Η καταστροφή της Γης το 2880 και ο αστεροειδής 1950 DA

Posted on 16/08/2014

5


asteroid-fallingΟ αστεροειδής (29075) 1950 DA ανακαλύφθηκε στις 23 Φεβρουαρίου του 1950, στη συνέχεια χάθηκε και … επαν – εντοπίστηκε στις 31 Δεκεμβρίου 2000.

Τότε είχε πλησιάσει στη Γη σε απόσταση 7,8 εκατομμυρίων χιλιομέτρων (21 φορές η απόσταση Γης –Σελήνης) και οι παρατηρήσεις έδειξαν ότι πρόκειται για έναν αστεροειδή με μέση διάμετρο 1,1 χιλιόμετρα που η ιδιο-περιστροφή του διαρκεί 2,1 ώρες (ο δεύτερος μεγαλύτερος ρυθμός περιστροφής που παρατηρήθηκε σε αστεροειδή τέτοιου μεγέθους).

Ο αστεροειδής 1950 DA όπως καταγράφηκε από το παρατηρητήριο του Arecibo στις 4 Μαρτίου 2001

Ο αστεροειδής 1950 DA όπως καταγράφηκε από το παρατηρητήριο του Arecibo στις 4 Μαρτίου 2001

Σύμφωνα με την ανάλυση των ερευνητών Giorgini et al (Asteroid 1950 DA’s Encounter With Earth in 2880: Physical Limits of Collision Probability Prediction) ο αστεροειδής έχει 1 στις 300 πιθανότητες να χτυπήσει τη Γη το έτος 2880.
asteroid 1950 DA
Αν ο αστεροειδής 1950 DA έπεφτε στον Ατλαντικό Ωκεανό, σε απόσταση 580 χιλιομέτρων από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η πτώση θα ισοδυναμούσε με μια πυρηνική βόμβα περίπου 3,75 εκατομμύρια φορές ισχυρότερη από εκείνη που έπεσε στη Χιροσίμα και θα δημιουργούσε κύματα που θα έφταναν στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ με ύψος τουλάχιστον 200 μέτρων.

Όμως ο λόγος που ο αστεροειδής 1950 DA βρίσκεται ξανά στην επικαιρότητα δεν είναι ότι θα καταστρέψει τον ανθρώπινο πολιτισμό το μακρινό έτος 2880, αφού πλέον είναι φανερό πως η καταστροφή θα έλθει πολύ πιο σύντομα εξαιτίας της ανθρώπινης ηλιθιότητας – η οποία εξαπλώνεται ολοένα και περισσότερο στον πλανήτη μας χωρίς καμία αξιόλογη αντίσταση …

Ο 1950 DA βρίσκεται πάλι στο προσκήνιο εξαιτίας της μελέτης που δημοσιεύεται στο Nature [Cohesive forces prevent the rotational breakup of rubble-pile asteroid (29075) 1950 DA] σχετικά με την δομή του και τις συνεκτικές δυνάμεις που τον διατηρούν συμπαγή, παρά την ταχύτατη ιδιοπεριστροφή του.

Αυτός ο αστεροειδής έχει την ιδιαιτερότητα να είναι ένας «σωρός» πετρωμάτων και όχι ένα συνολικά συμπαγές σώμα. Και οι δυνάμεις που τον συγκρατούν αποτρέποντας την διάλυσή του πρέπει να είναι αρκετά ισχυρές, δεδομένου ότι αν τοποθετούσαμε έναν αστροναύτη στην επιφάνειά του, τότε αυτός θα εκτοξευόταν στο διάστημα, λόγω της μεγάλης φυγόκεντρης δύναμης που προκαλεί η ταχεία περιστροφή του…

Πηγές: www.space.comlneo.jpl.nasa.gov