σημαντικά αποτελέσματα που το αποδεικνύουν. Γνωρίζουμε πλέον ότι μεγάλα τμήματα του εγκεφάλου – για παράδειγμα, η παρεγκεφαλίδα, μια δομή κοντά στο εγκεφαλικό στέλεχος που περιέχει την πλειονότητα των νευρώνων του εγκεφάλου – προφανώς δεν εμπλέκονται στη συνείδηση. Έχουμε μάθει για συγκεκριμένες εγκεφαλικές περιοχές που συνδέονται με συγκεκριμένα κομμάτια της συνειδητής εμπειρίας, όπως η αίσθηση του εαυτού μας, ενώ λαμβάνουμε επίσης ενδείξεις ότι αρχέγονες δομές βαθιά στον εγκέφαλό μας, όπως ο θάλαμος, μπορεί να εμπλέκονται περισσότερο από ό,τι πίστευαν προηγουμένως οι νευροεπιστήμονες.
Η σύγκριση της συνείδησης μεταξύ των ειδών θα μπορούσε να αποκαλύψει την φύση της
Όμως κάτω από όλα αυτά ελλοχεύουν αναρίθμητα άγνωστα στοιχεία. «Υπάρχει ακόμη διαφωνία σχετικά με τον τρόπο ορισμού της [συνείδησης], αν υπάρχει ή όχι, αν μια επιστήμη της συνείδησης είναι πραγματικά εφικτή ή όχι, και αν θα είμαστε σε θέση να πούμε οτιδήποτε για τη συνείδηση σε ασυνήθιστες καταστάσεις όπως η [τεχνητή νοημοσύνη]», λέει ο Σεθ. Αυτό έρχεται σε αντίθεση, ίσως άδικα, με άλλα επιστημονικά ταξίδια ανακάλυψης, όπως η χαρτογράφηση του γενετικού μας κώδικα στο Πρόγραμμα Ανθρώπινου Γονιδιώματος ή του σύμπαντος με τη βοήθεια του Διαστημικού Τηλεσκοπίου James Webb, προσθέτει ο ίδιος.
«Είναι μια υπέροχη στιγμή, αλλά και κάπως απογοητευτική», λέει ο Μπέιν. Η κατασκευή όλο και μεγαλύτερων επιταχυντών σωματιδίων είναι μια αρκετά καλή τακτική για την αποκάλυψη των συστατικών του υποατομικού κόσμου. Αλλά για την αποκάλυψη των συστατικών της συνείδησης, δεν υπάρχει κανένα σίγουρο στοίχημα. «Αν ο Μπιλ Γκέιτς μου έδινε 100 δισεκατομμύρια δολάρια αύριο και μου έλεγε, «Εντάξει, μάθε για τη συνείδηση»,» λέει ο ίδιος, «δεν θα ήξερα τι να κάνω με αυτά τα χρήματα».
Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί σύντομα να μας αναγκάσει να αναμετρηθούμε άμεσα με το ζήτημα. Το 2022, όταν ένας μηχανικός της Google ισχυρίστηκε δημόσια ότι το μοντέλο AI ονόματι LaMDA που ανέπτυσσε φαινόταν να έχει συνείδηση, η Google αντέτεινε ότι «δεν υπήρχαν στοιχεία ότι το LaMDA διέθετε αισθαντικότητα (και αντιθέτως υπήρχαν πολλά στοιχεία κατά αυτού)». Αυτό φάνηκε παράξενο στον Τσάλμερς: Σε ποια στοιχεία μπορεί να αναφερόταν η εταιρεία; «Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι έχει αποδείξει πως αυτά τα συστήματα δεν διαθέτουν συνείδηση», λέει ο ίδιος. «Δεν έχουμε τέτοιου είδους αποδείξεις».
Καθώς αυτές οι μηχανές γίνονται όλο και καλύτερες στην απομίμηση του ανθρώπινου διαλόγου – μερικές φορές μάλιστα ισχυριζόμενες ξεκάθαρα ότι διαθέτουν συνείδηση – οι ηθικολόγοι, οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης και το ανήσυχο κοινό στρέφονται όλο και περισσότερο στην έρευνα της συνείδησης για απαντήσεις. «Ξαφνικά, αυτά τα φιλοσοφικά ερωτήματα έχουν γίνει πολύ πρακτικά ερωτήματα», λέει ο Τσάλμερς.
