Η επιστήμη του «Interstellar»

(νεώτερη ενημέρωση 13/2/2015)
Δημοσιεύθηκαν δυο επιστημονικές εργασίες σχετικές με την κινηματογραφική ταινία «Interstellar»: blackhole11. Gravitational Lensing by Spinning Black Holes in Astrophysics, and in the Movie Interstellar και
wormhole12. Visualizing Interstellar’s Wormhole
των Oliver James, Eugenie von Tunzelmann, Paul Franklin, Kip S. Thorne.

Η πρώτη εργασία αναφέρεται στην απεικόνιση του Γαργαντούα, μιας τεράστιας περιστρεφόμενης μαύρης τρύπας και η δεύτερη στην απεικόνιση μιας σκουληκότρυπας, που παίζουν κρίσιμο ρόλο στην εξέλιξη της ταινίας «Interstellar». Υπενθυμίζεται πως πριν από λίγους μήνες είχε κυκλοφορήσει το εκλαϊκευμένο βιβλίο του Kip Thorne, «The Science of Interstellar»…
…Διαβάστε επίσης: Ιnterstellar’s true black hole too confusing
=================================================

Για να φθάσει σε μακρινούς κόσμους το Endurance, το διαστημόπλοιο που μεταφέρει τους γήινους εξερευνητές, περνά μέσα από μια σκουληκότρυπα και συναντά μια θεαματική μαύρη τρύπα

Στην ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν που προβάλλεται εδώ και λίγες ημέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες το τέλος του κόσμου δεν έχει έρθει ακριβώς, αλλά επίκειται. Οι σοδειές καταρρέουν σε όλον τον κόσμο και η τελευταία γενιά της ανθρωπότητας έχει ήδη γεννηθεί. Πρέπει να φύγουμε από αυτόν τον πλανήτη. Και ο προορισμός μας δεν μπορεί να είναι απλώς ένας δορυφόρος του ηλιακού μας συστήματος. Πρέπει να πάμε σε άλλες αστρικές γειτονιές – το ταξίδι μας θα είναι… «Interstellar».

Κάτι τέτοιο ωστόσο απαιτεί αρκετή σοβαρή επιστήμη.
Η ταινία έχει «σκληρά» επιστημονικά διαπιστευτήρια – εγγύηση γι’ αυτό αποτελεί η επιλογή ως επιστημονικού συμβούλου και παραγωγού του Κιπ Θορν, ενός από τους κορυφαίους στον κόσμο ειδικούς στη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν. «Τα πράγματα που μου αποκάλυψε ήταν πολύ πιο εξωτικά και συναρπαστικά από οτιδήποτε θα μπορούσα να φανταστώ ως σεναριογράφος» δήλωσε ο κ. Νόλαν στο «New Scientist».

Ορισμένοι κριτικοί κινηματογράφου στο εξωτερικό είπαν ότι θα ήθελαν να είχαν ξεσκονίσει λίγο τη Φυσική τους προτού δουν την ταινία – σας παρουσιάζουμε λοιπόν έναν οδηγό χωρίς «spoiler» για όλα όσα θα πρέπει να γνωρίζετε βλέποντας το «Interstellar».

Τι είναι αυτή η «σκόνη» που απειλεί τις προμήθειες τροφίμων της Γης;
Ο παράγοντας της καταστροφής είναι ένας βλαβερός μύκητας. Στην ταινία, η οποία εκτυλίσσεται στη Γη στο εγγύς μέλλον, η ασθένεια εξαπλώνεται ραγδαία σε όλον τον κόσμο και έχει ήδη αφανίσει ως σοδειές το σιτάρι και την μπάμια. Στον πραγματικό κόσμο ασθένειες των φυτών που προκαλούνται από μύκητες αποτελούν πράγματι μια σοβαρή απειλή: μια τέτοια είναι π.χ. η ερυσίβη ή περονόσπορος – η οποία υπήρξε μεταξύ άλλων υπεύθυνη για τον λιμό της πατάτας στην Ιρλανδία – ενώ ένας άλλος μύκητας, ο Ug99, απειλεί σήμερα το σιτάρι. Ο Νόρμαν Μπόρλογκ, επονομαζόμενος και «πατέρας της Πράσινης Επανάστασης», έχει επισημάνει ότι «ο Ug99 έχει τεράστιες δυνατότητες κοινωνικής και ανθρώπινης καταστροφής».

dn26478-3_1200Ο Κρίστοφερ Νόλαν επηρεάστηκε από την πραγματική οικολογική καταστροφή που προκάλεσαν στη Βόρεια Αμερική στη δεκαετία του 1930 οι αμμοθύελλες (Dust Bowl), οι οποίες «φύσηξαν» και αποξήραναν το πλούσιο και απαραίτητο για τη γεωργία ανώτερο στρώμα χώματος του εδάφους ερημώνοντας τεράστιες εκτάσεις και προκαλώντας πείνα και μαζικές εκτοπίσεις πληθυσμών – μια κατάσταση η οποία θα μπορούσε να επαναληφθεί με την ξηρασία που πλήττει αυτόν τον καιρό τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Μην αποθαρρύνεστε όμως. Σκεφτείτε το σλόγκαν της ταινίας: το τέλος της Γης δεν θα είναι το τέλος μας.

Πώς μπορούμε να εξασφαλίσουμε την επιβίωση του ανθρώπινου είδους;
Το να εποικίσουμε τους γειτονικούς μας πλανήτες και τους δορυφόρους τους θα είναι το πρώτο βήμα. Από τη στιγμή που θα έχουμε φθάσει στο καινούργιο σπίτι μας θα χρειαστεί να καλλιεργήσουμε σοδειές (επιστήμονες έχουν ξεκινήσει εδώ και καιρό μελέτες για την ανάπτυξη θερμοκηπίων κατάλληλων για τον Αρη) και να εγκαταστήσουμε έναν βιώσιμο πληθυσμό.

Η καημένη η Αν Χάθαγουεϊ, η οποία παίζει τη μοναδική γυναίκα-αστροναύτη του «Interstellar», την Αμίλια Μπραντ, δεν είναι αναγκασμένη να το κάνει όλο αυτό μόνη της – έχει πάρει μαζί της ένα ολόκληρο φορτίο από κατεψυγμένα ανθρώπινα έμβρυα. Υποθέτουμε και μερικές τεχνητές μήτρες.

Οπως όμως έχει υποστηρίξει ο Στίβεν Χόκινγκ, η μακροπρόθεσμη επιβίωση του είδους μας εξαρτάται από το αν θα αναπτύξουμε τα διαστρικά ταξίδια.

ut_interstellar2_fΑκόμη και αν δεν καταστήσουμε τον πλανήτη μας μη κατοικήσιμο ο Ηλιος κάποια στιγμή θα διογκωθεί και θα «καταπιεί» τη Γη. Αυτό δεν θα συμβεί προτού περάσουν 5 δισ. χρόνια, παρ’ όλα αυτά ο ήρωας που ενσαρκώνει στην ταινία ο Μάικλ Κέιν – και ο οποίος βασίζεται στον κ. Θορν – επιμένει ότι θα πρέπει να ταξιδέψουμε μέσα από μια σκουληκότρυπα σε έναν άλλον γαλαξία. «Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα ότι τίποτε στο ηλιακό μας σύστημα δεν μπορεί να μας βοηθήσει» λέει.

Πώς θα μπορούσαμε να ταξιδέψουμε σε πλανήτες πέρα από το ηλιακό μας σύστημα;
Ο δρόμος ως τους κοντινότερους εξωπλανήτες είναι πολύ μακρύς. Οι επιλογές που μας προσφέρονται για να φθάσουμε ως εκεί χωρίς να χρειαστεί να ταξιδεύουμε για χιλιάδες χρόνια είναι περιορισμένες. Η Φυσική δεν μας επιτρέπει να κινηθούμε ταχύτερα από την ταχύτητα του φωτός, μας αφήνει όμως να κόψουμε δρόμο με ορισμένους ριζοσπαστικούς τρόπους. Ερευνητές της NASA προσπαθούν να αναπτύξουν συστήματα προώθησης με κινητήρες δίνης (warp drives) εμπνευσμένα από το «Σταρ Τρεκ», ακόμη όμως και αν τέτοιου είδους συστήματα επιτευχθούν γιατροί που έχουν εξετάσει το ζήτημα υποστηρίζουν ότι τα ταξίδια του είδους θα είναι μάλλον θανατηφόρα. Αυτό αφήνει μία μόνο βασική επιλογή: τις σκουληκότρυπες.

Οι σκουληκότρυπες είναι υποθετικές σήραγγες μέσα στον χωροχρόνο – προβλέπονται από τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν – οι οποίες συνδέουν τμήματα του Σύμπαντος που βρίσκονται μακριά το ένα από το άλλο.

Μέχρι πρόσφατα οι σκουληκότρυπες εθεωρούντο ένα εξωτικό και μη λειτουργικό περίεργο. Αυτό όμως τώρα έχει αλλάξει. Οι φυσικοί έχουν περιγράψει πώς μπορεί κάποιος να φτιάξει μια σκουληκότρυπα αρκετά μεγάλη ώστε να περάσει από μέσα της ένα μήνυμα (ο Λουκ Μπούτσερ από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ προτείνει την τοποθέτηση παράλληλων μεταλλικών πλακών στο κενό του χωροχρόνου) ή ένα διαστημόπλοιο (οι Μπούρκχαρντ Κλάιχαους και Γιούτα Κουντς από το Πανεπιστήμιο του Ολντενμπουργκ στη Γερμανία και η Παναγιώτα Καντή από το Πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων έδειξαν ότι για την κατασκευή τους δεν απαιτείται η εξωτική και μάλλον ανύπαρκτη «αρνητική ενέργεια»). Αμερικανοί και καναδοί επιστήμονες μπόρεσαν μάλιστα να ξανασμίξουν έναν κβαντικό Ρωμαίο και μια κβαντική Ιουλιέτα που οι οικογένειές τους είχαν χωρίσει στέλνοντάς τους σε μακρινά άστρα προτείνοντας μια θεωρία που υποστηρίζει ότι οι σκουληκότρυπες προκύπτουν μέσω της κβαντικής διεμπλοκής.

Μπορούμε ακόμη και να οπτικοποιήσουμε το πώς θα είναι να ταξιδεύουμε μέσα από μια σκουληκότρυπα – ο Αντριου Χάμιλτον, αστροφυσικός από το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο στο Μπόλντερ, έχει κάνει ένα σχετικό βίντεο: αν και η παραγωγή του είναι πολύ φθηνότερη από αυτή του «Interstellar», έχει απόλυτα επιστημονική βάση.
Παρ’ όλα αυτά δεν πρόκειται να καταφέρουμε να φτιάξουμε σκουληκότρυπες για αρκετό καιρό ακόμη – κάτι τέτοιο απαιτεί έναν εξαιρετικά προηγμένο πολιτισμό. Αν ποτέ κατορθώσουμε να περάσουμε μέσα από μια, ποιος ξέρει τι θα βρούμε βγαίνοντας από αυτήν; Το πλήρωμα του Endurance, του διαστημοπλοίου του «Interstellar», ανακαλύπτει στην άλλη πλευρά ένα ανεπιθύμητο τέρας, μια υπερμεγέθη μαύρη τρύπα.

Ποιοι είναι οι πραγματικοί κίνδυνοι που διατρέχει κάποιος πλησιάζοντας μια μαύρη τρύπα;

Η ωραία μαύρη τρύπα στο «Interstellar» δεν είναι απλώς εκπληκτική ως θέαμα, είναι επίσης επιστημονικά ακριβής. Στην καρδιά μιας μαύρης τρύπας βρίσκεται μια μοναδικότητα (singularity), ένα σημείο άπειρης πυκνότητας. Αυτή ασκεί τεράστια βαρυτική έλξη, η οποία τραβάει την ύλη προς το μέρος της κάνοντάς τη να στροβιλίζεται μέσα στην τρύπα σε έναν πελώριο στρόβιλο ο οποίος ονομάζεται δίσκος προσαύξησης (accretion disc).

Ο Κιπ Θορν υπολόγισε μαθηματικά τι συμβαίνει στον δίσκο προσαύξησης και ανακάλυψε ότι η έντονη βαρύτητα στρεβλώνει τον δίσκο γύρω από τη μαύρη τρύπα δημιουργώντας τη θεαματική άλω που αποτελεί ένα από τα δυνατά «οπτικά» σημεία της ταινίας. Πρόκειται για ένα καταπληκτικό επίτευγμα.

Αν πέσετε μέσα στη μαύρη τρύπα ή αν βρεθείτε υπερβολικά κοντά στην έντονη βαρύτητά της (και με κάποιον τρόπο επιζήσετε) θα παρατηρήσετε ότι παράξενα πράγματα συμβαίνουν στον χρόνο. Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα θέματα του Κρίστοφερ Νόλαν, το οποίο έχει επίσης χρησιμοποιήσει στην ταινία «Inception», όπου ο χρόνος κινούνταν με διαφορετικές ταχύτητες ανάλογα με την κατάσταση ονείρου στην οποία βρίσκονταν οι ήρωες.

Η στρέβλωση του χρόνου που προκαλεί η βαρύτητα παίρνει μια σπαρακτική διάσταση στον συγκινητικό χωρισμό ανάμεσα στον ήρωα που παίζει ο Μάθιου Μακ Κόναχι, τον Κούπερ, και στη δεκάχρονη κόρη του, την οποία αφήνει πίσω στη Γη. Οι ηλικίες των δίδυμων αδελφών αστροναυτών Μαρκ και Σκοτ Κέλι απέκλιναν μεταξύ τους κατά περίπου 10 χιλιοστά του δευτερολέπτου όταν ο ένας εξ αυτών έμεινε για ένα διάστημα στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, ο Κούπερ όμως δεν μπορεί να ξέρει πόσων χρόνων θα είναι η κόρη του αν ποτέ γυρίσει ξανά στη Γη. Ο Μάθιου Μακ Κόναχι έχει δηλώσει πως το γεγονός ότι ήταν μακριά από τη δική του κόρη τον έκανε να νιώσει ακόμη εντονότερα αυτό το συναίσθημα. «Κάτι τέτοιο συμβαίνει συνεχώς, είτε όταν αφήνεις τα παιδιά σου στο σχολείο είτε όταν πηγαίνουν διακοπές» είπε. «Αυτή είναι η πιο ακραία μορφή του. Είναι ένας πατέρας που φεύγει για πολύ καιρό. Το εισιτήριο της επιστροφής του δεν είναι εγγυημένο».

The Science Of Interstellar

tovima.gr – Rowan Hooper,  www.newscientist.com



Κατηγορίες:ΑΣΤΡΟΒΙΟΛΟΓΙΑ, ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ, ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ, ΣΙΝΕΜΑ

Ετικέτες: ,

14 replies

  1. Για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες, εντόπισα και περιμένω αυτό:
    http://www.public.gr/product/books/english/natural-science/popular-science/the-science-of-interstellar/prod6902061pp/

    Φρεσκότατο.

  2. Υπάρχει το εξής ερώτημα: Είναι η έμβια φύση πάνω στο πλανήτη Γη ΜΟΝΑΔΙΚΟ φαινόμενο στο ορατό Σύμπαν ή αποτελεί μια εμφάνιση που επαναλαμβάνεται παντού μέσα σ’ αυτό;
    Εάν ισχύει το πρώτο, τότε, κάθε προσπάθεια αυτού του όντος πάνω σ’αυτό τον πλανήτη που λέγεται άνθρωπος, είναι δικαιολογημένη όσο εγωϊστική κι’αν φαίνεται. Άξίζει το κόπο να μη χαθεί αυτή η θαυμαστή μετεξελικτική δράση μέσα στο Σύμπαν.
    Αν όμως, η εμφάνιση έμβιας και βέβαια και ελλόγου οντότητας μέσα στο Σύμπαν είναι ένα φαινόμενο σύνηθες, πράγμα που και το πιστεύω ακράδαντα, τότε η θεωρητική αλλά και η πρακτική τεχνολογική ανάπτυξη δρόμων μέσα από σκουληκότρυπες, όσο κι’αν είναι πραγματοποιήσιμη, είναι νομίζω δευτερεύουσας σημασίας. Η Συμπαντική φύσις έχει τις αστείρευτες δυνάμεις μέσα στο Σύμπαν να αναπτύσσει έμβια ζωή με μορφές που κανένα μυαλό όσο και δυνατό κι’άν είναι δεν μπορεί να τις φανταστεί!
    ΗΣυμπαντική φύσις πειραματίζεται είς τους άπειρους χρόνους και μπορεί να δημιουργεί ασύλληπτους κόσμους ομορφιάς και μεγαλείου. Με τον ίδιο ακριβώς δραματικό τρόπο μπορεί και να τους εξαφανίζει. Σαν το άναμμα και σαν το σβήσιμο μιάς πυγολαμπίδας! Το Απόσπασμα του Ηρακλείτου : «Αιών, παίς εστί, παίζων, πεσσεύων, παιδός η Βασιλίη» (δηλαδή, ο Χρόνος είναι ένα παιδί που ρίχνει αέναα τα ζάρια, που πειραματίζεται και αυτό είναι η Βασιλεία του!), μας οδηγεί με βαθειά σκέψη σε κόσμους ασύλληπτους!

  3. Το ερώτημά σου Ανδρέα δε νομίζω ν’ απαντηθεί σύντομα, αλλά εγώ πάλι είμαι της αντίθετης άποψης. Η ζωή μπορεί όντως να είναι συνηθισμένη, αλλά έχω πολλές αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι συνηθισμένη η εμφάνιση όντων με νοημοσύνη. Δεν έχουμε παρά να ρίξουμε μια ματιά γύρω μας, στις μυριάδες οργανισμών που μας περιβάλλουν για να παρατηρήσουμε ότι μόνο ο άνθρωπος ανέπτυξε το εξελικτικό «όπλο» της νοημοσύνης στο βαθμό που να επιτρέπει κοσμικά όνειρα και εγχειρήματα. Άρα, τουλάχιστον απ’ αυτό που βλέπω γύρω μου, δε μου φαίνεται και τόσο συνηθισμένη τελικά η νοημοσύνη.

  4. Ξέρεις, η έκφραση το να ρίξει κανείς μια ματιά, είναι κάπως εκτός δυνατότητας! Να ρίξω μιά ματιά, πού; Ήδη ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου το φαινόμενο ζωή σε όλο του το…πιθανό φάσμα, ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ! Μέσα σ’αυτό το φάσμα συναντούμε και την (έσχατη;) έκφραση της έλλογης ζωής. Αυτό, δίνει τη δυνατότητα σε εμάς εδώ να βγάλουμε ένα συμπέρασμα περί ύπαρξης ανάλογων κόσμων που θα πρέπει μάλλον να αριθμούν τις μυριάδες, δεδομένης της απεραντοσύνης του σύμπαντος κόσμου. Πώς λοιπόν να μη εξάγω συμπέρασμα για το πόσο συνηθισμένο είναι το φαινόμενο της ζωής. Μάλλον θα έπρεπε να απορήσουμε για το ενδεχόμενο της μη ύπαρξης έλλογης ζωής!
    Πάντως, για να μη με θεωρήσει κανείς σαν δογματιστή πάντα θέτω τα πράγματα κάτω από τη βάσανο της γνώσης από τα συμβάντα….

  5. Ίσως δεν έγινα κατανοητή. Όταν είπα να ρίξουμε μια ματιά, εννοούσα γύρω μας, στο περιβάλλον της Γης, όχι στο απώτερο διάστημα. Και το περιβάλλον της Γης μας λέει, ότι απ’ όλους αυτούς τους οργανισμούς που το αποκαλούν σπίτι τους, μόνο ένας ανέπτυξε νοημοσύνη στο βαθμό που να του επιτρέπει ν’ αναρωτιέται και τι υπάρχει παραέξω (μεταξύ των άλλων επιτευγμάτων). Συμπερασματικά, τουλάχιστον απ’ όσα βλέπουμε μπροστά μας, μπορούμε πράγματι να πούμε ότι η νοημοσύνη (υψηλού επιπέδου, τονίζω και πάλι), είναι συνηθισμένο φαινόμενο; Και από πλευράς βιολογικής εξέλιξης αν το δούμε, δε θα έπρεπε όταν ο άνθρωπος άρχισε να αναπτύσσει νοημοσύνη, να υπήρχε μία ανάλογη τάση και σε άλλα είδη; μόνο και μόνο ως «αντεπίθεση» κατά κάποιο τρόπο, για την επιβίωση του ισχυρότερου. Αλλά αυτό δεν έγινε. Γι’ αυτό η προσωπική μου άποψη είναι πως ζωή ναι, πρέπει να είναι συνηθισμένη, αλλά νοημοσύνη όχι και τόσο.

    • Έχω την εντύπωση ότι ούτε εγώ έχω γίνει κατανοητός. Λοιπόν! Έχουμε μιά εξελικτική διαδικασία πάνω σ’αυτό το πλανήτη που άρχισε από απλές μορφές κυττάρων. Δηλαδή κάποιες αμοιβάδες. Αυτή η εξελικτική διαδικασία διήρκησε και διαρκεί βέβαια ακόμα για πολλά δισεκατομμύρια χρόνια και εφ΄όσον φυσικά η περιβαλλοντολογικές συνθήκες του πλανήτη είναι ευνοϊκές γι’αυτό. Τώρα, μέσα σ’αυτή τη διαδικασία έχουμε το φαινόμενο της ανάπτυξης νοημοσύνης (με εξελικτικό τρόπο βέβαια) που έρχεται να αποδώσει σήμερα, μια ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι και οι άλλοι οργανισμοί αυτού του ζωϊκού ΜΠΟΥΜ που έγινε πάνω στο πλανήτη,δεν εξελίσσονται με ανάλογο και παράλληλο τρόπο μέσα στα δικά τους μοντέλλα μιας ανάλογης νοημοσύνης.
      Εγώ, θα μπορούσα για παράδειγμα να φανταστώ μία ανάλογη εξελικτική διαδικασία μέσα, ακόμα και μέσα σ’άυτό το Σύμπαν, που θα έχει ξεκινήσει με ένα ΜΠΟΥΜ που να μη στηρίζεται στις ενώσεις του Άνθρακα (C και Ο και Η), αλλά στις ενώσεις του Πυριτίου (Si και Ο και Η). Με βάση τέτοιες ενώσεις και με βάση την εξελικτική διαδικασία μιάς, ας πούμε αμοιβάδας Πυριτίου, δεν γνωρίζω, και με δεδομένη τη απεραντοσύνη της χρονικής διάρκειας, το τι θα μπορούσε να ανπτυχθεί πάνω σε εκείνο το πλανήτη. Ο Χρόνος είναι αυτός που θα καθορίσει την εξελικτική πορεία μιας περιπέτειας της αρχικής αμοιβάδας με βάση το Si.
      Και ξέρεις, δεν θέλω να παρασυρθώ σε εγωϊστικές σκέψεις γύρω από την ανθρώπινη νοημοσύνη. Ωστόσο, σκέπτομαι ότι μέσα σ’αυτό το ασυλλήπτου εκτάσεως Σύμπαν, το τι δυνατότητες υπάρχουν στο να αναπτυχθούν Νοημοσύνες που ούτε καν μπορούμε να τις συλλάβουμε. Εγώ ηρεμώ από ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αλοίμονο αν μέσα σ’αυτό το Σύμπαν η νοήμον ζωή ήταν αυτή που τώρα εμείς γνωρίζουμε, συμμετέχουμε και…απολαμβάνουμε και την ίδια ώρα, λόγω αυτής της ίδιας νοημοσύνης μας, έχουμε κατεργαστεί και τον αφανισμό μας!

  6. Θα μπορούσαμε να το δούμε κι’ αλλιώς. Πόσους πλανήτες γνωρίζουμε με ευνοϊκές συνθήκες για τη ζωή; Έναν. Και σε αυτόν τον ένα υπάρχει ΚΑΙ η νοημοσύνη. Άρα «επιτυχία» 100%. Μπορεί να ισχύει το «όπου υπάρχει ζωή υπάρχει και νοημοσύνη». Πιθανόν το θέμα «ζωή» να πρόκειται για πυραμίδα, στην οποία πάντα υπάρχει στην κορυφή η νοημοσύνη.

    • Συμφωνώ μαζί σου Μιχάλη! Και μάλιστα θα μπορούσαμε να το πάρουμε και πιό αυστηρά! Όπως ότι, ο Γαλαξίας μας υπολογίζεται ότι περιλαμβάνει περίπου 100 με 200 δισεκατομμύρια άστρα και σε μιά άκρη ένός πλοκαμιού του βρίσκεται το πλανητικό μας σύστημα. Ο Γαλαξίας της Ανδρομέδα, ο Μ31, ο πιο κοντινός μας Γαλαξίας (γύρω στα 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός από εμάς), είναι και αυτός σπειροειδής και είναι σχεδόν διπλάσιος σε έκταση και πυκνότητα από το δικό μας.
      Ε! Λοιπόν! Να μη έχει και αυτός δύο (όχι πάρα πάνω) πλανητικά συστήματα που να φιλοξενούν νοήμονα ζωή;

  7. Μόνο που ένα τιποτένιο (για τα κοσμικά δεδομένα) γεγονός, μπορεί ν’ αποτρέψει οποιαδήποτε εξέλιξη. Βλ, εξαφάνιση δεινοσαύρων. Επίσης απ’ τους πλανήτες που έχουμε γύρω μας, στο ηλιακό σύστημα εννοώ, γνωρίζουμε ότι ζωή με νοημοσύνη δεν υπάρχει. Οπότε ίσως αυτό μας λέει πως ναι μεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί και κάτω από κάποιες άλλες συνθήκες, αλλά μέχρι στιγμής έχουμε μόνο το παράδειγμα της Γης και κανενός άλλου πλανήτη του ηλιακού συστήματος.
    Δε μπορώ να πω ότι αποκλείω το γεγονός να υπάρχει ζωή και αλλού, αλλά κάτι μου λέει πως χρειάζεται να συγκλίνουν τόσες πολλές ευνοικές συγκυρίες, που ίσως δεν είναι και τόσο εύκολο τελικά να συμβεί.
    Και κάτι άλλο που σκέφτομαι είναι οτι η ζωή μπορεί ν’ αναπτύξει άλλα εξελικτικά μέσα, πέρα της νοημοσύνης, μέσα που ενδεχομένως δε μπορούμε ούτε να τα διανοηθούμε, όπως ένας οργανισμός προ εμφάνισης του ανθρώπου, δε θα ήταν σε θέση να οραματιστεί ένα ον με νοημοσύνη.

  8. Ανεξάντλητο το θέμα πραγματικά. Εν οίδα ότι ουδέν οίδα.
    Θα ήθελα να καταθέσω μια άποψη/ένσταση για τη στρατηγική που ακολουθούν οι «κυνηγοί» εξωγήινης ζωής. Γιατί την ψάχνουν σε πλανήτες παρόμοιους με τη γη; Γιατί την ψάχνουν σε ζώνες που μπορεί να υπάρχει νερό; Πιστεύω ότι αυτό είναι σφάλμα. Μπορεί βέβαια να βρούν εκεί τα ίχνη που αφήνει η ζωή, αλλά μάλλον μηδέν το κέρδος. Έστω ότι βρήκες έναν πλανήτη γεμάτο με ζώα. Ποιό το όφελος; Άσε που δεν θα μπορούσαμε να έρθουμε σε επαφή, μια και δεν θα είχαν την απαιτούμενη τεχνολογία.

    Πιστεύω ότι έπρεπε να την ψάχνουν στα πιο επικίνδυνα και απίθανα μέρη. Κοντά σε μαύρες τρύπες, σε κβάζαρς, σε πάλσαρς κλπ. Αν βρεις ζωή εκεί πέρα θα είναι σίγουρα ζωή με νοημοσύνη απίστευτου επιπέδου. Απίστευτου επιπέδου και ακίνδυνη για μας. Ζωή με τέτοια νοημοσύνη που να μπορεί να κόβει βόλτες σε τέτοια μέρη θα μας θεωρούσε αμελητέα κατάσταση και θα απαξιούσε να μας βλάψει. Μάλλον να μας βοηθήσει θα ήταν το αναμενόμενο.

  9. Οι δημιουργοί του Interstellar δημοσιεύουν μελέτη για τις μαύρες τρύπες.
    http://news.in.gr/science-technology/article/?aid=1231385525

  10. Σε μια μαύρη τρύπα η βαρύτης ειναι τόσο μεγάλη , που και τα φωτόνια δεν μπορούν να εξέλθουν . Άρα και η ύλη που πέφτει μέσα , τελικά θα αποκτήσει την ταχύτητα του φωτός ,μια και η επιτάχυνση είναι ανεξάρτητη της αύξησης της μάζας.

    F=γ·m = kmM/r2
    Ή
    γ = kM/r2

    Άρα κάποια στιγμή η μάζα ενός Κούκου σκόνης θα γίνει μεγαλύτερη της μάζας της μαύρης τρύπας , και μάλιστα άπειρη . Αυτό μας οδηγεί σε μια μαύρη τρύπα που θα ρουφήξει το σύμπαν.
    Άρα κατι δεν ειναι ετσι οπως τα πιστεύουμε.

    • Δεν μπορεί η κλασική Νευτώνεια μηχανική να εξηγήσει τα φαινόμενα αυτά. Χρειάζεται να υπεισέλθουν και οι σχετικιστικές «διορθώσεις» στις σχέσεις αυτές. Και όλα εξηγούνται μια χαρά 🙂

Γράψτε απάντηση στο ggeorge1978 Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: