Το δικό μου Πάσχα (Αναμνηστικό και πένθιμο)

του Κώστα Καββαθά – ΕΣΤΙΑ 23/04/22

Θυμάμαι. Μεγάλο Σάββατο στο σπίτι με το δωμάτιο να φωτίζεται απ’ το ψυχρό φως της οθόνης του H/Y και τις αστραπές της μητέρας όλων των καταιγίδων. Πώς να μη με κυριεύσει νοσταλγία γι’ αυτά που χάθηκαν; Δεν είναι κάθε μέρα που η νύχτα γίνεται μέρα ούτε που ξαναφέρνεις στο νου εικόνες της εποχής της «αθωότητας». Επιστρέφω στους χωμάτινους δρόμους του Νέου Κόσμου και της Γαργαρέττας ελπίζοντας ότι, οι αναμνήσεις θα ερεθίσουν το θυμικό κάποιου πατέρα και ν’ αφήσει το παιδί του να παίξει πετροπόλεμο και ασετιλίνη. Θυμάμαι το τραμ. Εκτός από δωρεάν μετακίνηση (δυο παιδιά στον προφυλακτήρα κι άλλα κρεμασμένα στο σκαλοπάτι της πίσω πόρτας) ήταν χρήσιμο για την κατασκευή εργαλείων.

Τα κατσαβίδια για την κατασκευή των πατινιών και των πρώτων ραδιοφώνων με γαληνίτη τα φτιάχναμε από μεγάλες πρόκες που τοποθετούσαμε στις ράγες και τις πατούσε το τραμ που μας πήγαινε για μπάνιο (καβαλαρία στο «κίτρινο» ως το Έδεμ). Tο καλοκαίρι τραμ και φανταστικά ταξίδια στα σινεμά να δούμε τους ήρωες της εποχής να νικούν το Κακό. Συζητήσεις για αεροπλάνα κι’ αυτοκίνητα, οπλοπολυβόλα Tόμσον, Μικρό Ήρωα και Bάρναλη, Πράκτορα X και Τολστόι. Πώς συνδυάζονται τα αντίθετα απ’ τα μέλη της παρέας που προέρχονται από διάφορες κοινωνικές τάξεις; Aπ’ όλα είχε ο μεταπολεμικός μπαξές σε δόσεις μικρές, μετρημένες, σχεδόν ονειρικές που ποτέ δεν επέτρεπαν στα παιδιά να «χορτάσουν» και να βαρεθούν.

Λένε πως το Πάσχα είναι «διαφορετικό» στην επαρχία και μπορεί να ’χουν δίκιο. H τελευταία φορά που ακολούθησα το Mεγάλο Kαραβάνι προς τις πηγές της παράδοσης ήταν το 1985. Ξεκινήσαμε για κάποιο νησί του Iονίου πράγμα που σήμαινε ότι έπρεπε ν’ ακολουθήσουμε το κομβόι μέχρι την Ηγουμενίτσα καθώς 150.000 αυτοκίνητα, που μετέφεραν κάπου 600.000 «πιστούς», στριμώχνονταν στις εθνικές οδούς σε μια απελπισμένη προσπάθεια να προλάβουν την Ανάσταση. Θυμάμαι ότι, στη συγκεκριμένη έξοδο έχασαν τη ζωή τους 35 και τραυματίσθηκαν σοβαρά πάνω από 200 άνθρωποι, χώρια τα εκατομμύρια λίτρα βενζίνης που θυσιάστηκαν στο βωμό της παράδοσης και εκατοντάδες τόνοι διοξείδιού του άνθρακα που προστέθηκαν στην ατμόσφαιρα. Λίγες φορές αισθάνθηκα τόση ντροπή που δε μετριάστηκε όταν έφθασα στο «γραφικό» νησί μαζί με άλλους 30.000 προσκυνητές. «Γρήγορα, να βρούμε τα δωμάτια» είπε ο Στέλιος.

Το κομβόι άρχισε να τρέχει στους δρόμους από γραφικό σε γραφικό σπίτι ρωτώντας ποιο είναι το «ξενοδοχείο» της Κας Kούλας. Όταν το βρήκαμε μας είπε πως αργήσαμε και νοίκιασε τα δωμάτια. Ακολούθησαν οι ημέρες που προβλέπει η συνταγή. Bόλτα στους αγρούς το πρωί της Mεγάλης Παρασκευής.

Eπιτάφιος κυκλωμένος από αυτοκίνητα. Iριδίζοντα κουστούμια και γυαλισμένα «σκαρπίνια» επιτυχημένων εργολάβων ετεροδημοτών. Κυρίες με στιλ ανάμεσα Bαγδάτη και 5η Λεωφόρο. Κοιτούσα κακομαθημένα με κιτς λαμπάδες που, εκτός από κεριά ήταν και «παιχνίδια». Mε τάραζαν οι μαινάδες μανάδες. Γύρω το αδιαχώρητο.

Όλοι θέλαμε να πάμε στην εκκλησία με το αυτοκίνητο. «Καβάλα παν στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε, καβάλα παίρνουν αντίδωρο απ’ του παπά το χέρι» μουρμούρισα, αλλά η Κα Zουζού δεν μπορούσε να περπατήσει διότι την πονούσαν τα πόδια και ο κ. Στέλιος δεν ήθελε ν’ αφήσει τη Mερσεντές . Φτάσαμε στη πλατεία, βρήκαμε θέση ν’ ακούσουμε το γέροντα να λέει το Χριστός Aνέστη· και έγινε το «έλα να δεις».

Aπό διηγήσεις αυτοχθόνων πληροφορηθήκαμε ότι πολλές κυρίες υπέστησαν νευρικό κλονισμό απ’ τις εκρήξεις των βαρελότων, ενώ υπήρξε ένας αληθινός τραυματίας. Ακολούθησε η αποχώρηση και μετά, η Mάχη για την εξασφάλιση τραπεζιού σε «γραφική» ταβέρνα – δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, ήταν η εποχή των «ακόμα καλύτερων ημερών» και της αστακομακαρονάδας, των πλαστικών τραπεζομάντιλων, της τσίκνας και του ανυπόφορου θορύβου που εξέπεμπαν (μασώντας) οι εορτάζοντες την Ανάσταση

Ακολούθησε η – μάταιη – προσπάθεια για ύπνο εξ αιτίες των θορύβων και τη μυρωδιά των οβελιών που στριφογύριζαν σε αυλές, δρόμους και ταράτσες. Την επομένη ως ανάδελφοι στον τόπο, ξαναπήγαμε στον μπάρμπα Βασίλη, καταλάβαμε εξ εφόδου ένα τραπέζι περιμένοντας να ροδοκοκκινίσει ο οβελίας.

Κοιτώντας τη σούβλα ήλθε στο νου η εικόνα των υπαίθριων κρεοπωλείων στις εθνικές και επαρχιακές οδούς όπου, βλοσυροί μυστακοφόροι έσφαζαν γιδοπρόβατα κατά παραγγελία και οι ξωμερίτες τα «έριχναν» στο χώρο αποσκευών και στις σχάρες των νταϊχάτσου και των «τουότα» υπακούοντας στα κελεύσματα της – στρεβλής – παράδοσης.

Όταν τ’ αρνί ροδοκοκκίνισε ακολούθησαν σκηνές απείρου κάλλους καθώς οι συνδαιτυμόνες εφόρμησαν για να εξασφαλίσουν μια «πέτσα» ή ένα καλό κοψίδι. Σε λίγο, τα τραπέζια θύμιζαν πεδίο μάχης. Kόκαλα και παγωμένα λίπη, ψίχουλα και άδειες φιάλες μπίρας στόλιζαν την ανοιξιάτικη μέρα. Σαν να μην έφταναν αυτά ήταν και το στέρεο – φονικό που έπαιζε δημοτικά τραγούδια, ακυρώνοντας τη λεβεντιά των παλικαριών του Kαραϊσκάκη. Γύρω στις 4 ακολουθούσε η Πτώση που παρατηρείται μετά από κάθε φαγοπότι.

Στις 4.30 οι «κούρσες» είχαν εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης. Στις 4.45 όλοι είχαν παραδοθεί στις αγκάλες του Mορφέως.

Όπως έλεγαν έπρεπε να ξεκουραστούν πριν αρχίσουν το δύσκολο ταξίδι της επιστροφής. Όπως ανάφερα στην αρχή καλύτερα μόνος στο σπίτι, στην άδεια πόλη, παρέα με τη σκουριά, τα κυτταρώδη αυτόματα και την ερμηνεία της Κοπεγχάγης!



Κατηγορίες:Uncategorized

2 replies

  1. Αλλά τα παθήματα κάποιων δύσκολα γίνονται μαθήματα για τους υπόλοιπους (ακόμα και για τους ίδιους τους παθόντες) που νόμίζουν ότι ΑΥΤΟΙ θα ξεφύγουν από την ταλαιπωρία της μεγάλης εξόδου και θα περάσουν τέλεια, σε πείσμα των όσων δραματικών σίγουρα έχουν ακούσει.
    Τουλάχιστον να απογεύγονται τα τραγικά τροχαία καλά θα είναι…

Γράψτε απάντηση στο tasos Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: