Tα τελευταία χρόνια διατυπώθηκαν αρκετές φορές ισχυρισμοί περί αποδεικτικών στοιχείων στα δεδομένα της Κοσμικής Ακτινοβολίας Υποβάθρου για την ύπαρξη παράλληλων συμπάντων (πολυσύμπαν). Βλέπε π.χ. ΕΔΩ: www.math.columbia.edu )

Αυτοί οι ισχυρισμοί συνήθως διατυπώνονταν πάντα με την παρατήρηση ότι τα αναμενόμενα δεδομένα της Κοσμικής Ακτινοβολίας Υποβάθρου από το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck, θα ξεκαθαρίσουν το ζήτημα.
Όμως μετά την ανακοίνωση των δεδομένων της ομάδας Planck, ούτε στις ίδιες τις δημοσιεύσεις, ούτε και στον σχολιασμό τους στον τύπο υπάρχει αναφορά σχετικά με αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη πολυσύμπαντος. Ενδεχομένως οι επιστήμονες του Planck να θεώρησαν αυτούς τους ισχυρισμούς τόσο παράξενους ώστε να μην αξίζει τον κόπο να ψάξουν κάτι σχετικό στα νέα δεδομένα.

Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η δημοσίευση με τίτλο «Planck intermediate results. XIII. Constraints on peculiar velocities» στην οποία η ομάδα Planck αναζητούσε στοιχεία για «σκοτεινή ροή».

Όμως δεν βρήκαν τίποτε, και ένα άρθρο με τίτλο «Blow for ‘dark flow’ in Planck’s new view of the cosmos» στο ΝewScientist συνoψίζει την κατάσταση ως εξής:

“… «Η δημοσίευση της ομάδας Planck φαίνεται να αποκλείει τους ισχυρισμούς των Kashlinsky et al» λέει ο David Spergel του Πανεπιστημίου του Princeton, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα. Αν δεν υπάρχει σκοτεινή ροή, δεν υπάρχει καμία ανάγκη για εξωτικές ερμηνείες για αυτήν, όπως άλλα σύμπαντα, λέει το μέλος της ομάδας Ρlanck Elena Pierpaoli από το Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, στο Λος Άντζελες…”

Mια από τις εργασίες που προωθούσαν την ιδέα ότι η «σκοτεινή ροή» είναι απόδειξη πολλαπλών συμπάντων ήταν των Mersini-Houghton και R. Holman, οι οποίοι σε δημοσίευση το 2008 με τίτλο «Tilting’ the Universe with the Landscape Multiverse: The ‘Dark’ Flow»  έγραφαν:

«… Our contention, then, is that these observations of bulk flow can be construed as evidence for the birth of the universe from the landscape multiverse imprinted on the superhorizon sized nonlocal quantum entanglement between our horizon patch and others that began from the landscape. When we calculate the size of the induced dipole in our theory and convert it into a bulk velocity dispersion, we will see that for the constrained values of our parameters we arrive at a velocity dispersion of order 670 km/sec, remarkably close to the observed value of 700 km/sec….»

Θα περίμενε κανείς ότι η διάψευση της πρόβλεψής τους από τα δεδομένα του Planck θα έδινε ένα τέλος στο ζήτημα αυτό.

Αντ’ αυτού όμως πριν από λίγες μέρες στα ΜΜΕ εμφανίστηκαν άρθρα όπως π.χ. στους Sunday Times: «Cosmic map reveals first evidence of other universes» ή στην Daily Mail: : «Is our universe merely one of billions?», που αναφέρονται στις πρώτες αποδείξεις για την ύπαρξη παράλληλων συμπάντων.

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και το σημερινό άρθρο της Ναυτεμπορικής με τίτλο: «Υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα;».

“ …Μετά την ανάλυση των δεδομένων του διαστημοπλοίου Planck, η δρ. Μερσίνι-Χιούτον πιστεύει ότι η υπόθεσή της έχει επαληθευθεί. Τα ευρήματα συνεπάγονται ότι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο ύπαρξης ενός απείρου αριθμού συμπάντων, πέρα από το δικό μας. «Αυτές οι ανωμαλίες προκλήθηκαν από άλλα σύμπαντα τα οποία προσέλκυσαν το δικό μας, όπως αυτό διαμορφωνόταν κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Έκρηξης», δήλωσε η Μερσίνι-Χιούτον. «Πρόκειται για τα πρώτα ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία για την ύπαρξη άλλων κόσμων που έχουμε δει», πρόσθεσε. Αν και ορισμένοι επιστήμονες παραμένουν επιφυλακτικοί σχετικά με τη θεωρία των άλλων κόσμων, τα ευρήματα αυτά μπορεί να αποτελέσουν έναυσμα για την αλλαγή της επικρατούσας άποψης πάνω στο ζήτημα…”

Το περίεργο είναι ότι η πηγή αυτών των δημοσιευμάτων είναι η ίδια η Laura Mersini-Houghton (όπως βλέπουμε από τις δηλώσεις της στον τύπο), χωρίς όμως να υπάρχει κάποια καινούργια (δημοσιευμένη) επιστημονική εργασία της που να στηρίζει τα λεγόμενά της.
Συνεπώς αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον η ομιλία της στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στις 11 Ιουνίου με τίτλο «The Multiverse post Planck», γιατί μάλλον «βλέπει» στα δεδομένα του Planck κάτι που δεν είδαν οι ίδιοι επιστήμονες της ομάδας Planck.

ΠΗΓΗ: http://www.math.columbia.edu/~woit/wordpress/?p=5907

προτεινόμενες λύσεις …. Β1. Η αρχική ενέργεια είναι Ε_αρχ = C V²/2 = 4•10^-3 J

και η τελική

Ε_τελ= L I²/2 = 2•10^-3 J

Επομένως  η συνολική ενέργεια μειώθηκε κατά ΔΕ = 2•10^-3 J
Β2. f₂ = 3 f₁, οπότε λ₂ = λ₁/3

Χρησιμοποιώντας τις σχέσεις r₁ – r₂ =  (2k+1) λ₂/2 =  (2k+1) λ₁/6 και r₁ + r₂ = 2 λ₁

προκύπτει ότι

r₁ = λ₁ + (2k+1) λ₁/12

και εφόσον 2λ₁ ≥ r₁ ≥ 0 παίρνουμε ότι

11/2 ≥ k ≥ -13/2  ή  5,5 ≥ k ≥ -6,5  ή  k =-6, -5, ….., 4, 5

οπότε ο αριθμός των υπερβολών απόσβεσης είναι 12.
B3. Εφαρμόζοντας την αρχή διατήρησης στροφορμής παίρνουμε: Ι₁ ω₁ = Ι₁ ω + Ι₂ ω

οπότε ω = 4 ω₁/5

και η μεταβολή της στροφορμής του δίσκου Δ1 θα είναι

│ΔL₁│ = L₁ – 4L₁/5 = L₁/5

Γ1. Οι ταχύτητες των μαζών μετά την ελαστική κρούση υπολογίζονται από τις εξισώσεις:

οπότε
και

H αρχική ταχύτητα προκύπτει από το θεώρημα μεταβολής της κινητικής ενέργειας

Γ2. Το ποσοστό της ενέργειας που μεταφέρθηκε από το σώμα Σ1 στο σώμα Σ2 κατά την κρούση είναι:
|ΔK₁|/ K₁ 100% = K₂/ K₁ = 88,9%

Γ3. Το σώμα Σ1 διανύει αρχικά την απόσταση d=1m εκτελώντας επιβραδυνόμενη κίνηση εξαιτίας της τριβής ολίσθησης

Τρ = μ m g = m α 

οπότε

α= μ g = 5 m/s²

O χρόνος t₁ υπολογίζεται από την εξίσωση

v₁ = v₀ – α t₁

και προκύπτει t₁ = 0,08 s.

Στη συνέχεια κινείται για χρόνο t₂ προς τα αριστερά με αρχική ταχύτητα v’₁, με την ίδια επιβράδυνση, μέχρι να σταματήσει. Θα ισχύει, όπως και προηγουμένως:

0 = v’₁ - α t₂

οπότε t₂ = 0,64 s

και t_ολ = 0,72 s

Γ4.
Η συσπείρωση του ελατηρίου προκύπτει εφαρμόζοντας την αρχή διατήρησης της ενέργειας

Αντικαθιστώντας προκύπτει δευτεροβάθμια εξίσωση με δεκτή λύση

Δ1. Για την μεταφορική κίνηση έχουμε:

και για την περιστροφική κίνηση:

Συνδυάζοντας τις δυο παραπάνω εξισώσει παίρνουμε:

Δ2.Έστω και ο όγκος και η μάζα αντίστοιχα του κυλίνδρου ακτίνας που αφαιρέθηκε. Ο κύλινδρος αυτός έχει την ίδια πυκνότητα με τον αρχικό, οπότε
ή

H ροπή αδράνειας του κοίλου κυλίνδρου που απομένει θα είναι:

και με αντικατάσταση του
προκύπτει ότι

(*)Μπορούμε να υπολογίσουμε τη ροπή αδράνειας του κοίλου κυλίνδρου απευθείας με ολοκλήρωση (θεωρώντας στοιχειώδεις κυλινδρικούς φλοιούς ύψους ):

ή

και δεδομένου ότι

θα έχουμε

Δ3. Τώρα περιστροφική κίνηση εκτελεί μόνο ο κοίλος κύλινδρος οπότε

οπότε

Αντικαθιστώντας την Τ στην εξίσωση που προκύπτει από την μεταφορική κίνηση παίρνουμε

Δ4. Για
ισχύει:

συνεπώς

Προσομοίωση της πυκνότητας της ύλης, όταν το σύμπαν είχε ηλικία ένα δισεκατομμύριο έτη.

Ο σχηματισμός των γαλαξιών ακολουθεί τα βαρυτικά «πηγάδια» που παράγονται από τη σκοτεινή ύλη. Εκεί συγχωνεύτηκαν τα αέρια ελεύθερου υδρογόνου, και δημιουργήθηκαν τα πρώτα άστρα. Το Πείραμα Κοσμικού Υπέρυθρου Υποβάθρου (CIBER) μελετά τη συνολική φωτεινότητα του ουρανού, ώστε να εξετάσει στοιχεία από τα πρώτα αστέρια και γαλαξίες, χρησιμοποιώντας φασματικές υπογραφές και αναζητώντας συγκεκριμένα χωρικά μοτίβα.

Eπιστήμονες της NASA αναζητούν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα με την έναρξη του πειράματος CIBER στις 4 Ιουνίου, αφού εκτοξευτεί με τον πύραυλο Black Brant XII από το Wallops Flight στη Βιρτζίνια.

«Τα πρώτα μεγάλα αστέρια που σχηματίστηκαν στο σύμπαν παρήγαγαν άφθονο υπεριώδες φως, το οποίο ιόνισε αέρια από ουδέτερο υδρογόνο. Το CIBER παρατηρεί κοντά στο υπέρυθρο φάσμα, καθώς η διαστολή του σύμπαντος μετέτρεψε τα αρχικά βραχέα υπεριώδη μήκη κύματος σε μακρά σχεδόν υπέρυθρα σήμερα. Το πείραμα ερευνά δύο χαρακτηριστικές υπογραφές του σχηματισμού των πρώτων αστεριών: τη συνολική φωτεινότητα του ουρανού μετά την αφαίρεση όλων των παρεμβολών, και ένα χαρακτηριστικό μοτίβο χωρικών διακυμάνσεων», δήλωσε o Τζέημι Μποκ, επικεφαλής ερευνητής του CIBER, από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια.

«Οι στόχοι του πειράματος είναι θεμελιώδους σημασίας για την αστροφυσική, καθώς εξετάζει τη διαδικασία του σχηματισμού των πρώτων γαλαξιών, αλλά η μέτρηση είναι επίσης εξαιρετικά ενδιαφέρουσα από άποψη τεχνικής δυσκολίας», πρόσθεσε.

Αυτή θα είναι η τέταρτη πτήση του CIBER πάνω σε έναν πύραυλο της NASA. Οι προηγούμενες εκτοξεύσεις ήταν το 2009, 2010 και 2012 αντίστοιχα, από την περιοχή White Sands στο Νέο Μεξικό. Μετά από κάθε πτήση ο εξοπλισμός του πειράματος ανακτήθηκε για τροποποιήσεις, ανάλυση και προετοιμασία για μεταγενέστερες πτήσεις..

Σε αυτή την πτήση το CIBER θα πετάξει σε έναν αρκετά μεγαλύτερο και ισχυρότερο πύραυλο από ότι στο παρελθόν. Αυτό σημαίνει ότι το CIBER θα βρεθεί σε μεγαλύτερο υψόμετρο (563 χιλιόμετρα), διαθέτοντας έτσι περισσότερο χρόνο παρατήρησης για τα όργανά του. Το πείραμα θα προσθαλασσωθεί με ασφάλεια στον Ατλαντικό Ωκεανό, 400 μίλια από την ακτή της Βιρτζίνια, αλλά δε θα ανακτηθεί.

Το CIBER αποτελεί προϊόν συνεργασίας του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας με το Πανεπιστήμιο Irvine της Καλιφόρνια, τη διαστημική υπηρεσία της Ιαπωνίας (JAXA), και το Ινστιτούτο Αστρονομίας και Επιστήμης του Διαστήματος της Κορέας (KASI). Η ίδια ομάδα αναπτύσσει μια βελτιωμένη εκδοχή του πειράματος, το οποίο θα ολοκληρωθεί το επόμενο έτος και θα διαθέτει πιο ισχυρούς αισθητήρες και οπτικές δυνατότητες.
www.naftemporiki.gr - www.nasa.gov

Στη συνέχεια ακολουθούν άλλα δυο βίντεο που ασχολούνται με τα τρόφιμα και το φαγητό στον Διαστημικό Σταθμό:

www.universetoday.com

Το σημείο στο αρεανό έδαφος που φέρει το όνομα ‘Cumberland’ πριν (15 Μαΐου 2013) και μετά τη γεώτρηση ((15 Μαΐου 2013)

Mετά από διακοπή των εργασιών, λόγω ελλιπούς επικοινωνίας με τη Γη (διαβάστε σχετικά: Όταν ευθυγραμμίζονται Γη – Ήλιος – Άρης), το Curiosity άρχισε πάλι τις έρευνές του στην επιφάνεια του κόκκινου πλανήτη.

Το Curiosity πραγματοποίησε γεώτρηση στην τοποθεσία που φέρει το όνομα “Cumberland”, που μοιάζει με το σημείο που έκανε την πρώτη του γεώτρηση στην τοποθεσία “John Klein”. Η τρύπα που άνοιξε το Curiosity στις 19 Μαΐου 2013 έχει διάμετρο περίπου 1,6 εκατοστά και βάθος 6,6 εκατοστά.

Η επιστημονική ομάδα που ελέγχει το Curiosity αναμένει την σύγκριση της ανάλυσης του εδάφους του “Cumberland” με τα ευρήματα της προηγούμενης ανάλυσης από την τοποθεσία “John Klein”. Τα προκαταρκτικά ευρήματα της εργαστηριακής ανάλυσης του αρειανού εδάφους δείχνουν ότι η οι περιβαλλοντικές συνθήκες στον Άρη ήταν ευνοϊκές για την ανάπτυξη μικροβιακής ζωής.

Το αποτύπωμα στο έδαφος του Άρη που άφησε το τρυπάνι του Curiosity στην επιφάνεια του Άρη στις 19 Μαΐου 2013

www.nasa.gov

Για τα ΘΕΜΑΤΑ ΦΥΣΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ 2013 πατήστε ΕΔΩ

Για τα ΘΕΜΑΤΑ ΦΥΣΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ 2013 ( σε pdf): πατήστε ΕΔΩ

προτεινόμενες λύσεις…

ΘΕΜΑ Α – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

ΘΕΜΑ Β – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Β1 = i

διότι

oπότε

Α₂=Α₁ – 4 και Ζ₂ = Ζ₁ – 1

B2 = iii

διότι, εφόσον V’=1,25V , έχουμε:

και

B3=iii

Iσχύει: και εφόσον f_A>f_B προκύπτει ότι Ν_Α<Ν_Β

ΘΕΜΑ Γ – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Γ1.  Ε_ιον = Ε_∞ – Ε₁ = 0 – (-54,4) = 54,4 eV

Γ2. r₄ = n²r₁= 4,32 ·10^-10m 

Γ3. L=n h/2π, οπότε για n=4 η στροφορμή τετραπλασιάζεται.

Γ4. E_φ,41 = Ε₄ – Ε₁ = 51 eV , E_φ,42 = Ε₄ – Ε₂ = 10,2 eV  , E_φ,43 = Ε₄ - Ε₃ = 2,6 eV , E_φ,31 = Ε₃ - Ε1 = 48,4 eV , E_φ,32 = Ε₃ - Ε₂ = 7,6 eV , E_φ,21 = Ε₂ - Ε₁ = 40,8 eV

Άσχετο με τη λύση, αλλά ενδιαφέρον: το φωτόνιο που εκπέμπεται στη μετάβαση 4->3 έχει μήκος κύματος περίπου 470 nm και βρίσκεται στο ορατό φάσμα και αντιστοιχεί στο πράσινο χρώμα (όπως στο σχήμα)

ΘΕΜΑ Δ – ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Δ1. Ε_φωτ = hc₀/λ₀ =4,95•10^-19 J

Δ2. Από την γεωμετρία του σχήματος προκύπτει εύκολα ότι το μήκος της διαδρομής της ακτίνας μέσα στο υλικό ΙΙ είναι ℓ_ΙΙ=4 ·10^-2m,

οπότε ο αριθμός των μηκών κύματος (λ=λ₀/1,8 =222,2 nm) στα οποία αντιστοιχεί η διαδρομή στο υλικό αυτό θα είναι  ℓ_ΙΙ/λ =180000

Δ3. Iσχύει c_I = c₀/1,5 = 2•10⁸ m/s και  c_IΙ = c₀/1,8 = 1,66•10⁸ m/s

Η διαδρομή στο υλικό Ι διαρκεί: t_I = ℓ_Ι/c_I = 10^-10 s (ℓ_Ι=2·10^-2m)και στο υλικό ΙΙ:  t_ΙΙ = ℓ_ΙΙ/c_IΙ = 2,4 · 10^-10 s και t_ολ =  3,4 · 10^-10 s

Δ4. O αριθμός των φωτονίων που αντιστοιχεί στην ενέργεια ΔΕ=20 J είναι N=ΔΕ/Ε_φωτ=4,04 ·10¹⁹φωτόνια.

Αυτά όμως αποτελούν το 5% του συνόλου των εισερχομένων φωτονίων N_ολ , οπότε

Ν_ολ = 100 N/5 =8,08 ·10²⁰

Τρισδιάστατη απεικόνιση της σύγκρουσης μεταξύ πρωτονίων και πυρήνων μολύβδου

Αναγκάζοντας πρωτόνια να συγκρουστούν με βαριά ιόντα μολύβδου σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός, ερευνητές του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων φαίνεται ότι δημιούργησαν τα μικρότερα σταγονίδια υγρού που έχουν καταγραφεί ποτέ. Όμως το «υγρό» από το οποίο αποτελούνται δεν έχει καμία σχέση με τα υγρά που γνωρίζουμε στην καθημερινή ζωή.

Τα εφήμερα σταγονίδια που καταγράφηκαν στον LHC έχουν μέγεθος που αντιστοιχεί σε τρία με πέντε πρωτόνια. Είναι επομένως περίπου 100.000 φορές μικρότερα από ένα άτομο υδρογόνου και 100 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερα από έναν μέσο ιό.

Οι ερευνητές θεωρούν ότι τα σταγονίδια αυτά είναι υγρά επειδή η ροή τους θυμίζει περισσότερο τα υγρά από ό,τι οποιαδήποτε οποιαδήποτε άλλη κατάσταση της φύσης.

Συγκεκριμένα, τα σταγονίδια φαίνεται ότι αποτελούνται από «πλάσμα κουάρκ-γλουονίων». Τα κουάρκ είναι τα σωματίδια από τα οποία αποτελούνται τα πρωτόνια και τα νετρόνια, ενώ τα γλουόνια είναι οι φορείς της ισχυρής πυρηνικής δύναμης που συνδέει τα κουάρκ μεταξύ τους. Και το πλάσμα κουάρκ-γλουονίων σχηματίζεται όταν τα πρωτόνια και τα νετρόνια «λιώνουν» σε ακραία υψηλές θερμοκρασίες.

Η ασυνήθιστη αυτή κατάσταση της ύλης παρατηρήθηκε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σε επιταχυντή του αμερικανικού Εθνικού Εργαστηρίου Brookhaven στο Λονγκ Άιλαντ.

Οι φυσικοί πίστευαν αρχικά ότι το πλάσμα κουάρκ-γλουονίων συμπεριφέρεται σαν αέριο, αργότερα όμως συνειδητοποίησαν ότι παρουσιάζει ιδιότητες των υγρών.

Σήμερα, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ολόκληρο το Σύμπαν αποτελούνταν από αυτή τη σούπα κουάρκ και γλουονίων τις πρώτες στιγμές της ύπαρξής του, όταν ήταν υπερβολικά καυτό για να επιτρέψει την εμφάνιση της ύλης όπως την γνωρίζουμε σήμερα.

Πλάσμα κουάρκ-γλουονίων είχε δημιουργηθεί και στο παρελθόν τόσο στον LHC όσο και σε άλλους επιταχυντές. Παράχθηκε όμως από συγκρούσεις ανάμεσα σε σωματίδια μεγάλης μάζας, όπως πυρήνες χρυσού και μολύβδου.

Στο τελευταίο πείραμα, η ενέργεια των συγκρούσεων ήταν πολύ μικρότερη: πυρήνες (ιόντα) μολύβδου αναγκάστηκαν να συγκρουστούν με πρωτόνια, των οποίων η μάζα είναι 208 φορές μικρότερη,

Περιέργως, όμως, σταγονίδια κουάρκ-γλουονίων εμφανίστηκαν στον ανιχνευτή CMS του LHC ακόμα και σε αυτές τις συγκρούσεις χαμηλής ενέργειας.

«Οι συγκρούσεις ανάμεσα σε πυρήνες μολύβδου είναι σαν να συγκρούεται ένα μήλο με ένα άλλο μήλο. Οι συγκρούσεις πρωτονίων-μολύβδου είναι σαν να πυροβολεί κανείς ένα μήλο με μια σφαίρα: η ενέργεια που απελευθερώνεται σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ μικρότερη» σχολιάζει η Τζούλια Βελκόφσκα του αμερικανικού Πανεπιστημίου Vanderbilt, επικεφαλής της μελέτης στον LHC.

Δεδομένου πάντως ότι το πλάσμα κουάρκ-γλουονίων παραμένει ακόμα και σήμερα η λιγότερο μελετημένη κατάσταση της ύλης, τα συμπεράσματα της μελέτης θα πρέπει να επιβεβαιωθούν με ανεξάρτητα πειράματα.

Η έρευνα έχει υποβληθεί για δημοσίευση στην επιθεώρηση Physics Letters B.

Newsroom ΔΟΛ - news.vanderbilt.edu

Ο Σαρπεσκάρ αποτελεί ένθερμο υποστηρικτή της αντίληψης ότι οι αναλογικοί υπολογισμοί αποτελούν πολύ πιο αποδοτική εναλλακτική στους ψηφιακούς στον τομέα των «βιολογικών» υπολογιστών, καθώς τα αναλογικά κυκλώματα είναι σε θέση να λαμβάνουν συνεχόμενες ροές δεδομένων (όπως, στην περίπτωση των κυττάρων, η ποσότητα της γλυκόζης) και να εκμεταλλεύονται τις φυσικές υπολογιστικές λειτουργίες που υπάρχουν ήδη στα κύτταρα. «Οι αναλογικοί υπολογισμοί είναι εξαιρετικά αποδοτικοί. Η δημιουργία ψηφιακών κυκλωμάτων με αντίστοιχα επίπεδα ακριβείας θα απαιτούσε πολύ περισσότερα γενετικά τμήματα» λέει σχετικά.
Οι ερευνητές πλέον προσπαθούν να δημιουργήσουν αναλογικά κυκλώματα σε μη βακτηριακά κύτταρα. Επίσης, επεκτείνουν την «βιβλιοθήκη» των γενετικών τμημάτων που μπορούν να ενσωματωθούν στα κυκλώματα. Κατά τον Σαρπεσκάρ, η άνοδος της αποκαλούμενης «αναλογικής συνθετικής βιολογίας θα δημιουργήσει ένα νέο πλαίσιο θεμελιωδών και εφαρμοσμένων κυκλωμάτων που θα βελτιώσουν δραματικά τον έλεγχο της γονιδιακής έκφρασης, της διαχείρισης μορίων και των υπολογιστών.

naftemporiki.gr - mit.edu

H διαστημική κάψουλα Bion-M

Μια ρωσική διαστημική κάψουλα που παρέμεινε στο διάστημα επί έναν μήνα έχοντας για επιβάτες της ποντίκια, σαύρες και σαλιγκάρια, στο πλαίσιο επιστημονικών πειραμάτων για την προετοιμασία μιας επανδρωμένης πτήσης στον πλανήτη Άρη, επέστρεψε την Κυριακή στη Γη.

Η κάψουλα Bion-M προσεδαφίστηκε με την βοήθεια ενός αλεξίπτωτου στην περιοχή του Όρενμπουργκ, περίπου 1200 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας.

Μέσα στο σκάφος βρίσκονταν 45 ποντίκια, 8 γερβίλοι (τρωκτικά της Μογγολίας), 15 σαύρες, 20 σαλιγκάρια και άλλα ζώα, τα οποία παρακολουθούνταν διαρκώς κατά τη διάρκεια της “αποστολής” τους.

Στο εσωτερικό της κάψουλας

“Είναι η πρώτη φορά που στέλνονται μόνα τους ζώα στο διάστημα για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα”, δήλωσε στο τηλεοπτικό κανάλι Rossia ο Βλαντιμίρ Σίτσοφ του Ινστιτούτου Βιοϊατρικής της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών που ήταν επικεφαλής του προγράμματος. Χαρακτήρισε το πρόγραμμα “επιτυχημένο” αν και παραδέχτηκε ότι δεν επέζησαν όλα τα ζώα.

“Όλες οι σαύρες είναι ζωντανές. Βρήκαμε ζωντανά λιγότερα από τα μισά ποντίκια. Δυστυχώς χάσαμε όλους τους γερβίλους λόγω ενός τεχνικού προβλήματος”, σημείωσε.

Η κάψουλα Bion-M προσεδαφίστηκε με την βοήθεια ενός αλεξίπτωτου στην περιοχή του Όρενμπουργκ, περίπου 1200 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας

Βασικός στόχος του πειράματος ήταν να διαπιστωθεί τι συνέπειες έχει για τους ζωντανούς οργανισμούς η παραμονή στο διάστημα. “Θέλουμε να καθορίσουμε κατά πόσο ο οργανισμός προσαρμόζεται στις συνθήκες έλλειψης βαρύτητας και να καταλάβουμε τι πρέπει να γίνει για να διασφαλίσουμε την επιβίωση κατά τη διάρκεια μακρινών ταξιδιών”, είπε από την πλευρά του ο διευθυντής του προγράμματος στο ρωσικό διαστημικό κέντρο Βαλερί Αμπράσκιν.

“Δεν ξέρουμε εάν η έλλειψη βαρύτητας μπορεί να επηρεάσει τη συμπεριφορά των ποντικών, ίσως να αρχίσουν να τσακώνονται μεταξύ τους για την τροφή τους”, είπε από την πλευρά του ο Εβγκένι Ιλίν, του Ινστιτούτου Βιοϊατρικής.

Σε ένα άλλο πείραμα, οι επιστήμονες τοποθέτησαν πλακίδια με βακτήρια στο εξωτερικό μέρος της κάψουλας για να μελετήσουν τη θεωρία ότι η ζωή μπορεί να έφτασε στη Γη από το διάστημα, σύμφωνα με το πρακτορείο Ιντερφάξ.

Πηγή: www.skai.gr -www.spaceflight101.com

Lyrics
There’s Hydrogen and Helium Then Lithium, Beryllium Boron, Carbon everywhere Nitrogen all through the air
With Oxygen so you can breathe And Fluorine for your pretty teeth Neon to light up the signs Sodium for salty times
Magnesium, Aluminium, Silicon Phosphorus, then Sulfur, Chlorine and Argon Potassium, and Calcium so you’ll grow strong Scandium, Titanium, Vanadium and Chromium and Manganese
CHORUS This is the Periodic Table Noble gas is stable Halogens and Alkali react agressively Each period will see new outer shells While electrons are added moving to the right
Iron is the 26th Then Cobalt, Nickel coins you get Copper, Zinc and Gallium Germanium and Arsenic
Selenium and Bromine film While Krypton helps light up your room Rubidium and Strontium then Yttrium, Zirconium
Niobium, Molybdenum, Technetium Ruthenium, Rhodium, Palladium Silver-ware then Cadmium and Indium Tin-cans, Antimony then Tellurium and Iodine and Xenon and then Caesium and…
Barium is 56 and this is where the table splits Where Lanthanides have just begun Lanthanum, Cerium and Praseodymium
Neodymium’s next too Promethium, then 62′s Samarium, Europium, Gadolinium and Terbium Dysprosium, Holmium, Erbium, Thulium Ytterbium, Lutetium
Hafnium, Tantalum, Tungsten then we’re on to Rhenium, Osmium and Iridium Platinum, Gold to make you rich till you grow old Mercury to tell you when it’s really cold
Thallium and Lead then Bismuth for your tummy Polonium, Astatine would not be yummy Radon, Francium will last a little time Radium then Actinides at 89
REPEAT CHORUS
Actinium, Thorium, Protactinium Uranium, Neptunium, Plutonium Americium, Curium, Berkelium Californium, Einsteinium, Fermium Mendelevium, Nobelium, Lawrencium Rutherfordium, Dubnium, Seaborgium Bohrium, Hassium then Meitnerium Darmstadtium, Roentgenium, Copernicium
Ununtrium, Flerovium Ununpentium, Livermorium Ununseptium, Ununoctium And then we’re done!!
http://youtu.be/zUDDiWtFtEM

Λίγο μετά την λήξη του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, ο Arthur Eddington  ταξίδεψε στο νησί Príncipe κοντά στην Αφρική, στον Ατλαντικό ωκεανό, για να παρατηρήσει την έκλειψη Ηλίου της 29 Μαΐου 1919. Κατά τη διάρκεια της ολικής έκλειψης φωτογράφησε τους αστέρες που φαίνονταν δίπλα στον Ήλιο. Σύμφωνα με την Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, οι θέσεις των αστέρων δίπλα στον Ήλιο θα φαίνονταν ελαφρώς μετατοπισμένες.
Το μέγεθος αυτής της μετατόπισης αποδεικνύει την πρόβλεψη της θεωρίας ότι το βαρυτικό πεδίο του Ήλιου αλλάζει την γεωμετρία του χωροχρόνου στη γειτονιά του, γεγονός που δημιουργεί την αίσθηση ότι το φως «καμπυλώνεται» από το βαρυτικό πεδίο του Ήλιου.

Σχηματική περιγραφή των μετρήσεων «καμπύλωσης του φωτός», από την αποστολή του Eddington, κατά τη διάρκεια της ηλιακής έκλειψης στις 29 Μαΐου του 1919. Η εικόνα αυτή δημοσιεύθηκε στις 22 Noεμβρίου 1919 στην εφημερίδα Illustrated London News.

Αν θεωρούσαμε ότι το φως έχει μάζα, και ότι ισχύει ο Νευτώνειος νόμος της βαρύτητας, τότε η μετατόπιση των θέσεων των αστέρων θα ήταν η μισή.

O Νεύτωνας θεωρούσε ότι το φως αποτελείται από σωματίδια τα οποία ονόμαζε corpuscles. Όταν λοιπόν μελετούσε το φως, αναρωτήθηκε αν το φως έλκεται από την ύλη εξαιτίας της βαρυτικής δύναμης και διατύπωσε το εξής ερώτημα:

«Μήπως τα Σώματα επενεργούν από απόσταση στο Φως και με τη δράση τους καμπυλώνουν τις Ακτίνες του; Μήπως αυτή η δράση είναι ισχυρότερη στην ελάχιστη απόσταση;» Οπτική, Ερώτημα 1

Όμως ο μεγάλος αυτός επιστήμονας δεν διέθετε κανένα πειραματικό μέσο ή άλλα δεδομένα για να υποστηρίξει την υπόθεσή του και έτσι εγκατέλειψε την ιδέα.

Μια «εκτίμηση» της μάζας ενός φωτονίου γίνεται από τις εξισώσεις:
Ε_φωτ = h f και Ε = m_φωτ c²
και εξισώνοντας παίρνουμε m_φωτ = h f / c²

Η μετατόπιση φ της θέσης ενός αστέρα όπως φαίνεται στον γήινο παρατηρητή εξαιτίας της παρμόρφωσης του χωροχρόνου από τον Ήλιο

Μπορούμε να υπολογίσουμε την γωνία φ, που εκφράζει την «καμπύλωση» μιας ακτίνας φωτός που διέρχεται σχεδόν εφαπτομενικά από την επιφάνεια του Ήλιου, κάνοντας «νευτώνιους» υπολογισμούς εφαρμόζοντας το νόμο της παγκόσμιας έλξης.
Τότε η γωνία φ που εκφράζει την μετατόπιση των θέσεων των αστέρων είναι:
φ≈2GM / c²R (σε ακτίνια)
όπου Μ και R η μάζα και η ακτίνα του Ήλιου αντίστοιχα

Αν στην εξίσωση αυτή θέσουμε R ≈ 7•10⁸m και M ≈ 2•10³⁰kg προκύπτει ότι:
φ ≈ 0,42•10^-5 rad = 0,87 δευτερόλεπτα του τόξου.
[Ο υπολογισμός αυτός έγινε για πρώτη φορά το 1803 από τον Βαυαρό αστρονόμο Johann Georg von Soldner (1776 – 1833). H τιμή που υπολόγισε ο Soldner ήταν 0,875 δευτερόλεπτα του τόξου. Ο υπολογισμός αυτός είχε γίνει επίσης πριν από 15 χρόνια και από τον Sir Henry Cavendish, ο οποίος δεν τον δημοσίευσε. Βρέθηκε στις σημειώσεις του στις αρχές του 20ου αιώνα.]

Τώρα, αν κάποιος εφαρμόσει η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, όπως έκανε ο Karl Schwarzschild το 1916 , να προσδιορίσει δηλαδή την μορφή της γεωμετρίας του χωροχρόνου στη γειτονιά μιας σφαιρικής μάζας ίσης με τη μάζα του Ήλιου χρησιμοποιώντας τις εξισώσεις του Einstein, προκύπτει ότι η μετατόπιση θα είναι διπλάσια και περίπου ίση με 1,74 δευτερόλεπτα του τόξου.

Παρότι οι ακριβείς λεπτομέρειες της γεωμετρίας του χωροχρόνου γύρω από μια σφαιρική μάζα έγιναν γνωστές το 1916 από το έργο του Schwarzschild, ο ίδιος ο Einstein είχε υπολογίσει τη σχετικιστική καμπύλωση του φωτός το 1915, αμέσως μετά τη διατύπωση των εξισώσεων της βαρύτητας. Εκείνη την εποχή, πολύ λίγοι επιστήμονες κατανοούσαν πραγματικά τι σήμαινε γενική θεωρία της σχετικότητας.
Οι περισσότεροι θεώρησαν την έννοια της μη ευκλείδειας γεωμετρίας, η οποία ουσιαστικά εφαρμόζεται στο χωροχρόνο, πολύ περίεργη και αντίθετη με τη διαίσθηση.

Όταν εκείνη την εποχή ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Eddington αν αληθεύει το γεγονός ότι τη θεωρία της σχετικότητας κατανοούν μόνο τρεις άνθρωποι στον κόσμο, τότε εκείνος κοντοστάθηκε και αφού σκέφτηκε για λίγη ώρα απάντησε:
«προσπαθώ να βρω ποιος είναι ο τρίτος»!!

Ο Eddington ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε την δυνατότητα μέτρησης του φαινομένου της μετατόπισης της θέσης ενός άστρου, που βρίσκεται μόλις πίσω από τον Ήλιο, κατά την διάρκεια μιας ολικής έκλειψης Ηλίου, με σκοπό την επιβεβαίωση της Γενικής Σχετικότητας.

Έτσι, πρότεινε την μέτρηση του φαινομένου κατά την ολική έκλειψη Ηλίου στις 29 Μαΐου του 1919. Μια δωρεά από 1000 λιρών από τον Βασιλικό Αστρονόμο Sir Frank Dyson, κατέστησε εφικτό αυτό το εγχείρημα.

Συγκροτήθηκαν δυο ομάδες: η πρώτη, την οποία αποτελούσαν ο ίδιος ο Eddington και ο E.T. Cottingham, μετέβη στο νησί Principe στον κόλπο της Γουϊνέας και η άλλη, την οποία αποτελούσαν οι C.R. Davinson Α.C.D. Crommelin, μετέβη στο Sobral της Βραζιλίας.

Η βασική αρχή του πειράματος που θα επιχειρούσαν, έμοιαζε απλή. Κατά τη διάρκεια της ολικής έκλειψης του Ηλίου, η Σελήνη κρύβει τελείως τον Ήλιο, αποκαλύπτοντας το πεδίο αστέρων γύρω του. Χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο και φωτογραφικές πλάκες, οι αστρονόμοι θα φωτογράφιζαν τον επισκιασμένο Ήλιο και το πεδίο των αστέρων που τον περιστοιχίζει.
Στη συνέχεια συγκρίνονται οι φωτογραφίες αυτές, με φωτογραφίες του ίδιου αστρικού πεδίου που λήφθηκαν χωρίς την παρουσία του Ήλιου και υπολογίζεται η εκτροπή φ.

Στην πράξη όμως ποτέ τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Μια σημαντική επιπλοκή οφείλεται στις διαταράξεις της ατμόσφαιρας της Γης. Το φως των αστέρων που διέρχεται την ατμόσφαιρα της Γης μπορεί να διαθλαστεί και να εκτραπεί έτσι κατά μερικά δευτερόλεπτα του τόξου (στο φαινόμενο αυτό οφείλεται το γεγονός ότι τα άστρα τρεμοπαίζουν όταν τα κοιτάμε δια γυμνού οφθαλμού).
Όμως οι εκτροπές αυτές είναι τυχαίες και απαλείφονται όταν παίρνουμε τον μέσο όρο πολλών ειδώλων. Πρέπει λοιπόν να ληφθούν όσο το δυνατόν περισσότερες φωτογραφίες, που να περιέχουν όσο το δυνατόν περισσότερα είδωλα αστέρων.
Και για να το πετύχουμε αυτό, ο ουρανός πρέπει να είναι καθαρός.

Μπορούμε λοιπόν εύκολα να κατανοήσουμε τη συναισθηματική κατάσταση του Eddington, όταν την ημέρα της έκλειψης ξέσπασε μια φοβερή καταιγίδα βροχής. Καθώς προχωρούσε το πρωινό ο Eddington άρχιζε να απελπίζεται.
Την τελευταία στιγμή όμως, ο καιρός άρχισε να βελτιώνεται. Η βροχή σταμάτησε γύρω στο μεσημέρι. Όταν άρχισε η μερική φάση της έκλειψης, τότε εμφανίστηκε ο Ήλιος μέσα από τα σύννεφα.
Από τις δεκαέξι φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μέσα από τα σύννεφα που είχαν απομείνει, μόνον οι δυο είχαν αποτυπώσει με κάποια αξιοπιστία είδωλα αστέρων – συνολικά 5 αστέρες.

Η σύγκριση των δυο αυτών πλακών με μια πλάκα σύγκρισης που είχε ληφθεί από το τηλεσκόπιο της Πανεπιστημίου της Οξφόρδης πριν την αποστολή έδωσαν εκτροπή ακτίνας φωτός που εφάπτεται την επιφάνεια του Ήλιου
φ=1,6±0,31 δευτερόλεπτα του τόξου
σε συμφωνία με την πρόβλεψη του Einstein 1,74 δευτερόλεπτα του τόξου.

Η σύγκριση φωτογραφικών πλακών ανέδειξε την μετατόπιση φ (η ξεκάθαρη μετατόπιση που βλέπουμε στην εικόνα οφείλεται σε μεγέθυνση κατά έναν παράγοντα 50)

H αποστολή στο Sobral, συνάντησε καλύτερο καιρό και κατόρθωσε να βγάλει 8 αξιοποιήσιμες φωτογραφικές πλάκες, η ανάλυση των οποίων έδωσε την τιμή
φ=1,93±0,12 δευτερόλεπτα του τόξου.

Τα αποτελέσματα των μετρήσεων, που ήταν υπέρ της θεωρίας της σχετικότητας , ανακοινώθηκαν από τον Sir Frank Dyson στις 6 Νοεμβρίου 1919.

Οι παρατηρήσεις του Eddington επιβεβαίωσαν τη θεωρία του Einstein, γεγονός που έκανε μεγάλη εντύπωση και αναφέρθηκε από εφημερίδες σε όλο τον κόσμο ως μεγάλη είδηση. Στην εικόνα βλέπουμε το σχετικό δημοσίευμα των New York Times στις 10 Νοεμβρίου του 1919.

Ο ίδιος ο Eddington ήταν πολύ ενθουσιασμένος με τις μετρήσεις κατά την διάρκεια της ηλιακής έκλειψης.
Εμπνευσμένος απ’ αυτήν, έγραψε μια παρωδία του Rubaiyat του Omar Khayyam 

«Ω, Σελήνη της Χαράς μου μακριά στη χάση,
Η Σελήνη του Ουρανού στο σύνδεσμο και πάλι έχει φτάσει
Νέφη όμως μαζεύονται στον ουρανό το σκοτεινό
Πάνω από τούτο το νησί, όπου μοχθήσαμε πολύ – εις μάτην;
Μα τούτο ξέρω, είτε έχει δίκιο ο ΑΪΝΣΤΑΙΝ
Είτε οι θεωρίες του όλες γίνουν συντρίμμια,
Μια ματιά στ’ αστέρια μέσα στη Σκοτεινιά
Καλύτερη είναι από ώρες μόχθου στο Φως του Κεριού
Ω Φίλε! Θα μπορούσαμε εσύ κι εγώ με την εξασφάλιση των LLOYDS
Μα το Θεό, αυτόν το τεράστιο ουρανοστάτη
Να τον κάναμε κομμάτια – και για
Την επόμενη Έκλειψη ένα αξιόπιστο Ρολόι να βρούμε
Το ρολόι δεν ρωτάει Αργά ή Γρήγορα,
Αλλά με Ρυθμό πηγαίνει σταθερό,
Και Να! Τα σύννεφα υποχωρούν και ο Ήλιος
Ένας μηνίσκος τρεμοφέγγει στην οθόνη – Φαίνεται! Φαίνεται!
Πέντε Λεπτά, για χάσιμο ούτε ένα,
Πέντε λεπτά, για να καταγραφεί η εικόνα –
Τ’ αστέρια λάμπουν, και φως από το στέμμα
Σαν χείμαρρος ρέει από τη Σφαίρα του Σκότους – Ω, βιάσου!
Γιατί μέσα και έξω, πάνω, γύρω, κάτω
Δεν υπάρχει τίποτε παρά το Μαγικό Θέατρο Σκιών
Που παίζεται σ’ ένα Κουτί, με Κερί τον Ήλιο
Και γύρω του φιγούρες φαντάσματα τριγυρνούμε εμείς
Ω, ας συγκριθούν οι Σοφές μετρήσεις μας
Ένα τουλάχιστον είναι βέβαιο, το ΦΩΣ έχει ΒΑΡΟΣ
Ένα είναι βέβαιο, και τ’ άλλα αμφισβητούνται –
Οι ακτίνες του φωτός, κοντά στον Ήλιο ΚΑΜΠΥΛΩΝΟΝΤΑΙ».

Η Ilsen Rosenthal-Schneider, μια από τις μαθήτριες του Einstein το 1919, είχε μείνει έκπληκτη από την εντυπωσιακά ψύχραιμη αντίδραση στο τηλεγράφημα που του έστειλε ο Eddington, αναγγέλλοντας τα αποτελέσματα των μετρήσεων.
Όταν τον ρώτησε πως θα ένοιωθε αν οι παρατηρήσεις δεν επιβεβαίωναν την πρόβλεψη της θεωρίας του, εκείνος απάντησε: «Τότε θα λυπόμουν τον καλό Θεό – η θεωρία είναι σωστή».

Όμως, τα αποτελέσματα της αποστολής του 1919 δεν ήταν στην πραγματικότητα τόσο οριστικά όσο ισχυρίζονταν εκείνη την εποχή, γιατί δεν εκτίμησαν σωστά τα πειραματικά σφάλματα.

Για παράδειγμα, οι επιστήμονες της αποστολής δεν έλαβαν υπόψη τους την καμπύλωση του φωτός που προκαλείται από τη διάθλαση των ακτίνων του φωτός, όταν αυτές διέρχονται την ηλιακή ατμόσφαιρα, μέσα από στρώματα διαφορετικής πυκνότητας και θερμοκρασίας.

Στα επόμενα πειράματα που πραγματοποιήθηκαν, ενώ φαίνονταν ότι η καμπύλωση του φωτός βρίσκονταν πιο κοντά στην σχετικιστική τιμή απ’ ότι στη Νευτώνεια, δεν ήταν δυνατόν να επιβεβαιωθούν με μεγάλη ακρίβεια.
Μόλις προς το τέλος της δεκαετίας του 1970 (!!!), με την παρατήρηση μικροκυμάτων (εκπεμπόμενα από κβάζαρ) αντί του ορατού φωτός,  αποδείχθηκε με σφάλμα 1% ότι το αποτέλεσμα ήταν υπέρ της γενικής θεωρίας της σχετικότητας.
Και τούτο διότι, η καμπύλωση των μικροκυματικών ακτίνων λόγω διάθλασης μπορεί να υπολογιστεί αν γίνουν ταυτόχρονα μετρήσεις σε δυο μήκη κύματος - ο Ήλιος δεν εκπέμπει μικροκύματα – άρα δεν χρειάζεται έκλειψη Ηλίου και τέλος οι τεχνικές της ραδιοσυμβολομετρίας δίνουν ακριβέστερες μετρήσεις σε σύγκριση με εκείνες της οπτικής αστρονομίας. 

Οι ραδιοαστρονόμοι χρησιμοποίησαν μήκη κύματος στην περιοχή 10 έως 40 εκατοστά και εξέτασαν την μεταβολή στη διεύθυνση του κβάζαρ 3C 279 όταν ο Ήλιος διερχόταν από τη γραμμή παρατήρησής του. Η μετατόπιση της θέσης του κβάζαρ ήταν δυνατόν να μετρηθεί σε σχέση μ’ έναν άλλο γειτονικό κβάζαρ, τον 3C 373. Aλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

ΠΗΓΕΣ:
1. «Τα 7 θαύματα του σύμπαντος», Jayant Narlikar, 2001, εκδοτικός οίκος Π. Τραυλός
2. «Είχε δίκιο ο Αϊνστάιν;», Clifford M. Will, 1995, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
3. «Not Only Because of Theory: Dyson, Eddington and the Competing Myths of the 1919 Eclipse Expedition»: http://arxiv.org/abs/0709.0685

Μια εκτυφλωτική λάμψη κατέγραψε την Παρασκευή το αυτοποιημένο τηλεσκόπιο της NASA που παρακολουθεί το φεγγάρι. Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για μετεωρίτη βάρους περίπου 40 κιλών ο οποίος έπεσε στη σεληνιακή επιφάνεια, με αποτέλεσμα να προκληθεί ισχυρότατη έκρηξη, η μεγαλύτερη που έχει καταγραφεί μέχρι σήμερα από τηλεσκόπιο της υπηρεσίας εδώ και 8 χρόνια οπότε ξεκίνησε να παρακολουθεί τη Σελήνη. Η λάμψη ήταν ορατή ακόμη και χωρίς τηλεσκόπιο.

Ερευνητικό πρόγραμμα της NASA εντόπισε την πρόσκρουση εκατοντάδων μετεωριτών στην επιφάνεια της Σελήνης. Η λαμπρότερη πρόσκρουση έγινε στις 17 Μαρτίου 2013, και σημειώνεται με το κόκκινο χρώμα

Αν και τα τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί τουλάχιστον 300 εκρήξεις, οι επιστήμονες της ΝΑSA αναφέρουν ότι η λάμψη από την έκρηξη της 17ης Μαϊου ήταν 10 φορές μεγαλύτερη σε σχέση με ό,τι έχουν δει μέχρι σήμερα.

Ένας δορυφόρος της Υπηρεσίας, ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από το φεγγάρι, έχει σταλεί προκειμένου να καταγράψει το νέο κρατήρα που δημιουργήθηκε στην επιφάνεια της Σελήνης μετά την έκρηξη. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι το μέγεθος του κρατήρα θα φτάνει περίπου τα 20 μέτρα.

Η NASA ανέφερε ότι η έκρηξη ήταν τόσο έντονη που ο καθένας κοιτάζοντας το φεγγάρι τη στιγμή της πρόσκρουσης θα είχε τη δυνατότητα να δει τη λάμψη χωρίς τη χρήση τηλεσκοπίου. Μετά την αξιολόγηση των ψηφιακών εγγραφών, οι επιστήμονες καθόρισαν ότι ο μετεωρίτης είχε διάμετρο περίπου 0,3 μέτρα και ταξίδευε με ταχύτητα 90.123 χιλιομέτρων την ώρα, όταν συγκρούστηκε με το φεγγάρι και εξερράγη με δύναμη πέντε τόνων TNT.

Την ίδια νύχτα, οι κάμερες της NASA εντόπισαν έναν ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό μετεωριτών που εισήλθαν στην ατμόσφαιρα της Γης, οι οποίοι διαλύθηκαν προτού φτάσουν στην επιφάνεια του πλανήτη.

Σε βίντεο της NASA περιγράφεται το φαινόμενο της 17ης Μαρτίου:

enet.gr - physicsforme.wordpress.com

Γνωρίζουμε ότι τα αντικείμενα που ακολουθούν τους κβαντικούς κανόνες, όπως τα άτομα, τα ηλεκτρόνια, ή τα φωτόνια που συνθέτουν το φως, δεν εμφανίζουν πάντα συνηθισμένη συμπεριφορά. Για παράδειγμα μπορούν να υπάρχουν σε περισσότερα από ένα σημεία την ίδια στιγμή, ή να αλλάζουν ταυτόχρονα κατάσταση ανεξαρτήτου απόστασης, όπως στο φαινόμενο της κβαντικής σύμπλεξης. Όλα αυτά τα φαινόμενα έχουν επιβεβαιωθεί σε πειράματα, αποδεικνύοντας ότι η θεωρία είναι σωστή. Όμως θα ήταν ακόμα πιο κατανοητά αν μπορούσαμε να αποδείξουμε ότι η ίδια η κβαντική φυσική προέκυψε από κάποιες «διαισθητικές» βασικές αρχές.

Η ειδική θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν περιγράφει πώς τίποτα δεν μπορεί να ταξιδέψει γρηγορότερα από το φως. Ωστόσο, αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό για να καθορίσει την κβαντική φυσική ως το μόνο τρόπο συμπεριφοράς για τη φύση. Οι Πφάιστερ (Pfister) και Βένερ (Wehner) πιστεύουν ότι έχουν ανακαλύψει μια νέα χρήσιμη αρχή. «Έχουμε βρει μια αρχή που είναι πολύ αποτελεσματική στο να αποκλείει άλλες πιθανές θεωρίες», δήλωσε ο Πφάιστερ.

Με λίγα λόγια, η αρχή υπαγορεύει ότι αν μια μέτρηση δε δίνει καμία πληροφορία, τότε το σύστημα που μετράται δεν έχει διαταραχθεί.

Οι κβαντικοί φυσικοί δέχονται ότι η απόκτηση πληροφοριών από κβαντικά συστήματα προκαλεί διαταραχή. Οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι σε έναν λογικό κόσμο, θα ισχύει επίσης το αντίστροφο. Εάν δεν μπορούμε να μάθουμε τίποτα από τη μέτρηση ενός συστήματος, τότε δεν το σύστημα δεν έχει διαταραχθεί.

Η αρχή φέρνει στο μυαλό το περίφημο παράδοξο της γάτας του Σρέντινγκερ, ένα υποθετικό πείραμα στο οποίο μια γάτα σε ένα κλειστό κουτί υπάρχει ταυτόχρονα σε δύο καταστάσεις, σε μια αναλογία της κβαντικής υπέρθεσης. Σύμφωνα με την κβαντική θεωρία είναι πιθανό ότι η γάτα είναι και νεκρή και ζωντανή, μέχρι τη στιγμή όπου η κατάσταση της γάτας «μετριέται» από το άνοιγμα του κουτιού.

Όταν το κιβώτιο ανοίξει, επιτρέποντας την υγεία της γάτας να μετρηθεί, η υπέρθεση καταρρέει και η γάτα καταλήγει να είναι οριστικά νεκρή ή ζωντανή. Επομένως, η μέτρηση έχει διαταράξει το σύστημα (γάτα), γεγονός το οποίο αποτελεί γενική ιδιότητα των κβαντικών συστημάτων.

Η ερευνητική ομάδα έδειξε ότι η αρχή αυτή αποκλείει a priori διάφορες άλλες θεωρίες. Επισημαίνουν συγκεκριμένα ότι μια κατηγορία θεωριών που οι ίδιοι αποκαλούν «διακριτές», είναι ασυμβίβαστες με την αρχή. Οι θεωρίες αυτές υποστηρίζουν ότι τα κβαντικά σωματίδια μπορούν να έχουν μόνο ένα πεπερασμένο αριθμό καταστάσεων, και δεν επιλέγουν από ένα άπειρο, συνεχές εύρος δυνατοτήτων. Μία παρόμοια διακριτότητα στο χωροχρόνο, όπου η υφή του σύμπαντος αποτελείται από μικροσκοπικά κομμάτια και δεν είναι μια ομαλή, συνεχής οντότητα, έχει προταθεί και από αρκετές άλλες κβαντικές βαρυτικές θεωρίες.

Οι Πφάιστερ και Βένερ επισημαίνουν ότι ακόμα δεν απαντήθηκε ολοκληρωτικά το μεγάλο ερώτημα, καθώς και άλλες θεωρίες, συμπεριλαμβανομένης της κλασσικής φυσικής, είναι συμβατές με την αρχή που διατύπωσαν. Ωστόσο η έρευνα τους θα δώσει την κατάλληλη ώθηση ώστε στο μέλλον, άλλες παρόμοιες αρχές να αποκλείσουν με τη σειρά τους τις υπόλοιπες θεωρίες πλην της κβαντικής.
naftemporiki.gr - sciencedaily.com
Περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ: http://arxiv.org/pdf/1210.0194.pdf

To Lunokhod 2 ήταν το δεύτερο από τα δυο μη επανδρωμένα σοβιετικά οχήματα που εξερεύνησαν την επιφάνεια της Σελήνης στα πλαίσια του προγράμματος Lunokhod.

To όχημα Lunokhod 2 που έστειλε η Σοβιετική Ένωση το 1973 στη Σελήνη

Το διαστημικό σκάφος Luna 21 προσεδαφίστηκε στη Σελήνη μεταφέροντας στην επιφάνειά της το δεύτερο σοβιετικό ρόβερ (Lunokhod 2).

Οι κύριοι στόχοι της αποστολής ήταν να συλλέξει εικόνες της σεληνιακής επιφάνειας, να εξετάσει την περίπτωση πραγματοποίησης αστρονομικών παρατηρήσεων από την Σελήνη,να εκτελέσει πειράματα με λέιζερ από τη Γη, να παρατηρήσει ακτίνες Χ από τον Ήλιο, να μετρήσει μαγνητικά πεδία και να μελετήσει το έδαφος της Σελήνης.

Το Lunokhod 2 λειτούργησε για περίπου 4 μήνες και ολοκλήρωσε την αποστολή του διανύοντας απόσταση 37 χιλιομέτρων. Η απόσταση αυτή αποτελούσε και το ρεκόρ της μεγαλύτερης απόστασης που έχει καλυφθεί σε εξωγήινο έδαφος.

Το όχημα της αποστολής Απόλλων 17

Ακόμα και το διαστημικό όχημα που χρησιμοποίησε το πλήρωμα του Απόλλων 17 , τον Δεκέμβριο του 1972, διάνυσε μικρότερη απόσταση (35,744 χιλιόμετρα μέσα σε τρεις ημέρες).

Τώρα όμως το ρεκόρ αυτό απειλείται από το διαστημικό ρόβερ Opportunity στην επιφάνεια του Άρη. Σύμφωνα με ανακοίνωση της NASA, το Opportunity έχει διανύσει από την προσγείωσή του στον Άρη, τον Ιανουάριο του 2004, μέχρι σήμερα απόσταση 35,760 χιλιομέτρων. Ήδη έχει ξεπεράσει την απόσταση που διάνυσε το ρόβερ της αποστολής Απόλλων17.

Το ρόβερ Opportunity

Η αποστολή του Opportunity σχεδιάστηκε για να έχει διάρκεια μόνο τριών μηνών. Τελικά όμως συμπλήρωσε σχεδόν 10 χρόνια εξερεύνησης της επιφάνειας του Άρη.
Το Opportunity προσεδαφίστηκε στον Άρη τον Ιανουάριο του 2004 μαζί με το πανομοιότυπο ρόβερ Spirit , αλλά σε διαφορετική περιοχή.

Το Spirit έχασε την επαφή του με τη Γη την 1η Μαΐου του 2009, όταν κόλλησε σε μαλακό έδαφος, ενώ είχε διανύσει μέχρι τότε 7,73 χιλιόμετρα. Σταμάτησε να επικοινωνεί με τη Γη στις 22 Μαρτίου 2010.

Παρότι το γερασμένο Opportunity έχει εμφανίσει προβλήματα συνεχίζει την εξερεύνηση για δέκατη χρονιά!

Πριν από λίγες μέρες ξεκίνησε μια πορεία προς ένα τμήμα του Κρατήρα Endeavour που απέχει απόσταση 2,2 χιλιομέτρων. Αν φτάσει στον προορισμό του τότε θα έχει διανύσει συνολική απόσταση 37,96 χιλιομέτρων, καταρρίπτοντας το ρεκόρ των 37 χιλιομέτρων του σοβιετικού οχήματος το Lunokhod 2.

Το Οpportunity κινείται προς τον κρατήρα Endeavour (15 Μαΐου 2013)

Το ρεκόρ αυτό θα μπορούσε να απειληθεί – αν όλα πάνε καλά – από το διαστημικό όχημα Curiosity που εξερευνά την επιφάνεια του Άρη από τον περασμένο Αύγουστο.
www.jpl.nasa.gov

Το διαστημικό σκάφος OSIRIS-REx και τα όργανά του

Η NASA ανακοίνωσε ότι ενέκρινε την αποστολή OSIRIS-REx η οποία έχει στόχο την λήψη δειγμάτων από έναν αστεροειδή και την μεταφορά τους στη Γη για μελέτη.

Επικεφαλής της αποστολής θα είναι επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Αριζόνα και το σκάφος θα κατασκευάσει η εταιρεία Lockheed Martin Space Systems. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό, το σκάφος θα ξεκινήσει το ταξίδι του το 2016 και μετά από δύο χρόνια θα συναντήσει τον αστεροειδή Bennu. Αρχικά τo σκάφος θα πραγματοποιήσει παρατηρήσεις και μετρήσεις για την κίνηση του αστεροειδούς, τις διάφορες δυνάμεις (μη βαρυτικές) που τον επηρεάζουν κ..α.

Εικόνα προσομοίωσης του αστεροειδούς Bennu

Στη συνέχεια θα πλησιάσει τον Bennu και θα συλλέξει δείγματα από την επιφάνειά του. Αμέσως μετά θα ξεκινήσει το ταξίδι της επιστροφής που υπολογίζεται ότι θα διαρκέσει πέντε χρόνια. Ο αστεροειδής Bennu επιλέχθηκε επειδή οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μπορεί να προσφέρει νέα στοιχεία για τη γέννηση του ηλιακού μας συστήματος.

Η τροχιά του αστεροειδούς Bennu

Η αποστολή OSIRIS-REx αποτελεί μέρος ενός φιλόδοξου προγράμματος εξερεύνησης αστεροειδών που έχει τελικό στόχο μια επανδρωμένη αποστολή σε έναν εξ αυτών. Στο πλαίσιο του προγράμματος σχεδιάζεται και μια μελλοντική αποστολή η οποία θα προσπαθήσει να «απαγάγει» έναν μικρό αστεροειδή και να τον θέσει σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Ο αστεροειδής αυτός θα αποτελέσει πεδίο εκπαίδευσης αστροναυτών που θα πραγματοποιήσουν στη συνέχεια αποστολές εξερεύνησης σε μεγάλους αστεροειδείς.

Δείτε το σχετικό βίντεο:

news.in.gr -www.nasa.gov

ΠΡΟΣΟΧΗ: Oι νευροεπιστήμονες προειδοποΙούν ότι οι άνθρωποι επ’ ουδενί δεν πρέπει να δοκιμάσουν μόνοι τους να διεγείρουν ηλεκτρικά τον εγκέφαλό τους, καθώς κινδυνεύουν να του κάνουν ζημιά

Επιστήμονες στη Βρετανία ανακάλυψαν μια μη επεμβατική μέθοδο ηλεκτρικής διέγερσης του εγκεφάλου, η οποία αυξάνει τις επιδόσεις στα μαθηματικά, ενώ η βελτίωση δεν είναι μόνο παροδική, αλλά φαίνεται πως μπορεί να κρατήσει έως και έξι μήνες. Παραμένει ακόμα άγνωστο αν η τεχνική έχει παρενέργειες.

Οι ερευνητές του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, με επικεφαλής τον γνωσιακό νευροεπιστήμονα Ρόι Κοέν Καντός, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο κορυφαίο περιοδικό βιολογίας «Current Biology», σύμφωνα με το «Science», το «Nature» και το «New Scientist», πραγματοποίησαν πειράματα με δύο ομάδες φοιτητών των 25 ατόμων η κάθε μία.

Χαμηλής ισχύος (έως ενός μιλιαμπέρ) και ταχείς ηλεκτρικοί παλμοί διοχετεύτηκαν μέσω δύο ηλεκτροδίων στον εγκέφαλο των εθελοντών της πρώτης ομάδας για 20 – 40 λεπτά την ημέρα επί πέντε ημέρες. Τα μαθηματικά τεστ που ακολούθησαν, έδειξαν ότι οι φοιτητές που είχαν υποστεί το μικρό ηλεκτροσόκ, τα πήγαν πολύ καλύτερα σε σχέση με τη δεύτερη ομάδα, στην οποία δεν είχε εφαρμοστεί η ίδια τεχνική, αν και οι εθελοντές νόμιζαν ότι και σε αυτούς είχε υπάρξει ηλεκτρική διέγερση (ένα είδος «πλασέμπο»).

Ορισμένες μαθηματικές πράξεις (π.χ. πολλαπλασιασμός αριθμών) οι φοιτητές της πρώτης ομάδας τις έλυναν με το μυαλό τους δύο έως πέντε φορές πιο γρήγορα, όταν είχε προηγηθεί το ήπιο ηλεκτροσόκ. Έξι μήνες μετά, υπήρχε ακόμα ταχύτητα αυξημένη έως 28% στη διενέργεια των νοητικών μαθηματικών πράξεων.

Αν οι μελλοντικές δοκιμές επιβεβαιώσουν ότι όντως η μέθοδος (που ονομάζεται «διακρανιακή διέγερση τυχαίου θορύβου») «δουλεύει» και είναι ασφαλής για την υγεία, είναι πιθανό κάποια μέρα να αξιοποιηθεί ευρέως σε κλινικές και σχολεία για να βελτιώσει τις επιδόσεις όσων υστερούν στα μαθηματικά.

«Στόχος μας είναι να βοηθήσουμε όσους δεν τα πάνε καλά με τους αριθμούς, που είναι περίπου το 20% του πληθυσμού», δήλωσε ο Ρόι Κοέν Καντός, ο οποίος επεσήμανε ότι η βελτίωση των μαθηματικών ικανοτήτων φαίνεται να διαρκεί τουλάχιστον επί έξι μήνες μετά την «θεραπεία». Άλλοι επιστήμονες, πάντως, δεν φαίνεται να έχουν πειστεί από αυτό τον ισχυρισμό, επισημαίνοντας ότι είναι μικρό το δείγμα των ατόμων που υποβλήθηκαν σε νέα τεστ μετά από ένα εξάμηνο.

Πάντως, ακόμα και οι σκεπτικιστές νευροεπιστήμονες, αναγνώρισαν ότι η βρετανική τεχνική είναι πολλά υποσχόμενη. Είναι σημαντικό, όπως τόνισαν οι ερευνητές, πως η ποσότητα του διοχετευόμενου ηλεκτρισμού είναι πολύ μικρή και τελείως ανώδυνη, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να μην νιώθουν καν το ρεύμα που διαπερνά τον κρανίο τους.

Οι νευροεπιστήμονες δεν είναι ακόμα βέβαιοι, με ποιό βιολογικό μηχανισμό «δουλεύει» η νέα τεχνική, η οποία δημιουργεί ένα είδος τυχαίου ηλεκτρικού «θορύβου» μέσα στο κρανίο; Πιστεύουν, ότι μάλλον βελτιώνει την ικανότητα των νευρώνων (εγκεφαλικών κυττάρων) να συγχρονίζονται και να επεξεργάζονται έτσι καλύτερα τις πληροφορίες, συνεπώς και τους αριθμούς, με τον ίδιο τρόπο που η σωματική άσκηση γυμνάζει τους μυς.

Ο Ρόι Κοέν Καντός προειδοποίησε ότι οι άνθρωποι επ’ ουδενί δεν πρέπει να δοκιμάσουν μόνοι τους να διεγείρουν ηλεκτρικά τον εγκέφαλό τους, καθώς κινδυνεύουν να του κάνουν ζημιά. Ακόμα, εξέφρασε την αισιοδοξία του ότι η μέθοδος μελλοντικά θα μπορούσε να εφαρμοστεί, πέρα από τα μαθηματικά, σε όσους πάσχουν από νευροεκφυλιστικές παθήσεις όπως η άνοια, έχουν υποστεί εγκεφαλικό ή έχουν γενικότερες μαθησιακές δυσκολίες.

Link: Για την πρωτότυπη επιστημονική εργασία (με συνδρομή) “Long-Term Enhancement of Brain Function and Cognition Using Cognitive Training and Brain Stimulation” στη διεύθυνση: http://www.cell.com/current-biology/retrieve/pii/S0960982213004867
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ -www.guardian.co.uk

O μαθηματικός Yitang Ζhang του Πανεπιστημίου του New Hampsire φαίνεται να έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα όσον αφορά την επίλυση της εικασίας των δίδυμων πρώτων

Πρώτοι αριθμοί (2, 3, 5, 7, 11, 13, ….) ονομάζονται οι αριθμοί που διαιρούνται μόνο με την μονάδα και τον εαυτό τους. Από τους αριθμούς αυτούς προκύπτουν όλοι οι άλλοι (οι σύνθετοι αριθμοί) με την πράξη του πολλαπλασιασμού.

Με λίγα λόγια οι πρώτοι αριθμοί «γεννούν» όλους τους φυσικούς αριθμούς.
Ο Ευκλείδης απέδειξε ότι οι πρώτοι αριθμοί είναι άπειροι.

Διαβάστε επίσης:
1. H εξίσωση που παράγει τους πρώτους αριθμούς 

2. Ο μεγαλύτερος πρώτος αριθμός που έχει βρεθεί μέχρι σήμερα 

Το μεγάλο μυστήριο με τους αριθμούς αυτούς είναι ότι δεν έχει βρεθεί (μέχρι σήμερα) καμιά λογική στον τρόπο που διαδέχονται ο ένας τον άλλον, δεν υπάρχει δηλαδή μια αναδρομική σχέση που να μπορεί να τους υπολογίσει. Είναι δυνατόν δυο πρώτοι αριθμοί να εμφανίζονται κατά ζεύγη, όπως για παράδειγμα οι: 5,7 ή 17,19 ή 41,43 ή
2003663613 × 2^{195000 – 1} και 2003663613 × 2 ^{195000 + 1}
και άλλες φορές στους μεγάλους αριθμούς μεταξύ δυο πρώτων να μεσολαβούν χιλιάδες ή εκατομμύρια ακέραιοι.

Οι πρώτοι αριθμοί που διαφέρουν κατά 2 ονομάζονται δίδυμοι πρώτοι αριθμοί.

Μια πρόταση στα μαθηματικά που φαίνεται να αληθεύει αλλά δεν έχει αποδειχθεί ακόμα (και ίσως να μην αποδειχθεί ποτέ) ονομάζεται εικασία. Σύμφωνα με μια τέτοια εικασία:
υπάρχουν άπειροι δίδυμοι πρώτοι.

Η πρόταση αυτή ονομάζεται «εικασία των δίδυμων πρώτων αριθμών».

[Ας σημειωθεί ότι υπάρχουν διαστήματα οποιουδήποτε μήκους χωρίς κανέναν πρώτο αριθμό. Οι αριθμοί:
Ν!+2 , Ν! + 3 , ... , Ν! + Ν
δεν είναι πρώτοι και είναι διαδοχικοί.]

Η εικασία των δίδυμων πρώτων είχε ξεφύγει από όλες τις προσπάθειες επίλυσής της μέχρι στιγμής. Ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτή επιτεύχθηκε το 2005, όταν ο Goldston και δύο συνεργάτες του [Goldston, DA , Pintz, J. & Yıldırım, CY Ann. Math. 170 , 819 - 862 ( 2009 )]
έδειξαν ότι υπάρχει ένας άπειρος αριθμός πρώτων ζευγών που διαφέρουν μεταξύ τους όχι περισσότερο από 16. Όμως σύμφωνα με τον αριθμοθεωρητικό Dorian Goldfeld του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης, η απόδειξή τους βασίστηκε σε μια άλλη αναπόδεικτη εικασία.

O μαθηματικός Yitang Ζhang του Πανεπιστημίου του New Hampsire φαίνεται να έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα όσον αφορά την επίλυση της εικασίας των δίδυμων πρώτων.
Απέδειξε ότι ο αριθμός των ζευγών των πρώτων αριθμών με διαφορά 70 εκατομμύρια είναι άπειρος.

O Yitang Ζhang παρουσίασε την έρευνά του [δείτε ΕΔΩ: golem.ph.utexas.edu τα βασικά σημεία της μεθόδου που ακολούθησε] στις 13 Μαΐου στο Πανεπιστήμιο του Harvard στη Μασαχουσέτη και την υπέβαλλε προς δημοσίευση στην επιθεώρηση Annals of Mathematics.

Μπορεί η απόσταση των 70 εκατομμυρίων μεταξύ δυο διαδοχικών πρώτων να φαίνεται πολύ μεγάλη, σε σχέση με την απόσταση των δίδυμων πρώτων, δείχνει όμως ότι οι διαφορές μεταξύ των διαδοχικών πρώτων αριθμών δεν συνεχίζουν να αυξάνονται επ’ άπειρον.

Σύμφωνα με τον Goldfeld, «Το άλμα από το 2 μέχρι τα 70 εκατομμύρια δεν είναι τίποτα, σε σύγκριση με την απόσταση μεταξύ των 70 εκατομμυρίων και το άπειρο».

Μέχρι τώρα πάντως δεν έχει βρεθεί λάθος στην απόδειξη του Yitang Ζhang.

ΠΗΓΕΣ: www.nature.com - www.math.columbia.edu

O ανιχνευτής IceCube που βρίσκεται κάτω από τους πάγους του Νοτίου Πόλου και καταλαμβάνει έκταση ενός κυβικού χιλιομέτρου, ανοίγει μια νέα εποχή στην αστρονομία νετρίνων. Ανίχνευσε υψηλής ενέργειας νετρίνα [της τάξης των PeV - 1 Petaelectronvolt = 10¹⁵ eV], που προέρχονται από το μακρινό διάστημα και όχι από τον Ήλιο ή από τις αλληλεπιδράσεις των κοσμικών ακτίνων στην ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης.

Εξωηλιακά νετρίνα είχαν ανιχνευθεί πριν από 25 χρόνια, και οφείλονταν στην έκρηξη του σουπερνόβα 1987Α . Όμως αυτά τα νετρίνα είχαν εκατομμύρια φορές μικρότερη ενέργεια από αυτά που ανίχνευσε το πείραμα IceCube.

Ο ανιχνευτής νετρίνων IceCube

Το πρώτο νετρίνο με την τεράστια ενέργεια 1,04 PeV, ανιχνεύθηκε για πρώτη φορά στις 8 Αυγούστου 2011 και του δόθηκε το παρατσούκλι “Bert”, ενώ το δεύτερο με ενέργεια 1,14 PeV που βαφτίστηκε “Ernie”, εντοπίστηκε στις 3 Ιανουαρίου 2012.

Διαβάστε σχετικά: H ανίχνευση των νετρίνων Bert και Ernie

Σύμφωνα με χθεσινή ανακοίνωση της ερευνητικής ομάδας το πείραμα IceCube ανίχνευσε άλλα 26 νετρίνα που έχουν κοσμική προέλευση (όπως τα νετρίνα Bert και Ernie).

Τα 28 γεγονότα που ανιχνεύθηκαν, συναρτήσει της ενέργειάς τους σε TeV (1 TeV = 10¹² TeV) και της γωνίας τους σε σχέση με τον ορίζοντα. Μερικά από αυτά μπορεί να δημιουργήθηκαν στην ατμόσφαιρα, τα περισσότερα όμως πρέπει να έχουν εξωηλιακή προέλευση. Παρατηρήστε ότι τα νετρίνα “Bert” και “Ernie” έχουν τις μεγαλύτερες ενέργειες, πάνω από 1000 TeV, ενώ τα αμέσως επόμενα νετρίνα υψηλότερης ενέργειας βρίσκονται στα 300 TeV.

Διαφάνειες από την παρουσίαση του Nathan Whitehorn σχετικά με τα αποτελέσματα του IceCube events.icecube.wisc.edu

Αυτά τα νετρίνα φαίνεται να προέρχονται από κάποια νέα, απροσδιόριστη και ίσως αναπάντεχη κοσμική πηγή. Αν το πείραμα IceCube συνεχίσει να συγκεντρώνει περισσότερα δεδομένα με καλύτερη στατιστική και επιπλέον οι μετρήσεις αυτές επιβεβαιωθούν από άλλα παρόμοια πειράματα νετρίνων,
τότε αυτή η κατηγορία των νετρίνων θα αποτελέσει μια σημαντική ανακάλυψη, με επιπτώσεις που είναι δύσκολο να φανταστούμε σήμερα.

Για περισσότερες λεπτομέρειες διαβάστε ΕΔΩ: http://profmattstrassler.com/2013/05/16/possible-important-discovery-at-icecube/

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Kepler, το οποίο ανιχνεύει πλανήτες έξω από το ηλιακό μας σύστημα, έχει ήδη ολοκληρώσει την κύρια αποστολή του

Βλάβη στο σύστημα πλοήγησης – εντοπισμού θέσης εκδηλώθηκε στο διαστημικό τηλεσκόπιο Κέπλερ της ΝΑSA. Η νέα τεχνική βλάβη μπορεί να οδηγήσει στην διακοπή του προγράμματος του τηλεσκοπίου, η αξία του οποίου αποτιμάται σε 650 εκατομμύρια δολάρια.

Για την αναζήτηση των πλανητών είναι απαραίτητη στο τηλεσκόπιο σύστημα πλοήγησης – εντοπισμού θέσης. Για τη λειτουργία του Κέπλερ σε πλήρη απόδοση είναι απαραίτητα τουλάχιστον τρία από τα τέσσερα γυροσκόπιά του, τη στιγμή, που τώρα έχουν απομείνει σε αυτό μόνο δύο. Ένα από τα γυροσκόπια τέθηκε εκτός λειτουργίας το 2012.

«Σίγουρα δεν είναι καλή είδηση για την αποστολή, η οποία έχει έως τώρα καλές επιδόσεις και είχε προσφέρει πολλές υποσχέσεις για ακόμη καλύτερα αποτελέσματα» ανέφερε ο αναπληρωτής διευθυντής του προγράμματος Τσαρλς Σόμπεκ της NASA Research Center.

Το διαστημικό τηλεσκόπιο Κέπλερ τέθηκε σε τροχιά το 2009, φέρνοντας επανάσταση στη μελέτη των λεγόμενων εξωπλανητών, με την ανακάλυψη εκατοντάδων πλανητών που είναι σε τροχιά γύρω από μακρινά αστέρια όπως ο Ήλιος.

Συγκεκριμένα έχει εντοπίσει 132 επιβεβαιωμένους πλανήτες και πάνω από 2.000 πιθανούς πλανήτες, συμπεριλαμβανομένης μιας «χούφτας» που μοιάζουν με τη Γη. Το τηλεσκόπιο βρίσκεται σε τροχιά περίπου 64 εκατ. χιλιόμετρα από τη Γη και έχει σχεδιαστεί να κοιτάζει σταθερά σε περίπου 100.000 μακρινά άστρα σαν τον ήλιο, και να ψάχνει για πλανήτες.

Πηγές : skai.gr - bbc.co.uk