Αυτά τα ερωτήματα είναι μεγαλύτερα και παλαιότερα από την Τεχνητή Νοημοσύνη. Πού υπάρχει η συνείδηση στον κόσμο γύρω μας και πώς μπορούμε να το αποδείξουμε; Επιστήμονες και φιλόσοφοι μελετούν όλο και περισσότερο τα ζώα, τα ανθρώπινα έμβρυα, τα εγκεφαλικά οργανοειδή και την Τεχνητή Νοημοσύνη για να ανακαλύψουν ποιες κοινές αρχές θα μπορούσαν να αποτελούν την βάση της συνείδησης.
Οι ερευνητές συχνά μελετούν τη συνείδηση εστιάζοντας αποκλειστικά στους ανθρώπους, επειδή η μόνη συνείδηση για την οποία μπορούμε ποτέ να είμαστε πραγματικά σίγουροι ότι υπάρχει είναι η δική μας. Για όλους τους άλλους, πρέπει να βασιζόμαστε σε συμπεριφορικά σημάδια και να εμπιστευόμαστε ότι δεν είναι «φιλοσοφικά ζόμπι», με όλα τα εξωτερικά σημάδια συνείδησης αλλά χωρίς καμία εσωτερική εμπειρία. Επεκτείνουμε αυτήν την υπόθεση στους συνανθρώπους μας κάθε μέρα. Όμως, κάποια στιγμή στον 20ό αιώνα οι επιστήμονες σταμάτησαν να το κάνουν αυτό για τα ζώα. «Όταν ξεκίνησα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές τη δεκαετία του 1990, η άποψη ότι «οι χιμπατζήδες δεν έχουν συνείδηση» ήταν η προεπιλεγμένη θέση για πολλούς φιλοσόφους», λέει η Κριστίν Άντριους, φιλόσοφος που μελετά το μυαλό των ζώων στο Κέντρο Μεταπτυχιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Πόλης της Νέας Υόρκης.
Ωστόσο, βρίσκουμε συνείδηση μόνο εκεί που υποθέτουμε ότι την αναζητούμε. Είναι ένα φαινόμενο προβολέα, εξηγεί η Άντριους, και έκτοτε, ο προβολέας μας σταδιακά διευρύνεται. Αρχικά, τη δεκαετία του 1990, οι επιστήμονες που ασχολούνται με τη συνείδηση την διεύρυναν για να κάνουν έρευνα σε πιθήκους εργαστηρίου, κάτι που δεν μπορούσε να γίνει σε ανθρώπους. Μέχρι την στιγμή που μια ομάδα επιστημόνων υπέγραψε τη Διακήρυξη του Κέιμπριτζ για τη Συνείδηση, το 2012, υπήρχε μεγαλύτερη αποδοχή της ιδέας ότι όλα τα θηλαστικά και ορισμένα πτηνά είναι πιθανώς αισθαντικά όντα.
Τώρα, το όριο βρίσκεται στα ψάρια, τα καρκινοειδή και τα έντομα. Μελέτες δείχνουν ότι τα ψάρια μπορούν να αναγνωρίσουν τον εαυτό τους σε έναν καθρέφτη, οι βομβίνοι μπορούν να παίξουν και τα καβούρια μπορούν να ζυγίσουν αποφάσεις με βάση αντικρουόμενες προτεραιότητες. Η Διακήρυξη της Νέας Υόρκης του 2024 για τη Συνείδηση των Ζώων, την οποία συνυπέγραψε η Άντριους, αναφέρει ότι υπάρχει τουλάχιστον μια «ρεαλιστική πιθανότητα» συνείδησης σε όλα τα σπονδυλωτά και σε ορισμένα ασπόνδυλα, όπως τα έντομα, ορισμένα μαλάκια και τα καρκινοειδή. «Δεν μπορούμε απλώς να υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα ζώα δεν έχουν συνείδηση», λέει ο Τσάλμερς, ο οποίος υπέγραψε τη διακήρυξη.
Η σύγκριση της συνείδησης μεταξύ των ειδών θα μπορούσε να αποκαλύψει γιατί αυτή υπάρχει εξαρχής. «Οι άνθρωποι έχουν επικεντρωθεί πολύ στο πού βρίσκεται η συνείδηση στον εγκέφαλο και ίσως λιγότερο στο ποιος είναι ο σκοπός της», λέει ο Σεθ. Θεωρεί ότι η συνείδηση είναι εγγενώς συνδεδεμένη με τη ζωή. Τα έμβια όντα μπορούν να κάνουν μόνο ένα πράγμα κάθε φορά και, για να επιλέξουν τι θα κάνουν, πρέπει να συγκεντρώσουν πολλές σχετικές πληροφορίες σε μία ενιαία ροή.
”Ακόμα κι αν αυτό είναι σωστό, δεν σημαίνει ότι η ζωή με βάση τον άνθρακα είναι η μόνη αρένα όπου μπορεί να αναπτυχθεί η συνείδηση. «Όπως ακριβώς μπορούμε να κατασκευάσουμε πράγματα που πετούν χωρίς να χτυπούν τα φτερά τους, ίσως υπάρχουν και άλλοι τρόποι να έχουμε συνείδηση που δεν απαιτούν να είσαι ζωντανός», λέει ο Σεθ. «Πρέπει πραγματικά να λάβουμε αυτή την πιθανότητα σοβαρά υπόψη».
Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης (LLMs) που υποστηρίζουν τα chatbots, όπως το ChatGPT και το Claude, μπορούν σίγουρα να μιμηθούν καλά τη συνείδηση, αν και σήμερα πιθανότατα είναι τα ζόμπι που κάποτε φαντάζονταν ο Τσάλμερς και άλλοι φιλόσοφοι. Ακόμα και οι περισσότεροι λάτρεις της τεχνητής νοημοσύνης θα σας πουν ότι το μόνο που κάνει ένα LLM είναι να προβλέπει ποια λέξη έρχεται στη συνέχεια σε μια πρόταση. Δεν «γνωρίζει» τίποτα. Αλλά για να είμαστε αυστηρά φιλοσοφικοί, μπορούμε πραγματικά να αποδείξουμε ότι τα LLMs δεν έχουν συνείδηση αν δεν έχουμε ακόμη συμφωνήσει για το πώς λειτουργεί η συνείδηση;
Ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν ότι θεωρίες που βασίζονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο, όπως η GNWT, θα μπορούσαν να προσφέρουν στοιχεία. Αν ο εγκέφαλος είναι σαν ένας βιολογικός υπολογιστής – μια κυρίαρχη υπόθεση της γνωστικής νευροεπιστήμης – τότε ίσως οι ερευνητές να μπορούν να συγκρίνουν τον τρόπο με τον οποίο τα LLM επεξεργάζονται τις πληροφορίες και να αναζητήσουν δείκτες συνείδησης. Η GNWT, η οποία εμπνεύστηκε από έναν πρώιμο τύπο μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης, υποστηρίζει ότι η πληροφορία βιώνεται συνειδητά μόλις μεταδοθεί σε ολόκληρο το σύστημα. Κάνει ένα LLM κάτι παρόμοιο;
Δεν αποδέχονται όλοι την αναλογία του εγκεφάλου ως κυκλώματος υπολογιστή. Οι εγκέφαλοι κάνουν πολλά περισσότερα από το να εκτελούν αλγόριθμους που επεξεργάζονται πληροφορίες, λέει ο Σεθ. Διαθέτουν ηλεκτρικά πεδία και αλληλεπιδρούν με χημικά σήματα. Αποτελούνται από χιλιάδες τύπους ζωντανών κυττάρων που καταναλώνουν ενέργεια. «Είναι μια τεράστια υπόθεση ότι τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία», λέει ο ίδιος. «Και αυτή η υπόθεση έχει παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αδιερεύνητη λόγω της δύναμης της μεταφοράς ότι ο εγκέφαλος είναι υπολογιστής.
Οι υποστηρικτές της IIT, όπως ο Μασιμίνι και ο Κοχ, πιστεύουν επίσης ότι το υποκείμενο φυσικό «υλικό» ενός συστήματος έχει σημασία και ότι οι απλές προσομοιώσεις, συμπεριλαμβανομένων των LLM, δεν μπορούν να αποδώσουν συνείδηση. «Είναι όπως το ότι η προσομοίωση μιας καταιγίδας δεν θα σε βρέξει», λέει ο Μασιμίνι, «ή η προσομοίωση μιας μαύρης τρύπας δεν θα καμπυλώσει τον χώρο και τον χρόνο».
Στην επιστήμη της συνείδησης, όλα καταλήγουν στο πρόβλημα της μέτρησης. Μπορείτε να προσπαθήσετε να βρείτε δείκτες διαφορετικών καταστάσεων συνείδησης – για παράδειγμα, σαρώνοντας τον εγκέφαλο ενός ατόμου ενώ είναι ξύπνιο σε αντίθεση με τον ύπνο αργού κύματος, ο οποίος συνήθως είναι χωρίς όνειρα και επομένως ασυνείδητος. Αυτή η πειραματική διάταξη υποθέτει ότι το άτομο στην πραγματικότητα δεν ονειρεύεται. Αλλά αυτή η υπόθεση θα μπορούσε να είναι λανθασμένη: μερικές φορές οι άνθρωποι αναφέρουν όνειρα όταν ξυπνούν από ύπνο αργού κύματος. Έκαναν λάθος; Τους εμπιστεύεστε; Πώς μπορείτε να επιβεβαιώσετε ότι οι υποθέσεις σας για τη συνείδηση είναι σωστές όταν η μόνη σας βασική αλήθεια είναι τα λόγια κάποιου άλλου – κάτι που στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου βασική αλήθεια;
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αυτό το φαινομενικά ανυπέρβλητο πρόβλημα, είναι δελεαστικό να αναζητήσουμε μια βαλβίδα διαφυγής: Ίσως τίποτα από όλα αυτά να μην είναι αληθινό. Ίσως η συνείδηση να είναι τόσο απατηλή επειδή είναι μια ψευδαίσθηση, ένας όμορφος καθεδρικός ναός που υπάρχει μόνο στο κεφάλι μας. Αυτή η σκεπτικιστική θέση προβαλλόταν συχνά από τον εκλιπόντα φιλόσοφο Ντάνιελ Ντένετ, και είναι ένα εύλογο ερώτημα. Αλλά δεν μας επιτρέπει να αποφύγουμε την θεραπεία εγκεφαλικών τραυμάτων, την κατανόηση φαρμάκων όπως τα αναισθητικά και τα ψυχεδελικά ή και την αντιμετώπιση της μεταχείρισης των ζώων και των ευφυών μηχανών που δημιουργούμε. Η συνείδηση είναι πραγματική για εμάς και επομένως είναι πραγματική με κάθε τρόπο που έχει σημασία.
Όλη η επιστήμη βασίζεται σε συμπεράσματα για πράγματα που δεν μπορούμε να δούμε. Δεν μπορούμε να δούμε μια μαύρη τρύπα, επισημαίνει ο Κοχ, αλλά μπορούμε να περάσουμε δεκαετίες χτίζοντας θεωρίες και δημιουργώντας όργανα που μας επιτρέπουν να συμπεράνουμε την ύπαρξή της. Η συνείδηση μπορεί να είναι μια πιο δύσκολη περίπτωση, αλλά οι ερευνητές δεν σκοπεύουν να σταματήσουν την προσπάθεια. Με τα κατάλληλα εργαλεία, «η αίσθηση μυστηρίου σχετικά με το πώς οι υλικές διεργασίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε συνειδητές εμπειρίες θα άρχιζε να υποχωρεί», λέει ο Σεθ.
«Δεν ξέρω τι θα συμβεί μετά – αν θα είναι ακόμα εντυπωσιακό ή όχι», λέει ο Ντεμερτζί του Πανεπιστημίου της Λιέγης. «Ξέρετε, όμως, μερικές φορές η φύση είναι τόσο όμορφη που ακόμα κι όταν την αναλύεις σε κυριεύει δέος».
διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες:
1. Why consciousness is the hardest problem in science –https://www.scientificamerican.com/article/what-is-consciousness-science-faces-its-hardest-problem-yet/
2. Your guide to 29 wildly different theories of consciousness – https://www.scientificamerican.com/article/your-guide-to-29-wildly-different-theories-of-consciousness/
physicsgg 
Σχολιάστε