Γιατί να μην έχει δύο, ή τέσσερις, ή επτά; Διότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε η φυσική δεν θα λειτουργούσε σωστά(*)
Ένα πρόβλημα είναι ότι τα ηλιακά συστήματα δεν είναι σταθερά σε περισσότερες από τρεις διαστάσεις. Το δεύτερο (παρόμοιο) πρόβλημα είναι ότι ούτε τα άτομα θα ήταν σταθερά. Η εξίσωση Schrödinger για το άτομο του υδρογόνου δίνει δεσμευμένες καταστάσεις μόνο σε τρεις διαστάσεις.
Ακόμη ένα κβαντικό πρόβλημα είναι ότι το Καθιερωμένο Πρότυπο της σωματιδιακής φυσικής λειτουργεί μόνο σε ακριβώς τρεις χωρικές διαστάσεις. Βασίζεται στην κβαντική θεωρία πεδίου, όπου τα σωματίδια μπορούν να υποστούν άπειρες εικονικές διεργασίες. Οι υπολογισμοί στην κβαντική θεωρία πεδίου συνήθως οδηγούν σε άπειρα αποτελέσματα. Σε τρεις διαστάσεις, αυτά τα άπειρα μπορούν να απορροφηθούν σε έναν πεπερασμένο αριθμό μετρήσιμων σταθερών, μέσω μιας διαδικασίας που λέγεται επανακανονικοποίηση, κάτι που δεν συμβαίνει σε περισσότερες ή λιγότερες διαστάσεις.
Επιπλέον, υπάρχει και το ζήτημα της πολυπλοκότητας. Η χαοτική δυναμική σε συνεχή χρόνο απαιτεί τουλάχιστον τρεις διαστάσεις. Σε λιγότερες διαστάσεις το χάος δεν είναι δυνατό, ενώ σε περισσότερες γίνεται υπερβολικά έντονο.
Συνοψίζοντας, οι τρεις διαστάσεις απαιτούνται για να έχουμε σταθερές πλανητικές τροχιές, σταθερά άτομα, ένα συνεπές Καθιερωμένο Πρότυπο και πολυπλοκότητα στο όριο του χάους.
Ίσως λοιπόν ο χώρος να έχει τρεις διαστάσεις επειδή μόνο τότε μπορούν να υπάρξουν παρατηρητές που να θέσουν την ερώτηση.
περισσότερες λεπτομέρειες στο βίντεο που ακολουθεί:
(*) Ο φυσικός που δημοσίευσε για πρώτη φορά επιστημονική εργασία με σκοπό να εξηγήσει γιατί ζούμε σε τρεις διαστάσεις ήταν ο Paul Ehrenfest(*). Η εργασία του είχε τίτλο «In that way does it become manifest in the fundamental laws of physics that space has three dimensions?» .
Ο Paul Ehrenfest ανήκε στην περίφημη Σχολή της Κοπεγχάγης και η συμβολή του στην θεμελίωση της κβαντικής φυσικής ήταν πολύ σημαντική. Όμως το τέλος του ήταν τραγικό. Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1933 έφτασε στο Άμστερνταμ, για να επισκεφτεί τον μικρότερο γιό του Βάσικ, που βρισκόταν σε ίδρυμα για παιδιά με σοβαρή νοητική καθυστέρηση. Καθώς έπασχε από βαριά μορφή κατάθλιψης αποφάσισε ότι ο γιός του έπρεπε να απαλλαγεί από τη δυστυχία του ταυτόχρονα με τον ίδιο. Έτσι ο Ehrenfest τον πήγε σε ένα γειτονικό πάρκο, έβγαλε το περίστροφο και πυροβόλησε πρώτα τον Βάσικ και στη συνέχεια τον εαυτό του. Ο γιος δεν πέθανε, αλλά έχασε την όρασή του από τη σφαίρα, ενώ ο θάνατος του πατέρα ήταν ακαριαίος.
Κατηγορίες:ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ, ΣΥΜΠΑΝ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΦΥΣΙΚΗ
physicsgg 
Σχολιάστε