Μια μελέτη για τις επιθανάτιες εμπειρίες

FlatlinersΠέντε φοιτητές της ιατρικής αποφασίζουν να υλοποιήσουν ένα επικίνδυνο και παράνομο πείραμα προσπαθώντας να διερευνήσουν τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου. Κάνοντας οι ίδιοι τα πειραματόζωα, φτάνουν στην εύθραυστη λεπτή γραμμή που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο. Και θα ανακαλύψουν ότι στο μικρό χρονικό διάστημα που η ζωή τους εγκαταλείπει κατά τη διάρκεια του πειράματος, αναδύονται οι τύψεις από τα σφάλματα του παρeλθόντος. Αυτό είναι το θέμα της ταινίας «Flatliners» που προβλήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, σε σκηνοθεσία Joel Schumacher …

Αυτά συμβαίνουν στο σινεμά …

Τι συμβαίνει όμως στην πραγματικότητα; Υπάρχει επιστημονική εξήγηση για τις εντυπωσιακές επιθανάτιες εμπειρίες που αναφέρουν αρκετοί ασθενείς οι οποίοι «γύρισαν» στη ζωή από τον παραλίγο θάνατό τους;

Με το ερώτημα αυτό καταπιάνεται η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο Resuscitation.

Πριν από την εμφάνιση της σύγχρονης ιατρικής, ο θάνατος οριζόταν ως η διακοπή της καρδιακής και αναπνευστικής λειτουργίας. Σήμερα όμως οι γιατροί προτιμούν τον όρο «κλινικός θάνατος» για να περιγράψουν αυτή την κατάσταση, δεδομένου ότι οι σύγχρονες τεχνικές ανάνηψης μπορούν να επαναφέρουν τη λειτουργία της καρδιάς.

Ακόμα και σε αυτές τις -σχετικά λίγες- περιπτώσεις, τα χρονικά περιθώρια είναι στενά: ο εγκέφαλος παύει να δείχνει μετρήσιμη εγκεφαλική λειτουργία περίπου μισό λεπτό μετά την καρδιακή ανακοπή.

Η έρευνα δείχνει ότι ένα μικρό μέρος από τους ασθενείς καρδιακής ανακοπής διατηρούν ένα επίπεδο συνείδησης ακόμα και για αρκετά λεπτά πριν την ανάνηψή τους, παρόλο που επισήμως είναι κλινικά νεκροί σε αυτό το διάστημα.

Διαβάστε επίσης: Mια επιστημονική ερμηνεία των εντυπωσιακών επιθανάτιων εμπειριών

Τα ευρήματα της μελέτης «υποστηρίζουν άλλες πρόσφατες έρευνες, οι οποίες υπεδείκνυαν ότι η συνείδηση μπορεί να παραμένει παρούσα παρόλο που δεν είναι κλινικά ανιχνεύσιμη» γράφουν οι ερευνητές στα συμπεράσματά τους.

«Αυτό, σε συνδυασμό με τις τρομακτικές εμπειρίες [που αναφέρουν κάποιοι επιζήσαντες] ενδέχεται να συμβάλλει στην εμφάνιση μετατραυματικής διαταραχής και άλλων γνωσιακών ελλειμμάτων μετά την καρδιακή ανακοπή» συμπληρώνουν.

Η διεθνής ερευνητική ομάδα πέρασε έξι χρόνια εξετάζοντας 2060 περιστατικά ανακοπής στη Βρετανία, την Αυστρία και τις ΗΠΑ. Μόλις 330 ασθενείς επέζησαν, και από αυτούς το 40% ανέφερε ότι είχαν κάποιου είδους συνείδηση ενώ ήταν κλινικά νεκροί.

  • Ένας στους πέντε ανέφερε ότι ένιωσε μια αίσθηση γαλήνης, και σχεδόν ένας στους τρεις είπε ότι ο χρόνος είχε επιταχυνθεί ή επιβραδυνθεί.
  • Ορισμένοι ανέφεραν ότι είδαν ένα λαμπρό φως, μια χρυσή λάμψη ή τον ήλιο.
  • Άλλοι θυμήθηκαν το αίσθημα του φόβου καθώς βυθίζονταν στο νερό ή πνίγονταν.
  • Ένας στους δέκα είπε ότι ένιωσε να αποχωρίζεται το σώμα του
  • Επίσης ένας στους δέκα ανέφερε ότι οι αισθήσεις του είχαν γίνει πιο ευαίσθητες

Όπως είπε στην Τelegraph ο επικεφαλής της μελέτης, ο Σαμ Πάρνια του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης (μέχρι πρότινος εργαζόταν στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον), σε πολλά από περιστατικά που εξετάστηκαν ο ασθενής έδειχνε να θυμάται γεγονότα που συνέβησαν στη διάρκεια της ανάνηψης.

Όπως ένας 57χρονος κοινωνικός λειτουργός που διατήρησε τη συνείδησή του για τρία λεπτά μετά την ανακοπή. «Ο ασθενής περιέγραψε όλα όσα συνέβησαν στο δωμάτιο. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι άκουσε δύο «μπιπ» από ένα μηχάνημα το οποίο παράγει ένα ήχο ανά τρία λεπτά» αναφέρει ο Δρ Πάρνια.

«Φαινόταν πολύ αξιόπιστος και όλα όσα ανέφερε είχαν συμβεί στην πραγματικότητα» διαβεβαιώνει.

Επισημαίνει ακόμα ότι το φαινόμενο των επιθανάτιων εμπειριών μπορεί να είναι πολύ συχνότερο από ό,τι κατέγραψε η μελέτη, δεδομένου ότι οι περισσότεροι ασθενείς με καρδιακή ανακοπή τελικά πεθαίνουν, ενώ ακόμα και όσοι επιζούν ίσως εμφανίζουν αμνησία λόγω των φαρμάκων ή άλλων παραγόντων.

«Υπάρχουν εκτιμήσεις για εκατομμύρια ανθρώπους που είχαν έντονες εμπειρίες σχετικές με το θάνατο, αλλά οι επιστημονικές ενδείξεις ήταν στην καλύτερη περίπτωση ασαφείς»» λέει ο Δρ Πάρνια.

«Πολλοί υπέθεταν ότι πρόκειται για παραισθήσεις ή παραλήρημα, ωστόσο αυτές οι εμπειρίες δείχνουν να αντιστοιχούν σε πραγματικά γεγονότα» επισημαίνει.

Σχολιάζοντας τη μελέτη, ο αρχισυντάκτης της επιθεώρησης Resuscitation Δρ Τζέρι Νόλαν δήλωσε: «Πρέπει να συγχαρούμε τον Δρ Πάρνια και τους συνεργάτες του για την ολοκλήρωση μιας συναρπαστικής μελέτης που θα ανοίξει το δρόμο για περαιτέρω έρευνες σχετικά με τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε».

Πηγή: news.in.gr



Κατηγορίες:ΒΙΟΛΟΓΙΑ, ΙΑΤΡΙΚΗ, ΣΙΝΕΜΑ

10 replies

  1. Tο θέμα είναι ακόμη ανοιχτό για το αν οι Επιθανάτιες Εμπειρίες δηλώνουν μια φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου ή μη. Εξαιρετική ανάπτυξη υπάρχει στο: Irreducible Mind: Toward a Psychology for the 21st Century απ’ το Τμήμα Αντιληπτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.
    Αν και δεν υπάρχει κάποιος καθολικά συμφωνημένος προσδιορισμός της επιθανάτιας εμπειρίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφορά τις ασυνήθιστες, έντονες, ρεαλιστικές και συχνά προκλητικές μεταστροφής εμπειρίες, σ’ ανθρώπους που είτε υπήρξαν σε φυσική εγγύτητα στον θάνατο, όπως σε περιπτώσεις ανακοπής ή άλλες επικίνδυνες καταστάσεις, ή είχαν ψυχολογική εγγύτητα στον θάνατο, όπως σε περιπτώσεις ατυχήματος ή ασθένειας όπου τους προκλήθηκε έντονος φόβος .
    H φαινομενολογία των επιθανάτιων εμπειριών περιλαμβάνει κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Έτσι υπάρχουν ισχυρισμοί για συναισθήματα ειρήνης και χαράς, μιας αίσθησης φυγής απ’ το σώμα και παρακολούθησης διαφόρων τεκταινόμενων γύρω απ’ το σώμα αλλά και σε μακρινότερες αποστάσεις, κατάπαυση του πόνου, η θέα ενός τούνελ ή κενού, η αποκάλυψη ενός ασυνήθιστου έντονου φωτός, που συχνά χαρακτηρίζεται ως «Ον του Φωτός» που ακτινοβολεί αγάπη και προσπαθεί να επικοινωνήσει με τον αποθανόντα, συνάντηση με άλλες υπάρξεις, συχνά μ’ εκλιπόντες που ο αποθανών αναγνωρίζει, την επαναφορά διαφόρων μνημών ή ακόμη και μια ανασκόπηση της ζωής, συχνά με διάθεση κριτικής, την θέα ενός «άλλου βασιλείου» σπουδαίας ομορφιάς, την αίσθηση ενός φραγμού που ο αποθανών δεν μπορεί να υπερβεί και την επαναφορά στο σώμα με απροθυμία.
    Μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση που γίνεται στο προαναφερθέν βιβλίο είναι πως οι επιθανάτιες εμπειρίες συνδέονται αντιστρόφως ανάλογα με τη δραστηριότητα του νευρικού συστήματος του εγκεφάλου, που πάει να πει ότι όσο πιο κοντά στο θάνατο είναι κάποιος, δηλαδή όσο τείνει η εγκεφαλική του δραστηριότητα να μηδενιστεί, τόσο πιο έντονες είναι οι εμπειρίες. Αυτό σημαίνει κατ’ αρχήν πως ο εγκέφαλος δεν παράγει τη συνείδηση και στη συνέχεια σημαίνει ότι ο εγκέφαλος είναι σαν ένα είδος φίλτρου, που δεσμεύει κάπως το υλικό που αναδύεται στη συνείδηση. Δηλαδή, φαίνεται πως όταν ο εγκέφαλος υπολειτουργεί η συνείδηση οδηγείται σε μια ενίσχυση και μεγέθυνση.
    Το συμπέρασμα του βιβλίου είναι αναπόφευκτο. Οι εμπειρίες αυτές είναι πραγματικές και δεν εξηγούνται απ’ τα τρέχοντα μοντέλα νευροφυσιολογίας και τα λοιπά.Φαίνεται πως σ’ όλες τις περιπτώσεις δρα ένας πυρήνας εμπειρίας που θα μπορούσε κάποια στιγμή να ερμηνευτεί και ν’ απαντήσει στο ερώτημα της σύνδεσης συνείδησης – εγκεφάλου με πληρέστερο τρόπο.
    Και μία ένσταση στην έρευνα του άρθρου: Υπάρχει η πρόσφατη περίπτωση του δρ. Αλεξάντερ Έμπανς – κατάθεση Επιθανάτιας Εμπειρίας – που προσβλήθηκε από μια σπάνια μορφή βακτηριακής μηνιγγίτιδας με αποτέλεσμα να καταστραφεί το τμήμα του εγκεφάλου του (νεοφλοιός) που ελέγχει τη σκέψη και τα συναισθήματα, το κομμάτι της ανθρώπινης συνείδησής μας. Η περίπτωσή του είναι καταγεγραμμένη ιατρικά ως «Ν από 1» που σημαίνει μοναδικό αντικείμενο χωρίς δυνατότητα σύγκρισης! Ο ίδιος δηλώνει την εμπειρία που είχε απρόσκοπτα, προσπαθώντας μάλιστα δε – ως νευροχειρούργος – να ερμηνεύσει τα βιώματά του.
    Θέλω να πω ότι είναι στενόμυαλο εκ μέρους των επιστήμονων να αρνούνται τα πάντα στη βάση ενός αφελούς ρεαλισμού. Η εκ προοιμίου απόρριψη δεν είναι επιστημονικότητα αλλά είναι δηλωτική προσωπικής νεύρωσης και επιλογών ζωής.

    • Καλά αφού είχε καταστραφεί το τμήμα του εγκεφάλου του που ήλεγχε τη σκέψη, πως δήλωνε απρόσκοπτα την εμπειρία του και μάλιστα προσπαθούσε να την ερμηνεύσει κι’ όλας; Απέκτησε καινούργια σκέψη με την ανάνηψη;

  2. Συστήνω αυτό για απάντηση: The Reality of ESP: A Physicist’s Proof of Psychic Abilities by Russell Targ
    ΑΛΛΑ κ. Δορόπουλε, δεν υποστηρίζω πως όσα αναφέρονται είναι αληθή. Όμως σίγουρα πιστεύω πως είναι καλό να τα έχουμε υπόψη μας και ως ένα βαθμό να τα ενστερνιζόμαστε, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο ίσως κάποτε απαντηθεί το ερώτημα της συνείδησης. Μην ξαχνάτε πως ο Paul Feyerabend υποστήριξε επιτυχώς μια αναρχική μέθοδο στην επιστήμη του τύπου «Όλα επιτρέπονται».
    Τώρα, για τον δρ. Έμπανς. Ο ίδιος λέει πως βίωσε «κάτι» όσο ήταν εγκεφαλικά νεκρός και επιπλέον «έβλεπε» – κατά τα γνωστά των NDE – το σώμα του, τους συγγενείς του, κλπ. Αυτά όμως ως αίσθηση, όχι ως γλώσσα. Σε κάποιο σημείο που περιγράφει το βίωμά του αναφέρει:
    «Είδα την αφθονία της ζωής στα αμέτρητα σύμπαντα, ακόμη και σε κάποια όπου η νοημοσύνη είχε προχωρήσει πολύ περισσότερο από αυτή της ανθρωπότητας. Είδα ότι υπάρχουν αμέτρητες μεγαλύτερες διαστάσεις, αλλά ο μόνος τρόπος να γνωρίσουμε τις διαστάσεις αυτές είναι να μπούμε εκεί και να τις βιώσουμε απευθείας. Δεν είναι δυνατόν να τις γνωρίσουμε, ή να τις κατανοήσουμε, από έναν χώρο με λιγότερες διαστάσεις. Η αιτία και το αιτιατό υπάρχουν και σε αυτά τα ανώτερα σύμπαντα, αλλά έξω από την έννοια που τα αντιλαμβανόμαστε εμείς στη γη. Ο κόσμος του χρόνου και του χώρου μέσα στον οποίο κινούμαστε εδώ στη γη πλέκεται στενά και πολύπλοκα με αυτούς τους ανώτερους κόσμους. Με άλλα λόγια, οι κόσμοι αυτοί δεν είναι ολότελα ξεχωριστοί από εμάς, επειδή όλοι οι κόσμοι αποτελούν μέρος της ίδιας επιστέφουσας θεϊκής Πραγματικότητας. Από αυτούς τους ανώτερους κόσμους, μπορεί κάποιος να έχει πρόσβαση σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή ή τόπο του κόσμου μας.»
    Η παραπάνω περιγραφή είτε ένα ψέμα, οπότε δεν έχει νόημα ν’ ασχοληθούμε. Είτε αποτελεί μια κατασκευή του εγκεφάλου του, οπότε είναι χρήσιμη για την ιατρική έρευνα. Είτε αφορά κάτι αληθινό. Στην τελευταία περίπτωση θυμίζω στους Φυσικούς της παρέας πως ο δεδομένος χωροχρόνος της Σχετικότητας δεν διαχωρίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον (κατασκευή καθαρά του εγκεφάλου μας που μπορεί να παύει με τον εγκέφαλο κιόλας). επίσης το βέλος του χρόνου δεν έχει κάποια σημασία πριν την κατάρρευση μιας κυματοσυνάρτησης. ΑΝ κάποιος σκεφτεί σοβαρά πως ο δρ. Έμπανς βίωσε κάτι αληθινό τότε η μαρτυρία του:
    Α) Η αναφορά του σε μετάβαση σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή ή τόπο θυμίζει την περιγραφή των Φυσικών για το ταξίδι μέσα από μια σκουληκότρυπα. Η επιστροφή από εκείνο το Σύμπαν που οδηγήθηκε κάποιος στο δικό μας μέσω μια λευκής οπής μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε σημείο του χώρου ή του χρόνου επιθυμούμε, γεγονός που πάει να πει ότι ένας φανταστικός ταξιδιώτης μπορεί να μεταπηδήσει άπειρες φορές στο παρελθόν ή στο μέλλον χωρίς να διανύει χωροχρονικές αποστάσεις!
    Β) Το Σύμπαν αναπαρίσταται καλύτερα από μια κυματοσυνάρτηση – εξίσωση που είναι ανεξάρτητη από το χρόνο (Αντρέι Λίντε). Η ανθρώπινη συνείδηση – εντός εγκεφάλου που λειτουργεί ως φίλτρο – αυθαίρετα σπάει τον ενιαίο συμπαντικό χώρο σε ξεχωριστές κυματοσυναρτήσεις, μία για τον παρατηρητή και μία για το υπόλοιπο Σύμπαν.
    Γ) Η αναφορά του στο ενιαίο ενός Πολυσύμπαντος προφανώς και ισχύει στη μη-τοπικότητα της Κβαντομηχανικής και εννοείται – σημαντικότερα – η αναφορά συμπλέει εξαιρετικά με την θεώρηση του David Bohm περί Ενδογενούς Τάξης (Implicate Order).
    Μπορεί όποιος θέλει αυτά να τα λοιδορήσει. Όμως θυμίζω πως η μαρτυρία του δρ. Έμπανς είναι διαψεύσιμη – άρα και επιστημονική κατά Πόππερ – και η λοιδορία σημαίνει περισσότερο προσωπική νεύρωση παρά επιστημονική σκέψη…

  3. Αξιόλογη η αναφορά σας κύριε Παναγιώτη Ασημεόνογλου. Όμως έχω την εντύπωση πως ο δρ. Έμπανς, απλά περιγράφει αυτά που άκουσε και διάβασε, κατα την διάρκεια της ακαδημαϊκής του διαδρομής.
    Είμαι σχεδόν σίγουρος οτι μια αντίστοιχη αφήγηση απο μια αμόρφωτη γριούλα, θα ήταν εντελώς διαφορετική και χωρίς ολα αυτά τα περιέχομενα, που προβλήθικαν απο το ασυνείδητο του δρ. Έμπανς.
    Εκτός και εάν η γριούλα δεν μπορεί να τα αφηγήθεί και γι’ αυτό τα μετασχηματίζει…

  4. «Στην τελευταία περίπτωση θυμίζω στους Φυσικούς της παρέας πως ο δεδομένος χωροχρόνος της Σχετικότητας δεν διαχωρίζει παρελθόν, παρόν και μέλλον (κατασκευή καθαρά του εγκεφάλου μας που μπορεί να παύει με τον εγκέφαλο κιόλας).»

    Αυτό δεν ισχύει. Στη θεωρία της σχετικότητας μπορεί κανείς να μιλήσει για τη δομή μιας 4D πολλαπλότητας ως σύνολο, χωρίς να μιλάμε για προτιμώμενο χρόνο, μόνο αν κάποιος γνωρίζει στο σύνολό του τον χωροχρόνο για όλο το χρόνο. Δηλαδή, αν κάποιος γνωρίζει στο σύνολό του τον χωροχρόνο ως ένα μπλοκ (αυτή είναι η ιδέα του block universe). Αλλά αυτό δεν είναι ο τρόπος που δουλεύει η φύση. Αυτό δουλεύει μόνο για στατικά μοντέλα ή σε στάσιμη κατάσταση μοντέλα του χωροχρόνου, δηλαδή, τα μοντέλα όπου ο χρόνος μπορεί να αφαιρεθεί από τους υπολογισμούς μας. Σε ρεαλιστικές καταστάσεις, αντί της προηγούμενης εικόνας, έχουμε χρονική εξέλιξη των 3D χωρικών δεδομένων, ανάλογα με την κατηγορία των παρατηρητών που έχουμε. Οι παρατηρητές εδώ είναι στην ουσία τα σωματίδια της ύλης και τα πεδία ύλης που διανέμονται αντίστοιχα στο χωρο. Αυτός είναι ο τρόπος που έχει νόημα να κάνουμε Φυσικής.
    Και btw, κάποιος μπορεί να διαφωνήσει ότι οι ιδέες του Feyerabend ήταν ιδιαίτερα επιτυχείς.

    Και σχετικά με τον Eben Alexander, ένα debate στο οποιο ο ίδιος παρουσιάζει τα επιχειρήματα του και ο καθένας κρίνει αν είναι ικανοποιητικά (δεν είναι)

  5. Tο θέμα του χρόνου είναι ακόμη ανοικτό στη Φυσική. Για παράδειγμα ο Feynman με την τεχνική της άθροισης ιστοριών περιγράφει το χρόνο σαν μια κατεύθυνση στο χώρο – με παρόμοιες ιδιότητες. Επιπλέον – επαναλαμβάνω – η διάκριση παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος υπάρχει ΜΕΤΑ την κατάρρευση της κυματοσυνάρτησης. Όσο για τη σχετικότητα. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν θεωρούσε το χωροχρόνο ως ενιαία οντότητα. Γι’ αυτό όταν πέθανε ο φίλος του Βesso έγραψε στην οικογένειά του: «…for us physicists believe the separation between past, present, and future is only an illusion, although a convincing one.»
    Φαίνεται ότι αυτό που ο εγκέφαλος μας παρουσιάζει ως μορφή, σχήμα και αντικείμενο, τρισδιάστατες εικόνες που υπόκεινται σε μεταβολή, δεν είναι τίποτε άλλο από αυθαίρετες τομές που κάνει σε ένα μη αισθητό τετραδιάστατο και Ρίμαν χώρο. Μάλιστα δε ο τετραδιάστατος χώρος Ρίμαν θα χρειαζόταν ένα 10-διάστατο ευκλείδειο χώρο για να απεικονιστεί, γεγονός αδύνατο για την αντιληπτική μας ικανότητα. Η αντίληψή μας λειτουργεί ευκλείδια μόνο στα όρια ενός ψευδο-ευκλείδιου χώρου Minkowski. Η «συσκευή αναγνώρισής» μας απλά λειτουργεί έτσι. (π.χ. δες W. Schommers, Χώρος και Χρόνος, Ύλη και Νους, Η σχέση μεταξύ πραγματικότητας και Χωρο-Χρόνου, σελ. 69-72, Πανεπιστήμιο Πατρών, 2000)
    Aπό κει και πέρα. Το θέμα δεν το θεωρώ τελεσίδικο. Στη θεωρία του Xάους ο χρόνος βρίσκει πάλι το βέλος του μέσα απ’ την αυτοοργάνωση. Ο Ilya Prigogine απέδειξε πως συστήματα μακράν της ισορροπίας μπορούν να δημιουργήσουν νέες χωροχρονικές δομές, κάνοντας μια διάκριση παρελθόντος – μέλλοντος στα σημεία διακλάδωσης.
    Προσωπικά θεωρώ πιο πειστική τη θεωρία του Bohm. Ο χρόνος είναι μια «εκδίπλωση» της Ενδογενούς Τάξης.
    O Bohm για να ερμηνεύσει αυτά τα παράδοξα απέδειξε μαθηματικά ότι η πραγματικότητα χωρίζεται σε τάξεις, την ενδογενή και την εξωγενή. Στην πρώτη, την ενδογενή, ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι πλέον οι κυρίαρχοι παράγοντες στις συσχετίσεις των διαφόρων στοιχείων. Αυτή την αδιάρρηκτη και αδιαχώριστη ολότητα, την ονόμασε Ολοκίνηση, εκφράζοντας έτσι την ενότητα και την δυναμικότητα μιας συνεχόμενης ροής που συνεχώς βρίσκεται στο γίγνεσθαι. «Αυτή η νέα μορφή διορατικής ματιάς μπορεί να αποκαλεστεί καλύτερα ως Αδιαχώριστη Ολότητα σε Ρέουσα Κίνηση» γράφει ο ίδιος.
    Η άποψή μας ενός κόσμου κατακερματισμένου με ξεχωριστές οντότητες αφορά μόνο ένα κομμάτι της πραγματικότητας, τη φλούδα της ας πούμε. Στην καρδιά, όμως, αυτού του ζωοφόρου φρούτου που λέγεται κόσμος, τα μέρος περιλαμβάνει το Όλον και τα πάντα συσχετίζονται μεταξύ τους δυναμικά και αδιαίρετα και ο χρόνος που εμείς αντιλαμβανόμαστε είναι ένα συμβάν εκδίπλωσης του άχρονου.

    • Πολλά θέματα είναι ακόμα ανοιχτά στη φυσική, όπως για παράδειγμα μια συνεπής θεωρία κβαντικής βαρύτητας. Αυτό δεν μας εμποδίζει να μιλάμε με συνέπεια στα πλαίσια των θεωριών που ξέρουμε αυτή τη στιγμή.

      Η ιστορία με τα path integrals είναι ένα τεχνικό εργαλείο που συχνά χρησιμοποιεί την τεχνική του φανταστικού χρόνου για να έχει Ευκλείδειο μέτρο στην ολοκλήρωση. Τα μαθηματικά trick δεν περιέχουν φυσικό νόημα.

      Για τη σχετικότητα και τον Einstein, ουσιαστικά όλα τα άλματα στην κατανόηση μας για τη σχετικότητα έγιναν μετά το θάνατο του Einstein, δηλαδή μετά τη δεκαετία του 50, οποτε δεν είναι και απόλυτο σημείο αναφοράς. Πέρα από αυτό, μιλάμε για μια συναισθηματική αναφορά μετά το θάνατο ενός καλού του φίλου.

      Επειδή τα υπόλοιπα μου θυμίζουν αυτά που λέει ένα γνωστό τηλεοπτικό ζεύγος που μιλάει για πράγματα που δεν ξέρει (και μπλέκει χώρους Riemann με Lorentzian χώρους και προβολές με εμβαπτίσεις και αλλα πολλά), θα σταματήσω εδώ. Η όλη αυτή ιδέα της πλάνης των αισθήσεων ξεχνα ότι υπάρχει και ο «ιδιοχρονος» με πολύ σαφές φυσικό νόημα ακόμα και για τα σωματίδια. Έχω γράψει για αυτά αλλου.

      Απλά θα δώσω κάποιες αναφορές για οποιον ενδιαφέρεται, πάνω σε κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες από κάποιον που σε αντίθεση με το ζεύγος ξέρει τι λέει. Όπως πάντα, ακόμα περισσότερο ψωμί υπάρχει στις αναφορές μέσα στα κείμενα.

      http://arxiv.org/abs/gr-qc/0605049
      http://arxiv.org/abs/1208.2611
      http://arxiv.org/abs/1302.7291

      ps. sorry για τα παραπάνω, αλλα αναγκαστικά έχουν γραφτεί με greeklish το greek translator.

  6. Vagelford τα «μαθηματικά-τεχνικά εργαλεία» περιγράφουν την ανθρώπινη εμπειρία. Σύμφωνα με την επιστημονική θεώρηση της πραγματικότητας απ’ τον Hawking (μοντελο-εξαρτημένος ρεαλισμός), όλη μας η αντίληψη περί των φαινομένων δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα μοντέλο που περιγράφει τις πλαστές κατασκευές του εγκεφάλου μας. Η υπόθεση είναι πως οτιδήποτε μπορούμε να γνωρίσουμε για την πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά διάφορες εικόνες του κόσμου που λαμβάνουμε αισθητηριακά, επεξεργαζόμαστε νοητικά και τις συνδέουμε σε συνεπή μοντέλα. Μπορεί διαφορετικές εικόνες να περιγράφουν εξίσου καλά τον κόσμο σε κάποια πτυχή του ή ένα δίκτυο εικόνων, ανεξάρτητων μεταξύ τους, να συμπίπτουν σε κάποια σημεία ή να αλληλοσυμπληρώνονται. Σημασία δεν έχει η πιστή και αντικειμενική ερμηνεία του κόσμου, αφού αυτή η έννοια ούτε καν υφίσταται. Δεν έχει νόημα να αναφερόμαστε σε μια αντικειμενική πραγματικότητα ή μια αληθινή πραγματικότητα εκτός του μοντέλου που χρησιμοποιούμε για να την επεξεργαστούμε. Η μόνη αλήθεια είναι η χρησιμότητα του μοντέλου.
    Τώρα αν το μοντέλο πράγματι περιγράφει την πραγματικότητα αντικειμενικά (π.χ. σύμφωνα με τον Θεοδοσίου και τον Δανέζη) ή είναι απλά μια χρηστική έννοια (ή καταχρηστική μέσα στα όρια της γλώσσας σύμφωνα με τον Wittgenstein) είναι άλλα θέμα.
    Αυτό που επισημαίνω είναι ότι η εμπειρία των NDE καταφάσκεται από πάμπολλες μαρτυρίες – θρησκευτικές, πνευματικές, μυστικιστικές, παραψυχολογικές, κλπ. Μέσα σ’ ένα συνεπέστερο επιστημονικό μοντέλο θα έπρεπε να λαμβάνονται υπόψη ΟΛΑ τα φαινόμενα της ανθρώπινης εμπειρίας (ακόμη και η εκκλησιαστική εμπειρία π.χ.) και να μην κλέινονται οι επιστήμονες ερμητικά μέσα σε τεχνικές έννοιες. Αυτό κατά τη γνώμη έκανε π.χ. ο Μπομ και προσπαθούν να κάνουν και οι Δανέζης-Θεοδοσίου (και όχι μόνο). Χτίζουν έναν Homo Universalis.
    Το θέμα του χρόνου είναι ανοιχτό μόνο για την τεχνοεπιστήμη (κατά Καστοριάδη), όχι για τις υπόλοιπες εμπειρικές μας πτυχές…
    Το τελευταίο το λαμβάνει ο καθείς όπως επιθυμεί.

  7. Τελικά παντού υπάρχει ένας χριστιανός ορθόδοξος.

  8. Χωρίς να θέλω να αποκλείσω εντελώς αυτά που λέει ο Αλεξάντερ, είναι καλό να έχουμε υπόψη ότι ο συγκεκριμένος ιατρός εκδιώχθηκε από κάποια νοσοκομεία για ιατρικά λάθη. Βλέπε https://en.wikipedia.org/wiki/Eben_Alexander_%28author%29

Γράψτε απάντηση στο ΛΑΜΠΡΟΣ Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: