» … Κάθομαι εδώ στο μικρό μου δωμάτιο, εγώ, ο Μπρίγκε, που έκλεισε τα 28 του χρόνια και κανείς δεν τον γνωρίζει. Κάθομαι εδώ πέρα και δεν είμαι τίποτα. Και όμως, αυτό το τίποτα, αρχίζει να σκέφτεται την εξής σκέψη:
Είναι δυνατόν κάποιος που είχε χιλιάδες χρόνια στη διάθεσή του για να δει, να σκεφτεί και να σημειώσει, να άφησε να περάσουν αυτά τα χιλιάδες χρόνια σαν ένα σχολικό διάλειμμα, όπου μπορείς να φας το βουτυρωμένο σου ψωμί και ένα μήλο;
Ναι, είναι δυνατόν.
Είναι δυνατόν να έχει μείνει κανείς στην επιφάνεια της ζωής, παρ’ όλες τις ανακαλύψεις, τις προόδους, τον πολιτισμό, τη θρησκεία και την παγκόσμια σοφία; Είναι δυνατόν αυτή την επιφάνεια, που μπορούσε τέλος πάντων να σημαίνει κάτι, να την έχουν τυλίξει με ένα απίστευτα ανιαρό ύφασμα, κάνοντάς την να θυμίζει επίπλωση θερινής κατοικίας;
Ναι, είναι δυνατόν.
Είναι δυνατόν να έχει παρεξηγηθεί ολόκληρη η παγκόσμια Ιστορία; … Είναι δυνατόν να έπρεπε κανείς να υπενθυμίσει στον καθένα χωριστά ότι προέκυψε απ’ όσους εκείνους που προηγήθηκαν;
Ναι, είναι δυνατόν.
Είναι δυνατόν όλοι αυτοί οι άνθρωποι να γνωρίζουν με μεγάλη ακρίβεια ένα παρελθόν που δεν υπήρξε ποτέ; Είναι δυνατόν να μη σημαίνουν τίποτα γι΄αυτούς όλες οι πραγματικότητες; Ότι η ζωή τους κυλά δίχως να συνδέεται με τίποτα, σα ρολόι σε άδειο δωμάτιο;
Ναι, είναι δυνατόν.»

Ράινερ Μαρί Ρίλκε, Οι σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε, Αθήνα, Κίχλη 2019

Κατηγορίες:ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